
فاش نیوز - حسین، پسر بزرگ خانواده ما بود؛ پسری که بعد از سالها انتظار به دنیا آمد. مادرم هفت سال بچهدار نمیشد و طعنهها شنیده بود. خدا اول سه دختر به او هدیه داد و بعد، حسین و سه برادر دیگرم را. حسین باادب، باحیا، مسئولیتپذیر بود و عزیزکرده خانه؛ اما عزیزدردانه نه. مادرم میگفت: «بدون وضو به او شیر نمیدادم، حلالخور بزرگش کردم.» از همان بچگی دل نرمی داشت. رقیقالقلب بود و با همه مهربان. تابستان که میشد، میرفت روستا پیش پدربزرگ و مادربزرگ، در کشاورزی کمکشان میکرد. به عمهها سر میزد و میگفت: «آدم باید صلهرحم داشته باشد.» بیخبر از ما برایشان هدیه میخرید، میبرد و دلشان را شاد میکرد. محبتش عملی بود، نهفقط حرف. یکبار پدرم چند تا هندوانه خریده بود و گذاشته بود در اتاق حسین. رفت با چاقو روی همهشان علامت «بهعلاوه» گذاشت؛ انگار میخواست بگوید اینها امانتاند، حواسم است. مادرم خیاطی میکرد، دستش از چرخدستی خسته میشد. حسین رفت و با پولی که خودش جمع کرده بود، دینام خرید تا چرخ را برقی کند و دست مادر خسته نشود. اینها کارهای یک بچه معمولی نبود؛ فهمِ محبت بود.
وقتی امام به ایران آمد، با پدرم برای استقبال رفت. در روزهای انقلاب، جزو همان بچههایی بود که در مسجد گروه درست کرده بودند و شبها نگهبانی محلهها را میدادند. وقتی داییمان شهید شد، آمد و گفت: «بعد از دایی، من نمیمانم.» وسایلش را جمع کرد و رفت برای ثبتنام جبهه. زیر سن قانونی بود. اجازه نمیدادند. خواست شناسنامهاش را دستکاری کند، اما اشتباه کرد؛ بهجای اینکه سنش را بالا ببرد، پایین آورد. خودش بعدها میخندید؛ اما دلش آرام نمیگرفت. روز تشییع شهیدی، دور میدان امام خمینی همدان، آنقدر اصرار کرد که اجازه بدهیم اسمش را بنویسند که دلم لرزید. من رفتم جلو و اسمش را نوشتم. برای آموزش اعزام شدند. قبل از اعزام، دوره آموزشی در پادگان ابوذر گذاشتند. صبح حادثه، کارهایش را انجام داده بود. نزدیک ظهر، سربند داده بودند. به دوستش گفته بود: «این سربند را برایم ببند و پشت لباسم بنویس: من زائر کربلا هستم.» حسین نشسته بود. نگهبان پادگان - نمیدانم چه شده بود - تیراندازی میشود. گلوله مستقیم میخورد به پیشانی حسین. همانجا، بیهیچ فاصلهای، پر میکشد؛ مثل علیاکبر امام حسین، از پیشانی.
حسین نسبت به حجاب خیلی حساس بود. با اینکه از ما کوچکتر بود، به من که خواهر بزرگترش بودم، تذکر میداد. میگفت: «توی کوچه نخندید، درست راه بروید، اسم همدیگر را صدا نکنید، نگاهتان را حفظ کنید.» یکبار که آمد دنبالم مدرسه، با موتور آرامآرام پشتسرم میآمد. صدا نکرد. وقتی بهجای خلوت رسید، گفت: «آبجی، من از اینجا داشتم دنبالت میآمدم.» گفتم: «چرا صدایم نکردی؟» گفت: «صدایت کنم مردها اسمت را بفهمند؟» این غیرت، این حیا، همیشه جلوی چشمم است. خودش کار میکرد تا پولتوجیبی داشته باشد. تابستانها بادبادک درست میکرد، میفروخت و برای مادرم وسیله میخرید. احساس مسئولیتش لذتبخش بود. ما خانوادهای مذهبی بودیم. از زمان شاه هم باحجاب بودیم، نماز و روزهمان سر جایش بود. این تربیت پدر و مادر بود؛ ما را باخدا و آخرت آشنا کرده بودند.
بعد از شهادت حسین، هرچه توانستم در کلاسها برای بچهها از او گفتم، از هدفش، از راهش. یکبار از ته دل گفتم: «خدایا، حسین من واقعاً شهید است؟» خواب دیدم در مسجدی که همیشه دوشنبهها دعای جامعه کبیره میخوانیم، همهجا پرچم زدهاند و نوشتهاند: «شهید حسین نامداری». دلم قرص شد. هروقت مشکلی دارم، میروم سر مزارش و با او حرف میزنم. چند روز پیش، پرستار مادرم گفت: «دیگر نمیآیم.» مادرم خیلی وابسته بود. رفتم سر خاک حسین و گفتم: «خودت درستش کن.» همان شب دوباره زنگ زد و گفت: «میآیم.» آخرین باری که دیدمش، برای ثبتنام دنبالم آمده بود. چند هفته بعد، پنجشنبه ۱۷ شهریور، روزه بودم. مادربزرگم را دیدم که گفت: «انا لله و انا الیه راجعون». گفت: «حسینم شهید شد.» خدا را شکر کردم. گفتم: «خدایا، بهترینِ ما را قبول کردی.»
حضور حسین را حس میکنیم. اگر امروز زنده بود، از وضع جامعه ناراحت میشد. آن زمان هم تذکر میداد. مهمترین وصیتش حجاب بود، و اینکه دست از رهبر برندارید، برای سلامتی رهبر دعا کنید.
اگر بخواهم جملهای روی سنگ مزارش بنویسم، مینویسم: «به علیاکبر امام حسین هدیهات دادم؛ همانطور که اینجا برای ما آبرو خریدی، آنجا هم آبرویمان را حفظ کن.» شهدا زندهاند؛ دستگیر خانوادههایشان هستند. حضورشان افتخار است، حتی اگر جسمشان نباشد.
خاطرات و اسناد دفاع مقدس، گواهی بر ایثار و جانفشانی شهدایی است که در سنین جوانی، نام خود را جاودانه ساختند. شهید حسین نامداری، یکی از این دلیرمردان است که در خطه همدان چشم به جهان گشود و در راه دفاع از آرمانهای میهن به درجه رفیع شهادت نائل آمد.
به گزارش خاطرهنگار، توران نامداری، خواهر این شهید والامقام، درباره مشخصات و زندگینامه برادر شهیدش اظهار داشت: شهید حسین نامداری در تاریخ ۱ آذر ۱۳۴۶ در استان همدان متولد شد و در دوران حیات خود باروحیه انقلابی پرورش یافت.
وی افزود: این شهید بزرگوار در تاریخ ۱۷ شهریور ۱۳۶۱ در پادگان ابوذر (همدان) در اثر اصابت مستقیم گلوله به پیشانی، به فیض شهادت نائل آمد و روح بلندش به یاران شهیدش پیوست.
پیکر مطهر شهید حسین نامداری پس از شهادت، در گلزار شهدای «باغ بهشت» همدان آرام گرفت تا مزار ایشان امروز زیارتگاه عاشقان و دلسوختگان فرهنگ ایثار و شهادت باشد.
یاد و خاطره این شهید سرافراز و تمامی شهدای انقلاب اسلامی و دفاع مقدس گرامی باد.