فاش نیوز - اگر قرار باشد عملکرد مدیران بنیاد شهید، مدیران دولت و نمایندگان مجلس را در حوزه قوانین ایثارگران ارزیابی کنیم، باید یک سؤال اساسی مطرح کنیم:
کدام قانون حمایتی ایثارگران را به تصویب رسانده‌اید که بدون مطالبه‌گری، پیگیری مستمر، اعتراض، مکاتبه، تجمع و تحمل فرسایش روحی و جسمی ایثارگران به مرحله اجرا رسیده باشد؟
متأسفانه تجربه سال‌های گذشته نشان می‌دهد که بسیاری از قوانین ایثارگران حتی پس از تصویب نیز به‌سادگی اجرا نشده‌اند. برخی با تأخیرهای طولانی، برخی به‌صورت ناقص، برخی با تفسیرهای محدودکننده و بعضی نیز اساساً روی کاغذ باقی‌مانده‌اند.
حتی آن دسته از قوانینی که سرانجام با پیگیری و تحمل رنج فراوان ایثارگران به مرحله اجرا رسیده‌اند، غالباً از اجرای کامل و بی‌کم‌وکاست فاصله داشته‌اند.
امروز موضوع آزمون استخدامی ایثارگران نیز نمونه دیگری از همین مسئله است؛ ایثارگرانی که باید از حقوق قانونی خود برخوردار باشند، ناچارند مدت‌ها در انتظار تحقق وعده‌ها و اجرای تکالیف قانونی بمانند.
واقعاً چرا باید اجرای قانون، خود به یک مطالبه جدید تبدیل شود؟ چرا ایثارگر باید برای برخورداری از حقی که قانون‌گذار تصویب کرده است، هزینه بدهد و دستگاه مسئول را به انجام‌وظیفه قانونی‌اش وادار کند؟
مسئولیت بنیاد شهید فقط حمایت در زمان تصویب قوانین یا انتشار خبر و وعده نیست. بنیاد باید مدافع حقوق قانونی جامعه ایثارگری و پیگیر اجرای کامل آنها باشد. دولت نیز مکلف به اجرای قانون است و مجلس باید بر حسن اجرای مصوبات خود نظارت مؤثر داشته باشد.
معیار موفقیت این سه مجموعه، تعداد قوانین مصوب، جلسات برگزارشده، وعده‌های اعلام‌شده و گزارش‌های عملکرد نیست؛ معیار واقعی، میزان تحقق حقوق قانونی ایثارگران در زندگی آنان است.
تا زمانی که ایثارگر برای اجرای هر قانون ناچار به خون‌دل‌خوردن باشد، نمی‌توان از موفقیت نظام قانون‌گذاری و اجرایی در حوزه ایثارگران سخن گفت.
قانونی که اجرا نمی‌شود، در زندگی ذی‌نفعان تفاوتی با قانون تصویب نشده ندارد؛ و قانونی که ناقص اجرا می‌شود، فقط بخشی از حق مردم را به رسمیت شناخته است.
ایثارگران قانون تازه نمی‌خواهند؛ پیش از هر چیز، خواهان اجرای کامل، به‌موقع و بدون تبعیض قوانینی هستند که سال‌هاست تصویب شده‌اند.