تاریخ : 1405,یکشنبه 24 آبان15:30
کد خبر : 128468 - سرویس خبری : شهدا

فرزندی که با خواب آمد و با یقین رفت


 فرزندی که با خواب آمد و با یقین رفت

نسرین دنیامالی

فاش نیوز - حمید، پیش از آنکه به دنیا بیاید، به خواب آمده بود. پدرم سال‌ها باخدا راز گفته بود؛ سال‌ها انتظار کشیده بود تا خانه‌ای که با مادرم از شانزده، هفده‌سالگی ساخته بودند، صدای کودکی را بشنود. در یکی از همان شب‌های دعا، خدا فرزندی را به او نشان داده بود؛ پسری با صورتی روشن و نشانه‌ای کوچک: خالی ریز در گوشه چشم چپ. خواب را سی‌سال در سینه نگه داشت. نگفت. حتی وقتی حمید به دنیا آمد و پدر، با اضطرابی عاشقانه، صورت نوزاد را دید و همان خال را یافت، فقط گفت: «این نشانه است.» و باز سکوت کرد. حمید، اولین نوه پدری و مادری بود؛ عزیزدردانه همه؛ اما هرگز نازپرورده نشد. پدر و مادر، او را نه برای راحتی که برای مسئولیت بزرگ کردند. 
پدر می‌گفت اگر این پسر درست تربیت شود، چهار دخترم هم از او الگو می‌گیرند؛ از حلال و حرام، از ایمان، از ایستادگی. خانواده ما، خانواده‌ای مذهبی بود. قرآن، نفس خانه بود. پدر، معلم قرآن محل بود و شب‌های جمعه، صدای تلاوت از بلندگو در کوچه می‌پیچید. حمید، از شش‌سالگی نماز می‌خواند، جدول‌ضرب را حفظ بود، و دلش با کتاب و معنا انس داشت.
من، سومین خواهرش هستم و هفت سال از او بزرگ‌تر. از کودکی‌اش خاطره زیادی ندارم. بعدها، وقتی مدرسه می‌رفتیم، ریاضی‌ام را از او می‌پرسیدم. در همان سال‌ها، تفاوتش با دیگر بچه‌ها آشکار بود. پدر از او خواسته بود هرچه در مدرسه می‌گذرد، بنویسد و گزارش دهد. دفترچه‌ای داشت که همه چیز را می‌نوشت. معلم‌ها خواستند برایش داستانی بسازند؛ اما نمی‌دانستند پدر، از همه چیز خبر دارد. وقتی پدر را به مدرسه خواستند، گفت: «خودم خواسته‌ام.» همان روز فهمیدند پدر حتی می‌داند که پسرش روزه بوده است.
حمید، قبل از انقلاب هم یک انقلابیِ تمام‌قد بود. ایمانش آرام و صلابتش عجیب بود. زیبایی داشت؛ اما اهل جلوه نبود. شانزده، هفده‌سالگی، وقتی از او پرسیده بودند: «می‌خواهی چه‌کاره شوی؟» گفته بود: «می‌خواهم عاقبت‌به‌خیر شوم.» آن‌ها نفهمیده بودند. سال‌ها بعد، دوستش رضا اسماعیلی به پدر گفت: «حمید از سال ۵۲ این را می‌گفت.» دیپلمش را در تهران گرفت، در مدرسه ذوقی. به‌خاطر معدل بالا، به‌جای سربازی، سپاه دانش قبول شد و به سراب رفت؛ روستایی سرد، دور، پر از برف و گرگ. معلم بود، اما نه‌فقط درس که قرآن، نهج‌البلاغه و نماز هم درس می‌داد. گزارشش را داده بودند. پدر و مادر هر چند ماه یک‌بار به دیدنش می‌رفتند. خودش تعریف می‌کرد که شب‌ها تنها در خانه‌ای کوچک می‌خوابیده است. نترس بود، شجاع، بی‌ادعا، متکی به خدا.
انقلاب که اوج گرفت، حمید در تظاهرات، کم نگذاشت. نوارها را در حیاط دفن کردیم. شعار می‌نوشت. می‌گفت: «امشب چه بگوییم؟» رفت بالای پشت‌بام. مردم ریختند بیرون. اولین عکس امام را دوستانش در دست حمید دیده بودند. 
جلسات انقلابی داشت؛ با روحانیون، با جوان‌ها. ۲۲ بهمن، وقتی پیروزی را شنید، آن شب خانه‌مان پر از نور بود. بعد از انقلاب، کارها روی سرش ریخت. انجمن اسلامی، شورا، کمیته، بنیاد مستضعفان، پاسگاه. حقوقش زود تمام می‌شد؛ می‌داد به مستضعفین. سر قولش بود. خسته می‌آمد خانه؛ اما شکایت نمی‌کرد. چند بار قصد ترورش را داشتند. سال ۵۸، مسئولیت‌ها سنگین‌تر شد. وقتی جنگ شروع شد، مادر بیمار شد؛ می‌گفت: «حمید شهید می‌شود.» خدا مادر را شفا داد و هفت سال به او مهلت داد.
جبهه رفت، برگشت، دوباره رفت. در کربلای ۵ شیمیایی شد، تارهای صوتی‌اش آسیب دید. اما باز ایستاد. ازدواج کرد؛ ساده، بی‌حلقه، بی‌عروسی. گفت: «ما شهید داده‌ایم.» به همسرش گفت: «علی‌وار و زهراوار زندگی کنیم.» دو دختر داشت. یکی‌شان فهیمه بود که نامش را به عشق دختر امام گذاشت. هنگام تولدشان نبود؛ دلش جای دیگری بود. وصیت‌نامه می‌نوشت؛ بارها. می‌گفت: «از محبوبم مأیوس نمی‌شوم.» سه وصیت‌نامه داشت. در یکی نوشته بود: «خونم اگر بتواند اسلام و قرآن را آبیاری کند، کافی است.» ولایت‌پذیر بود؛ امام را از پدر و مادر هم بیشتر دوست داشت. می‌گفت: «درد من پشت‌جبهه است؛ سرپیچی از حرف امام.»
هفته آخر، من می‌دانستم. خودش هم می‌دانست که من می‌دانم. وداعی نبود؛ خدا نگذاشت. فقط نگاه. فقط دل. نامه آخر را نوشتم؛ شبیه وصیت، ساعت هشت، ۱۶ فروردین. او هم وصیت آخرش را ساعت هشت نوشته بود، ۱۱ اردیبهشت. ۱۲ اردیبهشت ۱۳۶۵، روز معلم، در فکه، عملیات سیدالشهدا گفته بود: «امشب عملیات سنگین داریم.» گفته بود: «احساس می‌کنم در زمان مولای متقیان می‌جنگم.» ده دقیقه مانده، گفته بود: «من شهید می‌شوم.» رگبار آمد. سرش از پهلو خورد. 
گردان، ۲۸۰ نفره بود؛ چند نفر برگشتند. خبر را که آوردند، گفتم: «شهادتش مبارک.» گریه نکردیم؛ گفتیم دشمن‌شاد نشود. شب‌ها گریه می‌کردیم. مادر خواب‌دیده بود که حمید در آسمان پرواز می‌کند. پیکرش یک ماه در فکه ماند. 
دو بار مجلس گرفتیم. مسجدی که خودش ساخته بود، پر شد. اعلامیه‌ها، عکس‌ها، همه مانده‌اند. بعدها، خودش آمد؛ با خواب. سهمی که خریده بود و نگفته بود، بعد از سال‌ها پیدا شد. وصیت‌نامه‌ای که پنهان مانده بود، خودش نشان داد. گفتنی‌ها را گفته بود: خمس، زکات، مردم، عدالت. هنوز هم می‌آید. هنوز هم راه نشان می‌دهد.
حمید، با خواب آمد؛ با یقین رفت و ما، با یادش، ایستاده‌ایم.
برادرم سال ۶۰-۶۱، مدیرعامل شهرک اندیشه تهران بود. وقتی مسئولیت به ایشان دادند، آنجا بیابان بود و برای پنج ریال ارزان‌تر، برق را از شیراز، درخت‌ها را از گرمدره و اصفهان آورد که از لحاظ اقتصادی عملاً به نفع مردم بود.
نسرین دنیامالی، خواهر شهید حمید دنیامالی، خاطرات این شهید را روایت می‌کند. شهید دنیامالی در ۱۳۳۶/۱/۸ در شهرستان شهریار، واقع در استان تهران، دیده به جهان گشود.
او در تاریخ ۱۳۶۵/۲/۱۲ در منطقه فکه و در جریان عملیات سیدالشهدا به شهادت رسید. بر اساس روایت‌ها، نحوه شهادت وی اصابت گلوله به سر بوده است.
پیکر این شهید در شهریار، در جوار امامزاده اسماعیل (ع)، به خاک سپرده شده است.