فاش نیوز - علاقه مادرِ همسر به داماد، همیشه زبانزد بوده. این علاقه بین اسماعیل و مادرخانمش خیلی زیاد بود. همسر شهید مهرآرا خاطره‌ای دارد از روزهایی که حرف جنگ بود و مادر هم نگران دامادش.
خبرگزاری فارس؛ بدون هیچ ادعایی کار می‌کرد. پیش کسی هم نمی‌گفت فرمانده‌ام. وقتی از او می‌پرسیدند: در سپاه چه‌کار می‌کنی؟ پاسخ می‌داد: پشت میز می‌نشینم و کار اداری دارم. اسماعیل حتی مسئولیتش در یگان موشکی را به همسرش نگفته بود.
همسرش می‌گوید: «هر وقت از اسماعیل می‌پرسیدم در سپاه چه‌کار می‌کنی؟ می‌گفت: پشت میز می‌نشیم و کار اداری می‌کنم. یکبار که رفتم انباری، وسایل اسماعیل توجهم را جلب کرد. متوجه تعدادی کاغذ شدم. بررسی کردم و دیدم روی کاغذی نوشته بود به موجب این حکم آقای اسماعیل مهرآرا با اطلاعات فوق به سمت فرمانده پرتاب موشکی منصوب گردید.
از انباری برگشتم و به اسماعیل گفتم: آهان پشت میز می‌شینی؟! پس فرمانده چی میگه این وسط؟ اسماعیل خندید و گفت: فائزه! مواظب باش به کسی نگی. اینها سری هستش. بعدش خندید و گفت: می‌دونم دهن تو چفت و بست نداره به همه میگی.» این راز بین فائزه و اسماعیل ماند.
نهم اسفند ۱۴۰۴ بود که اسماعیل بعد از عملیات موفق پرتاب موشک به سمت متجاوزان صهیونیستی، مورد هدف قرار گرفت و به شهادت رسید.
هوای همه را داشت
به گفته اطرافیان شهید اسماعیل مهرآرا، او بسیار پر کار و زحمتکش بود. می‌گفت: «باید کار را به نحو احسن انجام دهم که هم خدا راضی باشد و هم حقوقی که می‌گیرم حلال باشد.» همیشه و در همه حال دستگیر و کمک کننده مردم و آشنایان دور و نزدیک بود. اگر کاری از دستش بر می‌آمد، دریغ نمی‌کرد.
فائزه دولتیان می‌گوید: «اسماعیل متولد ۹ دی ماه ۱۳۶۲ بود. ما ۱۰ مرداد ۱۳۸۸ عقد کردیم و بعد از هشت ماه زندگی مشترکمان شروع شد. ما ۱۶ سال باهم زندگی کردیم. محیا و مهلا یادگار اسماعیل هستند. اسماعیل فردی بسیار مهربان، خوش خنده، خوشرو و خوش‌صحبت بود و خیلی هوای دیگران را داشت. همسرم وقتی خسته بود یا از شیفت و مأموریت به خانه بر می‌گشت، هر کس هر کمکی می‌خواست با وجود خستگی کوتاهی نمی‌کرد. من به عنوان همسر شهید، افسوس می‌خورم که چه مدت کمی در کنارش زندگی کردم.»
اسرائیل من را نزند، مادرزنم می‌زند
علاقه مادرِهمسر به داماد، همیشه زبانزد بوده. این علاقه بین اسماعیل و مادرخانمش خیلی زیاد بود.
همسر شهید مهرآرا خاطره جذابی دارد از آخرین روزهایی که اسماعیل در کنارشان بود و برای افطار رفته بودند خانه پدری؛ «بعد از افطار دورهم نشسته بودیم و از اتفاق‌های روز حرف می‌زدیم. بحث از جنگ هم بود. از جایی که مادرم علاقه زیادی به اسماعیل داشت و می‌دانست شغلش در سپاه هست، به شوخی گفت: اسماعیل یه روز پات رو می‌زنم می‌شکنم که نتونی بری اداره!
بعد اسماعیل گفت: اسرائیل هم من رو نزنه، مامان من رو میزنه. بعد گفت: نگران نباشید بعد از اینکه ما رو زدن، ما هیچی نمی‌فهمیم. او دستانش را به حالت پرواز تکان داد و گفت: عین یه پرنده پرواز می‌کنیم و می‌رویم. اسماعیل این را گفت و خندید. اما چه‌ها در دل مادرم گذشت، خدا می‌داند.»
شربت شهادت
اسماعیل از سال‌ها قبل خودش را برای شهادت آماده کرده بود. حتی بعد از جنگ ۱۲ روزه وقتی به گلزار شهدای تبریز رفت، به همسرش گفته بود که من را کجا دفن کنید.
همسر شهید درباره شهادت‌طلبی اسماعیل می‌گوید: «همسرم و رفقایش حتی در سر به سر گذاشتن حرف شهادت می‌زدند. اسماعیل تعریف می‌کرد در دانشکده افسری، یکی از دوستان به نام علی مسئول پخش شربت شده بود. بچه‌ها می‌آمدند و می‌گفتند: علی شربت بده! علی هم می‌گفت: برید کنار اول اسماعیل شربت بخوره. چند لیوان به اسماعیل شربت می‌دهد. آخر سر اسماعیل با خنده به علی می‌گوید: نکنه شربت شهادت بود، اینقدر به خورد من دادی؟! علی هم گفت: چرند نگو، برو کنار بقیه بیایند بخورند.»
آخرین خواسته دخترمان از پدرش
همیشه اولین‌ها و آخرین خاطرات بیشتر در ذهن مرور می‌شود.
همسر شهید مهرآرا آخرین شبی که اسماعیل کنارشان بود را اینطور روایت می‌کند: «آخرین شب که منزل بود، رفت کنار دخترها و گفت: امشب می‌خواهم کنار محیا و مهلا باشم. محیا ۱۴ سال دارد و مهلا ۸ سال. آن شب با دخترها حرف می‌زد. انگار می‌دانست آخرین شبی است که می‌توانند همدیگر را ببینند. بعد هم رفت و روی تخت مهلا خوابید و بازویش را باز کرد و مهلا روی بازویش خوابید. هنوز خوابشان نبرده بود، مهلا به پدرش گفت: بابا من وقتی مریض میشم داروهام رو همیشه خودت به من بده. پدرش هم گفت: حتما دختر قشنگم؛ خودم داروهات رو میدم.
و این آخرین شبی بود که کنار ما در خانه و در کنار بچه‌ها بود. صبح بعد از خوردن سحری، آماده رفتن شد. انگار دل کندن از دخترها برایش سخت بود. رفت اتاق دخترها را بغل کرد، بوسید و عازم محل کار شد. او دیگر برنگشت و پیکر خونینش برای وداع با ما به معراج شهدا آمد.»
|| فاطمه ملکی
