
فاش نیوز - برادرم را نه در سالهای بلند خاطره که در لحظههای کوتاه کودکی به یاد دارم. من آن روزها کودک بودم و او سرباز. قدش از من بلندتر بود و دستهایش همیشه مهربانتر از سنوسالش. خاطره مفصل ندارم؛ اما همان لحظههای کوچک برای یکعمر دلتنگی کافی است. وقتی بازی میکردم و مرا در آغوش میگرفت، وقتی که لبخندش امنترین جای دنیا بود. من کوچک بودم؛ اما بزرگیِ او از همان روزها معلوم بود. محمدتقی از آن آدمهایی بود که خدا زود انتخابشان میکند. هر شهیدی یک ویژگی دارد که او را به آسمان نزدیکتر میکند. ویژگیِ برادر من، قبل از هر چیز، عشق به اهلبیت بود. دلبسته امام حسین (ع) بود و محبّ واقعی امامزمان (عج). ایمانش نمایشی نبود؛ در رفتار، در نگاه، در غیرت، در انتخابهایش جریان داشت. ویژگی درخشان دیگرش، عشق عمیق به پدر و مادر بود؛ بهخصوص مادر. مهربانترین تصویر من از او، نشستن کنار مادرم بود؛ با مادر عشق میکرد، میگفت: «مامان، از خاطرات قدیم بگو...» و مادر میگفت و او گوش میداد، انگار میخواست تمام گذشته را در دلش نگه دارد. احترامش به والدین، احترامِ معمولی نبود؛ عبادت گونه بود. اگر بخواهم محمدتقی را در یک جمله تعریف کنم، باید بگویم: «مردی که دین، وطن و خانواده را با هم زندگی میکرد.» او ارتشی بود؛ یک نظامیِ وطندوست، عاشق ایران، عاشق سرود ملی. دلسوز خانوادهاش بود؛ خواهران و برادرانش، پدر و مادرش، برایش خط قرمز بودند. از آن ارتشیهای مؤمن بود که در روزگاری خاص، ایمانش را پنهان نکرد. اهل هیئت بود، اهل سینهزنی (میاندار هیئت)، اهل اشک. مداحی میکرد و وقتی میخواند، صدایش از دل میآمد: «غرق گناهیم همه، یا حسین... یا حسین»
وقتی در جبهه مجروح شد و به خانه آمد، دستش آسیبدیده بود؛ اما روحش نه. گفت: «دنیا بالاخره رفتنی است. ما یک روز باید رها کنیم برویم. پس تا میتوانیم خدمت کنیم به مردم، به کشور.» این نگاه، نگاه کسی بود که مرگ را پایان نمیدید، بلکه عبور میدانست. خشمگین میشد اگر میدید حجاب دختران کمرنگ شده؛ ناراحت میشد و تذکر میداد. غیرتش از جنس محبت بود، نه تندی.
عملیات محرم، با رمز «یا زینب (س)»، سحرگاه دوازدهم آبان ۱۳۶۱ آغاز شد؛ عملیاتی که به آزادسازی هفتصد کیلومترمربع از خاک مقدس ایران در منطقهٔ دهلران انجامید. همان سحرگاه، محمدتقی، فرمانده تانک، به درجهای رسید که سالها برایش آماده شده بود: شهادت. دشمن، سرش را نشانه گرفته بود؛ اما حقیقت این است که سرِ او سالها پیش، در آسمان سِیر میکرد. خبر شهادتش، شبی رسید که پدر و مادرم منزل ما بودند. شب، همسرم با برادرم آمدند تا خبر را بگویند. من بیتاب شدم، اما خودم را نگه داشتم. فقط یک فکر داشتم: چطور به مادرم بگوییم که نشکند؟ لحظه بسیار سختی بود؛ لحظهای که باید بین فریاد دلت و آرامش مادرت، یکی را انتخاب کنی.
محمدتقی وصیتنامه مکتوب نداشت؛ اما زندگیاش وصیتنامه بود. آخرین حرفش همیشه این بود: «مواظب پدر و مادر باشید.» مهمترین وصیتش حفظ خانواده بود؛ آبروداری، احترام، کنار هم بودن فامیل، و نگهداری از دین اسلام بود. چون ارتشی بود، برای سربازهایش پدرانه رفتار میکرد. شبهای جمعه برایشان دعای کمیل میخواند. غذایی که برای خودش میبرد، برای آنها هم میبرد. آنقدر به سربازهایش محبت داشت که بعد از شهادتش، در فراق او سوختند؛ انگار پدرشان را ازدستداده باشند.
گاهی حضورش را در زندگیام حس میکنم؛ بهخصوص این روزها. وقتی اوضاع کشور را میبینیم، اینهمه مشکل، اینهمه نفاق، ناخودآگاه میگوییم: جای شهدا خالی است؛ کاش بودند و دوباره زمام امور را به دست میگرفتند. مطمئنم اگر برادرم امروز زنده بود، از کمرنگشدن حجاب و از فشار اقتصادی، از برخی غربگرایی و دورشدن از ارزشها راضی نبود. دوست دارم که به او بگویم، اگرچه او خودش به همه چیز آگاه است، «داداش به فرموده فرماندهی کل قوا امام خامنهای ما نزدیک قله هستیم.» فقط همیشه از او میخواهم دست ما را هم بگیرد، شفاعتمان کند، و نگذارد از راهی که رفت، جا بمانیم.
شهید محمدتقی گلزاده در جریان عملیات غرورآفرین «محرم» در منطقه دهلران به درجه رفیع شهادت نائل آمد.
بر اساس اسناد و روایتهای ثبتشده، این شهید والامقام در تاریخ ۱۲ آبانماه ۱۳۶۱ در منطقه عملیاتی دهلران، بر اثر اصابت مستقیم گلوله به سر، جان خود را در راه دفاع از میهن تقدیم انقلاب کرد. مزار مطهر این شهید گرانقدر هماکنون در گلزار شهدای همدان زیارتگاه عاشقان است.
خاطرهنگاری و حفظ روایتهای حماسی این شهید، با تلاش خواهر گرامی ایشان، سرکار خانم «اقدس گلزاده» (متولد اول شهریور ۱۳۲۴ در استان همدان) ثبت و مستند شده است تا یاد و خاطره دلاورمردیهای رزمندگان اسلام در تاریخ این مرزوبوم جاودانه بماند.