فاش نیوز - وقتی فرزند شهیدی که با اتکا به فرصت‌ها و حمایت‌های قانونی، تحصیلات تخصصی خود را تا سطح تخصص پزشکی ادامه داده، برای به‌کارگیری دانش و تجربه‌اش در سازمان محل خدمت خود، یعنی بنیاد شهید و امور ایثارگران، با سرگردانی مواجه می‌شود، باید در مسیر و شیوه مدیریت این مجموعه تردید جدی کرد.
موضوع فقط وضعیت شغلی یک پزشک متخصص نیست؛ مسئله، نوع نگاه مدیریتی به سرمایه انسانی و میزان پایبندی به فلسفه وجودی بنیاد است.
چه معنایی دارد که یک فرزند شهید، پس از سال‌ها تحصیل و کسب تخصص در رشته بیهوشی، به‌جای آنکه امکان خدمت‌رسانی در مراکز درمانی وابسته به بنیاد و به جامعه ایثارگری را پیدا کند، درگیر تعیین تکلیف جایگاه شغلی، احکام استخدامی و حقوق قانونی خود باشد؟
مگر یکی از اهداف حمایت‌های قانونی از ایثارگران، فراهم‌کردن زمینه رشد علمی، ارتقای توانمندی و استفاده شایسته از ظرفیت‌های آنان نیست؟ پس چرا باید نتیجه این حمایت‌ها به وضعیتی منتهی شود که نیروی متخصص، به‌جای فعالیت در حوزه تخصصی خود، برای اثبات حقوق اولیه استخدامی‌اش سرگردان بماند؟
بنیاد شهید نمی‌تواند از یک سو از تکریم خانواده‌های شهدا، حمایت از ایثارگران، توسعه خدمات درمانی و ضرورت استفاده از ظرفیت‌های تخصصی سخن بگوید و ازسوی‌دیگر، در بهره‌گیری از توان علمی فرزند شهیدی که آماده خدمت به همین جامعه است، با ابهام، بی‌تصمیمی و موانع اداری مواجه باشد.
این وضعیت دست‌کم چند پرسش جدی را پیش‌روی مدیریت بنیاد قرار می‌دهد: 
چرا از تخصص و توان علمی نیروهای انسانی وابسته به خانواده ایثارگران به‌درستی استفاده نمی‌شود؟
چرا اجرای حقوق و امتیازات قانونی باید به مطالبه‌گری مستمر و پیگیری‌های فرسایشی تبدیل شود؟
چرا میان شعار تکریم ایثارگران و رفتار اداری با آنان چنین فاصله‌ای وجود دارد؟
چرا ظرفیت‌های درمانی و تخصصی بنیاد به‌گونه‌ای مدیریت نمی‌شوند که از دانش نیروهای متخصص برای خدمت به جامعه هدف بهره گرفته شود؟
بنیاد شهید پیش از آنکه متولی ارائه خدمات به جامعه ایثارگری باشد، باید در رفتار سازمانی خود الگوی رعایت حقوق، احترام به شأن انسانی و استفاده شایسته از ظرفیت‌های این جامعه باشد.
اگر فرزند شهیدی که متخصص شده و انگیزه خدمت به خانواده‌های شهدا و ایثارگران را دارد، در سازمان متولی امور آنان برای یافتن جایگاه شغلی متناسب و احقاق حقوق قانونی خود سرگردان است، این مسئله را نمی‌توان صرفاً یک پرونده اداری یا اختلاف فردی دانست؛ این نشانه‌ای از وجود اشکال در نظام مدیریت منابع انسانی، تصمیم‌گیری و اجرای قوانین در بنیاد است.
تکریم خانواده شهدا فقط در سخنرانی و مراسم نیست؛ تکریم واقعی آنجاست که حقوق قانونی آنان رعایت شود، استعدادهایشان نادیده گرفته نشود و فرصت خدمت و اثرگذاری از آنان دریغ نگردد.
مدیریت بنیاد باید به این پرسش پاسخ دهد: وقتی یک فرزند شهید متخصص برای خدمت به هم‌کیشان و هم‌سرنوشتان خود در بنیاد سرگردان است، آیا واقعاً سازمان در مسیر درستی حرکت می‌کند؟