فاش نیوز - یک نکته را باید روشن کرد: 
حمایت از ایثارگران و قربانیان جنگ، پدیده‌ای مختص ایران نیست.
در بسیاری از کشورهای جهان، کسانی که در جنگ از کشور خود دفاع کرده‌اند یا در جریان جنگ دچار آسیب شده‌اند، از حمایت‌ها و تسهیلات ویژه قانونی برخوردارند؛ از خدمات درمانی و توان‌بخشی گرفته تا حمایت‌های اقتصادی، اجتماعی، شغلی و آموزشی. این حمایت‌ها در واقع پاسخی است به هزینه‌ای که این افراد برای کشور خود پرداخته‌اند.
بنابراین، وقتی درباره حقوق و تسهیلات قانونی ایثارگران صحبت می‌کنیم، نباید طوری وانمود شود که ایران یک استثنای عجیب در جهان است و ایثارگران صرفاً به دنبال «امتیاز ویژه» هستند.
خیر؛ اصل حمایت از آسیب‌دیدگان جنگ و خانواده‌های آنان یک رویکرد شناخته‌شده در نظام‌های حقوقی و حمایتی دنیاست.
البته شکل این حمایت‌ها در کشورهای مختلف متفاوت است و هر کشور قوانین خودش را دارد؛ اما اصل موضوع روشن است: کسی که برای دفاع از کشور هزینه سنگینی داده، می‌تواند از حمایت ویژه قانونی برخوردار باشد.
پس اگر قرار است درباره «عدالت» صحبت کنیم، اول باید انصاف داشته باشیم.
چرا وقتی صحبت از برخی امتیازات قانونی برای گروه‌های دیگر می‌شود، کمتر کسی فریاد «عدالت» سر می‌دهد، اما به‌محض اینکه نوبت به فرزندان ایثارگران می‌رسد، ناگهان همه نگران عدالت آموزشی می‌شوند؟
اگر عدالت معیار است، برای همه باشد.
نمی‌شود یک امتیاز قانونی را برای یک گروه «تسهیل و حمایت» نامید، اما همان منطق را وقتی درباره خانواده ایثارگران مطرح می‌شود، «تبعیض» و «بی‌عدالتی» معرفی کرد.
ایثارگران برای گرفتن صدقه یا لطف کسی قانون وضع نکرده‌اند؛ حقوق آنان باید در چارچوب قانون و متناسب با فداکاری و خسارتی که متحمل شده‌اند، دیده شود.
پس قبل از اینکه درباره «امتیاز ایثارگران» قضاوت کنیم، باید یک سؤال ساده بپرسیم: 
آیا واقعاً با یک امتیاز شخصی مواجهیم، یا با یک سیاست حمایتی که در بسیاری از کشورهای دنیا نیز برای جبران بخشی از هزینه‌های جنگ و حمایت از قربانیان آن وجود دارد؟
عدالت یعنی همین؛ 
نه حذف حمایت از ایثارگر، بلکه جلوگیری از استاندارد دوگانه در قضاوت درباره حمایت‌های قانونی.
|| علی