
فاش نیوز - ۹ سالم بود که داداشم شهید شد؛ برای همین، از دوران کودکیاش چیزهای زیادی یادم نیست؛ اما همان خاطرههایی که از بزرگی روحش در ذهنم مانده، آنقدر عمیق و پررنگ است که هیچوقت فراموش نمیشود. خیلی خوشبرخورد، خوشرو، خوشقدوبالا و خوشقیافه بود. با بچهها کودکانه رفتار میکرد، با بزرگترها بزرگوارانه و پخته. احترام پدر و مادر و خواهر و برادر و اقوام را خیلی نگه میداشت و خیلی شوخطبع بود. تا جایی که میتوانست دستگیری میکرد و هوای همه را داشت، بهخصوص بچههای محل را. وقتی موتور داشت با موتور، بعد که مزدا خرید با آن، بچهها را مینشاند و به مدرسه میبرد. در حیاطمان یک درخت توت سفید خیلی بزرگ داشتیم که نصفش در کوچه بود. بچهها میآمدند چوب میانداختند توتها را بتکانند. داداشم میآمد چادر ماشین را باز میکرد و میداد دست بچهها، خودش میرفت بالای درخت، توت میتکاند و بچهها میبردند. تازه مزدا خریده بود، یکبار گفت: «بیا ببرمت بیرون، اما شرطش این است چادر مشکی سرت باشد.» من هیچوقت خشم از او ندیدم. قلب مهربانی داشت، هیچکس را قضاوت نمیکرد، سعی میکرد غیبت نکند و همه چیز را با شوخی میگفت که کسی ناراحت نشود. حتی در شوخی هم دل کسی را نمیخواست بشکند.
حجت خیلی مهربان، دستودلباز و باپشتکار بود. اگر کاری را شروع میکرد، حتماً به نتیجه میرساند. وقتی میخواست برود جبهه، مادرم گفت: «نرو ما تنها میمانیم»، گفت: «وقتی امام حکم جهاد میدهد، وظیفهام رفتن است.» دوران دبیرستانش، مدام جبهه میرفت و برمیگشت و با تأخیر درس میخواند. یکپایش شکسته بود و کمی کوتاهتر شده بود، معاف از رزم بود و اصلاً نباید جبهه میرفت؛ ولی خودش بسیجی و داوطلبانه میرفت.
وقتی شهید شد، پدر و برادران دیگرم در جبهه بودند و خانه هیچ مردی نداشت. خبر شهادت را آوردند و ما فقط دیدیم خانه خیلی شلوغ شد. پدرم را از اهواز پیدا کردند و گفتند باید برگردد تهران. پدرم فهمیده بود یکی از بچهها شهید شده است. وضو گرفته بود و دو رکعت نماز شکر خوانده بود و گفته بود: «خدایا راضیام به رضای تو، این قربانی را از من قبول کن.» برادر بزرگم که سپاهی بود، خودش در بنیاد شهید پیکر حجت را دیده بود. گلوله از چشم وارد شده و از پشت سر خارج شده بود. صورتش پر از لخته خون بود. برادرم صورتش را با گلاب شست تا مادرم چهره خونی او را نبیند. آنقدر کنار پیکر مانده بود که نفهمیده بود شب شده. وقتی تشییعش میکردند، مردمباور نمیکردند حجت شهید شده باشد. پدرم گفت: «تابوت را باز کنید تا مردم ببینند.» آنقدر هیکلش درشت و چهارشانه بود که کاملاً اندازه تابوت بود.
در حمامعمومی ساعتش را در کمد گذاشته بود و در را باز گذاشته بود تا یک بنده خدایی که پول لازم داشت، ساعت را بردارد. خودش فهمیده بود آن شخص نیاز دارد و طوری رفتار کرده بود که او بتواند بدون خجالت ساعت را بردارد. من دو بار خوابش را دیدم و به من الهام شد که بچههایم پسر هستند. اسمها را لای قرآن گذاشتم، اسم مهدی و محمد درآمد، اسم پسرانم را مهدی و محمد گذاشتم. آخرین جملهای که از او یادم است، هنوز در گوشم است: «مامان، مگر دلت نمیخواهد بروی کربلا؟ اجازه بده بروم تا راه کربلا را برایتان باز کنیم.»
شهدا زندهاند؛ قلب تپنده تاریخاند. اگر قرار بود روی مزارش جملهای بنویسم، مینوشتم: «همیشه پشتوپناه خواهر بود.» واقعاً هم حس میکنم همیشه پشتوپناه من است. هروقت در زندگی گیر میکنم، به او متوسل میشوم و آرام میشوم. اگر امروز مقابلم بود، میگفتم: «دوستت دارم و کاش بودی، میبوسیدمت.»
رسالت امروز ما این است که ادامهدهنده راه شهدا باشیم: پشتیبانی از ولایت، حفظ حجاب و عفاف، نماز اول وقت، امربهمعروف و نهیازمنکر و حضور در صحنهها. اگر امروز بود، مطمئنم از وضعیت حجاب جامعه ناراحت میشد. خیلی مهربان بود، بهخصوص با پدر و مادر. امروز هم معتقدم شهدا زندهاند و ناظر اعمال ما هستند. باید طوری زندگی کنیم که شرمندهشان نباشیم.
مرضیه کشاورز زاده، خواهر شهید حجتالله کشاورز زاده، از شهادت برادرش در عملیات مرصاد روایت میکند.
شهید حجتالله کشاورز زاده در ۶ بهمن ۱۳۴۵ در استان تهران متولد شد و پنجم مرداد ۱۳۶۷، در جریان عملیات مرصاد، بر اثر اصابت گلوله به ناحیه چشم و سر به شهادت رسید. مزار این شهید در چهاردانگه، امامزاده عباس قرار دارد.