
فاش نیوز - حمید، برادرم، مردی بود از جنس سکوت و یقین. کمحرف، اما اثرگذار و اهل عمل. حضورش همیشه آرامش میآورد. استوار بود و ستون خانه، در میان طوفانهای زندگی. نماز برای حمید فقط واجب شرعی نبود؛ روح زندگیاش بود. نماز اول وقت و بهخصوص جماعت را با هیچچیز عوض نمیکرد. هر وقت به منزل پدری میآمد، قبل از اینکه بگوید با بچهها دارند میآیند اینجا، میگفت: «پدر نماز را شروع نکن تا من بیایم و جماعت بخوانیم.» میگفت: «آدم اگر نماز را نگه دارد، خدا بقیهاش را نگه میدارد.» در روزهای سخت جنگ دوازدهروزه، وقتی شهر در التهاب بود، او همچنان صف نماز جماعت را ترک نمیکرد. چند بار از طرف پایگاه و پادگان حکم تشویقی گرفته بود. خودش تنها لبخند میزد و میگفت: «راحتتر نفس میکشم، وقتی صف نماز را میبینم.» همان روزها بود که جملهای گفت که بعدها شد نماد وجودش: «نماز را نگه دارید، من میآیم».
حمید فقط برای خانوادهاش نمیزیست. چند کودک یتیم را بیسروصدا حمایت میکرد، بیهیاهو، بینام. همیشه طوری کمک میکرد که عزت طرف مقابل حفظ شود؛ حتی ما خواهر و برادرهایش بعدها فهمیدیم چهها کرده است. در خانه، پدری مهربان و مسئول بود. به فرزندانش نماز را آموزش میداد و بارها به دخترش میگفت: «حجاب، رکنِ زندگی است، دخترم.» شبهایی که دیر به خانه میرسید، آرام کنار بستر بچهها مینشست، دستی بر سرشان میکشید و بیصدا نگاهشان میکرد.
روز سیام خرداد ۱۴۰۴، در حمله پهپادی دشمن، در شهرستان بهارِ همدان، پر کشید. آرام، همانطور که زیسته بود. شهادتش ناگهانی بود؛ اما برای ما عجیب نبود؛ گویی سالها در انتظارش بود. وقتی خبر رسید، در ذهنم فقط یک جمله تکرار میشد: «نماز را نگه دارید، من میآیم.» او آمد... نه با صدا، نه با هیاهو، بلکه باایمان، با نماز، با مسئولیت. درست همانگونه که زیست، آرام، محکم، سرباز خدا. علی، برادرم، تصویر رفتن بود؛ بیهیاهو، باعظمت. نه از آنان که فقط سخن از شجاعت میگویند؛ شجاعت در رفتار و تصمیمهای روزمرهاش جاری بود.
فرماندهای بود که پشت اسم نمیایستاد، جلوتر از جمع میرفت. میگفت: «فرماندهای که عقب بایستد، فرمانده نیست.» وابستگی به دنیا در او معنا نداشت. خانه، مقام، ظاهر... هیچکدام دلش را نمیبردند. دلش فقط به ولایت گرم بود. بارها تکرار میکرد: «اگر سرباز ولایت نباشیم، هرچه هستیم، بیفایده است».
وصیتش کوتاه و روشن بود؛ مثل رفتارش: «میخواهم مزارم شبیه حاجقاسم باشد - نه از روی اسم، از روی راه. روی سنگ مزارم بنویسید: «سرباز ولایت».»
برادر دیگرم، علی نیز مثل حمید، او نیز پناه چند کودک بیسرپرست بود؛ بیآنکه کسی بداند. وقتی میپرسیدیم: «چرا اینقدر خودت را درگیر میکنی؟»، تبسمی میکرد و آرام میگفت: «اگر ما نایستیم، چه کسی بایستد؟» در خانواده، پدری مقتدر و مهربان بود. مرز میان محبت و اصول را میشناخت. احترام، نماز، و عشق به ولایت را از کودکی در جان فرزندانش کاشت. باورداشت: «بچه اگر ریشه نداشته باشد، با هر بادی میافتد.»
روز سیام خرداد ۱۴۰۴، در همان میدان نبرد بهار، کنار حمید ایستاد و پر کشید. وقتی پیکرش را آوردند، آرامتر از همیشه بود؛ گویی مأموریتش را به پایان رسانده و گزارش آخرش را تقدیم کرده بود. او رفت؛ اما راهش ماند؛ نهفقط در سنگ مزار که در دل ما، در ایمان، در غیرت، و در معنای نابِ سرباز ولایت.
سمیه اسدی، خواهر این شهیدان سرافراز که روایت زندگی و شهادت برادرانش را بهعنوان خاطرهنگار در اختیار ما قرار داده است، جزئیات شهادت این دو برادر را چنین شرح میدهد:
شهید حمید اسدی (کارمند پاسدار): متولد سوم خرداد ۱۳۵۶ در استان کرمانشاه که در تاریخ ۳۰ خرداد ۱۴۰۴ در شهرستان بهار استان همدان و در جریان حمله پهپادی پرهیزانه صهیونیستی به آرزوی دیرینه خود یعنی شهادت رسید.
شهید علی اسدی (سرهنگ پاسدار): متولد دهم فروردین ۱۳۶۷ در استان کرمانشاه که او نیز در تاریخ ۳۰ خرداد ۱۴۰۴ همزمان با برادر شهیدش و در شهرستان بهار استان همدان در اثر حمله پهپادی دشمن صهیونیستی به فیض شهادت نائل آمد.
پیکرهای مطهر این دو شهید گرانقدر پس از انتقال به زادگاهشان در استان کرمانشاه، در جوار حرم مطهر امامزاده قاسم (ع) میاندربند در خاک آرام گرفتند تا میعادگاه عاشقان و دلدادگان راه ایثار و شهادت باشند.
راهشان پر رهرو و یادشان گرامی باد.