
فاش نیوز - از همان کودکی اهل نماز و روزه بود. علاقه زیادی به رهبر شهید داشت. وقتی به بچگیهایش فکر میکنم، همان روحیه دینی و پایبندیاش برایم پررنگ میشود؛ انگار از همان زمان مسیرش مشخص بود. خاطرهای که همیشه در ذهنم مانده مربوط به بازیهای فوتبالش در کوچه است. آنقدر با بچهها گرم بازی میشدند که یادشان میرفت برای ناهار به خانه برگردند.
یک روز پدرم گفت: «یک بشقاب پلو بکشید.» غذا را با یک کلمن آب برداشت و خودش برد زمین فوتبال. به او گفت: «پسرم، غذایت را آوردهام بخوری، دیگر زحمت نکشی بیایی خانه. آب هم تشنه شدید از کلمن بخورید.»
آن صحنه هنوز جلوی چشمم است. داداشم بیش از اندازه مهربان بود. به پدر و مادر، خواهر و برادرها و حتی بچههای ما ابراز محبت میکرد. صلهرحم را خیلی جدی میگرفت و به همه سفارش میکرد. در کارش هم بسیار دقیق بود.
کارمند بانک بود و همیشه سعی میکرد وقتکشی نکند و کار اربابرجوع را راه بیندازد. علاقه شدیدی به آقای شهیدمان داشت. نمازش را همیشه به جماعت میخواند و بعد از نماز، زمان زیادی را به دعا و قرآن اختصاص میداد. یکبار که ما عازم سفر خانه خدا بودیم، به درخواست من به خانهمان آمد تا وصیتنامهام را بنویسد.
بعد از نوشتن گفت: «من یکخانه مسکونی داشتم که بهجای مهریه به همسرم دادم. چیزی برای خودم نگه نداشتم که بعد از مرگم دردسر شود.» آن لحظه حس کردم خودش را برای رفتن آماده کرده است.
لبخندش در دورهمیهای خانوادگی مثالزدنی بود. وقتی با فامیل دور هم جمع میشدیم، خوشحالی در چهرهاش موج میزد. بیشترین ناراحتیاش از بیحجابی بود. میگفت: «وقتی خانمهای بیحجاب با سرووضع نامناسب به بانک میآیند، خیلی ناراحت میشود. چون کارش اقتضا میکرد روبهروی اربابرجوع بنشیند، از این وضعیت عذاب میکشید. حتی یکبار گفت: «آنقدر ناراحتم که بعضی وقتها به سرم میزند خودم را بازخرید کنم.»
مهمترین پیامش برای نسل امروز این بود که پشت ولایتفقیه باشید. بعد از رفتنش احساس کردم باید بیشتر در این مسیر تلاش کنیم. ما خانوادهای ولایی هستیم و باید سختیهای این راه را به جان بخریم و ثابتقدم بمانیم تا انشاءالله عاقبتبهخیر شویم. هر وقت خیلی ناراحت میشوم، سر مزارش میروم و از او کمک میخواهم. آرامشی در دلم مینشیند که حس میکنم خودش کنارم است. اگر امروز روبهرویم بود، میگفتم: «داداش مهربان و گلم، نبودنت برایم خیلی سخت است؛ تو دوستی بودی که پروردگارم به من هدیه داده بود؛ حالا با فراقت چگونه سر کنم؟ هرچند خوشحالم که به آرزویت که شهادت بود، رسیدی.»
اگر قرار بود جملهای روی سنگ مزارش بنویسم، مینوشتم: «فدایی رهبر، شهادتت مبارک.»
آخرین دیدارمان روز پدر بود. خانه ما آمده بود و همانجا گفت: «اگر من شهید شوم، چه خاطرهای از من تعریف میکنید؟» آن حرفش هنوز در گوشم میپیچد. شب که شهید شد، صبح به ما زنگ زدند و گفتند آقا محمود زخمی شده. وقتی به خانهشان رفتیم، دیدیم داداشم شهید شده و به آرزویش رسیده است.
امروز بیش از هر چیز، محبت بیحد و اندازهاش برایم زنده است؛ بهخصوص محبتی که به من داشت. مهمترین توصیهاش این بود که با ولایتفقیه باشید، صلهرحم را بهجا بیاورید، واجبات را انجام دهید و محرمات را ترک کنید.
یادش همیشه در دل من زنده است…
تا آخر پیرو خط ولایتفقیه بمانید
بسمالله الرحمن الرحیم
انا لله و انا الیه راجعون
الحمدلله ربالعالمین و صلیالله علیمحمد و آله الطاهرین
اشهد ان لا اله الا الله و اشهد ان محمد رسولالله (ص)
و اشهد ان علی و ابنائه المعصومین حجج الله
بار خدایا رفتن در دست توست، من نمیدانم چه موقع خواهم رفت؛ ولی میدانم که از تو باید بخواهم مرا عاقبتبهخیر دنیا و آخرت نمایی و مرا در راه اسلام و قرآن و ائمه اطهار (ع) هدایت کنی و زندگی و مرگم را مانند آنها قراردهی و مرگم را در میدان جنگ، با شهادت برسانی؛ اگرچه بنده خوبی برایت نبودم، پیوسته در دام هواهای نفسانی و حیلههای شیطانی قرار میگرفتم، ولی مصداق فرمایشت در سوره توبه آیه شریفه ۱۰۲ «و دیگرانی هستند که به گناهانشان اعتراف کردند و اعمال شایسته را با اعمال بد درآمیختند، امید است خدا توبه آنان را بپذیرد؛ زیرا خدا بسیار توبهپذیر، آمرزنده و مهربان است.»
و اما بعد، از همه کسانی که این وصیتنامه را میخوانند یا میشنوند، میخواهم که پیرو خط ولایتفقیه باشید و تا آخر بمانید تا انشاءالله جزو یاران و سربازان آقا امامزمان (عج) مقبول گردید. ضمن درخواست غفران الهی، از پدر و مادر عزیزم در دیار باقی و همه اعضای خانواده عزیزم در دیار فانی، چه خانواده عباسی و چه خانواده کشاورز زاده و همچنین همسر و فرزندان عزیز و دلبندم که در حق آنها خواسته یا ناخواسته کوتاهی یا بدی کردهام و همینطور از همه دوستان و آشنایان و همکاران که بهنوعی حقی به گردن من دارند، ملتمسانه و عاجزانه تقاضای عفو و بخشش و حلالیت دارم و از همسر عزیزم میخواهم که مثل گذشته با حفظ حجاب و عفت خود در تربیت اسلامی فرزندانم بکوشد و همیشه مراقب انجامدادن واجبات و ترک محرماتشان باشد، تا انشاءالله عاقبتبهخیر گردند و از فرزندان عزیزم میخواهم که صلهرحم را در حق همه فامیل مخصوصاً عمه معصومه انجام دهند و فرزندی برای او باشند و به ایشان خدمت کنند.
در پایان، ضمن عذرخواهی مجدد از همسر عزیزم که همواره کمی و کاستیهای من را تحمل کردند، از ایشان میخواهم که با انجام حسابوکتاب من بار سنگین حقالناس را از دوشم ساقط کرده و برای جبران نماز و روزههای من نیز پنج سال نماز و روزه انجام دهند. همه عزیزانم را به خدای بزرگ میسپارم و آرزوی عاقبتبهخیری برایشان دارم.
خدایا چنان کن سرانجام کار
تو خشنود باشی و من رستگار
بنده کوچک خدا
محمود عباسی
۲۱/۹/۱۳۹۵
شهید محمود عباسی در اول مهرماه ۱۳۵۷ در شهرک مدرسِ استان قزوین چشم به جهان گشود. او در تاریخ ۱۸ دیماه ۱۴۰۴ در قزوین، جایگاه سوخت (پمپبنزین) شهید بابایی، در جریان فتنه صهیونیستی دیماه، مورد حمله ناجوانمردانه قرار گرفت و بر اثر ضربات چاقو و قمه از پشت سر به درجه رفیع شهادت نائل آمد.
پیکر مطهر این شهید مدافع امنیت در گلزار شهدای شهرک مدرس قزوین آرامگرفته است.
خاطرهنگاری معصومه عباسی، خواهر شهید مدافع امنیت محمود عباسی