فاش نیوز - ترابعلی شهبازی؛ چریک پیر میدان توحید، مردی از تبار ایثار و وفاداری
                                                                                                         
همه قهرمانان را نباید در قاب عکس‌های دفاع مقدس جست‌وجو کرد؛ بعضی از آن‌ها هنوز در میان مردم نفس می‌کشند، هنوز در میدان‌اند و هنوز باور دارند که پرچم دفاع از آرمان‌ها نباید بر زمین بماند.
آقای ترابعلی شهبازی یکی از همین مردان است؛ مردی از نسل روزهای آتش و خون، از تبار مردانی که هشت سال دفاع مقدس را با ایثار، ایمان و جان‌فشانی معنا کردند و امروز نیز باگذشت سال‌ها، همچنان روحیه رزمندگی را در وجود خود زنده نگه داشته‌اند.
                                                                                                   
برای او، جنگ با پایان هشت سال دفاع مقدس تمام نشد؛ چراکه میدان مسئولیت هیچ‌گاه خالی نمی‌ماند. سنگرها تغییر می‌کنند، لباس‌ها عوض می‌شوند، اما مردان باوفا از عهد خود دست نمی‌کشند.
امروز بیش از ۲۵۰ شب است که میدان توحید نیروگاه قم، شاهد حضور مردی است که گویی هنوز در همان روزهای حماسه نفس می‌کشد. ترابعلی شهبازی، بی‌ادعا و استوار، در میان اجتماعات مردمی حاضر می‌شود؛ نه برای دیده‌شدن، نه برای نام‌ونشان، بلکه با همان روحیه‌ای که روزگاری او را به میدان دفاع از میهن کشاند.
                                                                                                   
او حالا به «چریک پیر میدان توحید» شهرت یافته است؛ عنوانی که بیش از آنکه به سن و سالش اشاره داشته باشد، روایتگر روحیه‌ای است که غبار زمان نتوانسته از آن بکاهد.
                                                                                                
شاید برای برخی، حضور در یک اجتماع تنها چند ساعت ایستادن در میدان باشد، اما برای مردی که بیش از ۲۵۰ شب این حضور را تکرار کرده، ماجرا معنای دیگری دارد. این حضور، روایت یک باور است؛ باور به اینکه دفاع از مردم، میهن، استقلال و آرمان‌های انقلاب، تعطیل‌بردار نیست.
زیبایی ماجرا آنجاست که گاهی یک حضور، از هزاران سخنرانی اثرگذارتر است. وقتی نسل جوان، مردی از نسل دفاع مقدس را می‌بیند که باگذشت دهه‌ها همچنان در میدان ایستاده، معنای وفاداری را نه در کتاب‌ها، بلکه در قامت یک انسان به تماشا می‌نشیند.
                                                                                                                                                
شهبازی از آن مردانی است که یادآوری می‌کند رزمندگی فقط به روزهای جنگ تعلق ندارد؛ گاهی سنگر، خاکریز است و گاهی میدان شهر؛ گاهی سلاح، تفنگ است و گاهی اراده، ایمان و حضور.
او را باید نمادی از پیوند نسل‌ها دانست؛ نسلی که در دفاع مقدس از جان خود گذشت و نسلی که امروز باید راه مسئولیت‌پذیری، ایثار و وفاداری را ادامه دهد.
                                                                                                    
چریک پیر میدان توحید، هنوز در میدان است؛ نه به‌حکم جوانی جسم، بلکه به حرمت جوانی ایمان.
و چه زیباست حکایت مردانی که سال‌ها از روزهای جنگ گذشته، اما هنوز وقتی پای وطن و مردم به میان می‌آید، قلبشان فرمان حرکت می‌دهد.
                                                                                              
این است حکایت ترابعلی شهبازی؛ مردی که سنگر عوض کرده، اما لباس رزم را از تن باورهایش بیرون نیاورده است.