فاش نیوز - همسر شهید عقیل محمدی میگوید: «عقیل در زمان خواستگاری دانشجوی دانشگاه آزاد بود و حتی شغل هم نداشت. روز خواستگاری نزدیک به ۳۰۰ تا سؤال با خودش آورده بود و بعضیها را میپرسید. آخرش هم همه سؤالات را به من داد و گفت: هر کدام را خواستی جواب بده. همه مدل سؤال بود؛ از مسائل اعتقادی و اخلاقی گرفته تا برنامه برای آینده.»
خبرگزاری فارس: دلبستگی عجیبی به عقیل داشت. وقتی متوجه میشد میخواهد به مأموریت برود، با اخم و کجخلقی وسایلش را جمع و جور میکرد؛ البته این کجخلقی بستگی به تعداد روزهای مأموریت داشت؛ هر چه مأموریت طولانیتر، کجخلقتر. اما ته دلش یک معاملهای با خدا داشت که من هیچ وقت مانع رفتن همسرم به مأموریت نخواهم شد. همین هم باعث شده بود که نخواهد جلوی رفتن عقیل را بگیرد.
عقیل از سال ۱۳۸۵ که وارد سپاه شد، در مأموریت بود تا اینکه ۲۷ خرداد ۱۴۰۴ در آخرین مأموریتش در ۴۶ سالگی به دست شقیترین انسانها و در بمباران رژیم صهیونیستی در اطراف اصفهان به شهادت رسید.
با ۳۰۰ تا سؤال آمده بود خواستگاری
ماجرای ازدواج عقیل و فاطمهخانم هم به ۱۳۸۴ برمیگردد. آنها باهم فامیل بودند. پدر فاطمهخانم مثل خیلی از پدرها روی انتخاب داماد حساسیتهای خودش را داشت. به هر کسی اجازه آمدن به خواستگاری را نمیداد و خیلی وقتها از پشت تلفن جواب منفی میداد. اما در قضیه عقیل، انگار ورق برگشت.
فاطمه شاپوری همسر شهید محمدی میگوید: «عقیل در زمان خواستگاری دانشجوی دانشگاه آزاد بود. هنوز شغل و خانه و ماشین نداشت. پدرم عقیل را دوست داشت میگفت: پسر باغیرتی است؛ حتماً شغل مناسب هم پیدا میکند. یک روز که من دانشگاه بودم، قرار شد عقیل به محوطه دانشگاه بیاید و باهم حرف بزنیم. آن روز از بدشانسی، پاشنهکفش من درآمد و به کمک دوستان توانستیم پاشنه را جا بیندازیم. عقیلکه آمد آذر ماه بود و حیاط سرد. از ترس اینکه بازهم پاشنه کفشم از جا کنده نشود، روی نیمکت سنگی نشستیم. عقیل نزدیک به ۳۰۰ تا سؤال با خودش آورده بود و بعضیها را میپرسید. آخرش هم همه سؤالات را به من داد و گفت: هر کدام را خواستی جواب بده. همه مدل سؤال بود؛ از مسائل اعتقادی و اخلاقی گرفته تا برنامه برای آینده. من هم هر سؤالی را توانستم جواب دادم.»

عقیل و فاطمهخانم بعد از چند جلسه صحبت کردن، ۱۷ فروردین ۱۳۸۵ مصادف با ۱۷ ربیعالاول به عقد هم درآمدند. در همان دوران عقد، شهید عقیل دنبال کار میگشت و چند موقعیت شغلی از جمله کار در ذوب آهن اصفهان پیش آمد اما بالاخره او تصمیم گرفت وارد سپاه شود. شهید محمدی سال ۱۳۸۶ رفت قم برای گذراندن دوره آموزشی. وسط دوره آموزشی ۳ روز مرخصی گرفت و آمد مراسم عروسی برگزار کردند و دوباره برگشت قم. بعد هم وارد نیروی زمینی سپاه شد. او مدتی در نیروی زمینی سپاه بود و بعد هم رفت هوافضای سپاه.
شهید عقیل به همراه مادرش بر سر مزار دو برادر شهیدش. جایی که عقیل نشسته، اکنون مزارش استدو برادر همسرم در جنگ هشت ساله شهید شدند
همسر شهید درباره شهادت برادران عقیل میگوید: «وقتی اکبر شهید شد، همسرم ۳ سالش بود و زمانی که فرهاد شهید شد، همسرم ۶ ساله بود. تنها خاطرهای که از آنها داشت این بود که میگفت: خردسال بودم. من موقع خواب بین برادرانم خوابیده بودم؛ اکبر به من میگفت: صورتت را کن طرف من بخواب، برمیگشتم. بعد فرهاد همین حرف را میزد و برمیگشتم طرف فرهاد؛ طرف هر کدام برمیگشتم کلی کیف میکرد. آخرش هم وقتی عقیل شهید شد، او را بین مزار دو برادر شهیدش به خاک سپردند.»
همسرم گفت: «دعا کن شهید شوم» با او قهر کردم
شهادت برای افراد نظامی معمولاً دور از انتظار نیست. فاطمهخانم پیش خودش میگفت: «این خانواده سهمشون رو در راه خدا دادند و دو پسرشان دوران جنگ هشت ساله شهید شدند، عقیل برایم میماند.» به همین خاطر فکرش را هم نمیکرد که یک روز عقیل هم شهید شود و بین مزار دو برادرش در گلزار شهدای رضوانشهر اصفهان، خانه ابدیاش باشد.
این همسر شهید میگوید: «من به خاطر علاقه زیاد و دلبستگی به عقیلم، نمیخواستم بپذیرم که او ممکن است شهید شود. یکبار چند سال پیش در شب قدر به من گفت: فاطمه! حلالم کن و دعا کن شهید بشوم. خیلی ناراحت شدم وبا او قهر کردم. آن شب هر چقدر پیام داد، جوابش را ندادم. بعد از آن دیگر حرفی از شهادت نزد و فقط میگفت: دعا کن عاقبت به خیر شوم. من هم میگفتم: ان شاءالله همگی عاقبت بخیر شویم.»
شهید عقیل محمدی، در زمان جنگ تکفیریها به سوریه هم رفته بود. آن هم در شرایطی خاص. به گفته همسر شهید: «عقیل خیلی اشتیاق رفتن به سوریه را داشت. اواخر سال ۹۸ قرار شد عازم شود. دستش آسیب دیده بود، دستش را گچ نگرفت و آتل بست تا بتواند به سوریه برود. همان روزها دندان درد شدیدی گرفت که نیاز به عصبکشی داشت. چون اوایل شیوع ویروس کرونا بود، دندانپزشکها کمتر کار میکردند. او به هر سختی بود، دندانپزشک پیدا کرد و در حد تسکین درد مراجعه کرد و حتی به پر کردن دندان و روکش نرسید و فوری عازم شد. دو ماه در آنجا بود و بازگشت.»
چانهزنی برای تقسیم ثواب
وقتی عقیل به مأموریت میرفت، فاطمه خانم میماند با دلتنگیهای وصفنشدنی. یکبار شهید محمدی میخواست بخاطر نبودنهایش در خانه از همسرش حلالیت بگیرد که کارشان به چانهزنی کشید. همسر شهید میگوید: «یکبار عقیل به من گفت: بیشتر وقتم را سرکار هستم، این حق شماست؛ من را حلال کن. به او گفتم: اینطوری که نمیشود؛ باید ثواب جهادت را تقسیم کنی؛ ۷۰ درصد برای من، ۳۰ درصد برای تو. گفت: نمیشود که اینطوری؛ حداقل ۵۰ درصد من، ۵۰ هم شما. گفتم: نه ۵۰ کمه. نهایت ۷۰ من، ۷۰ شما. گفت: نمیشود که از ۱۰۰ زد بالا. گفتم: من لیسانس ریاضی دارم؛ در حساب خدا میشود. بالاخره تفاهم کردیم که هفتاد، هفتاد در ثوابها من هم شریک باشیم.»
آخرین عکس خانوادگی عقیل
و اما آخرین روزهایی که عقیل و فاطمهخانم کنار هم بودند. پنجشنبه ۲۲ خرداد و مصادف با ایام جشن عید غدیر شهید محمدی به همراه خانواده در مراسم جشن حضور پیدا میکنند. ساعت یک و نیم بامداد با او تماس میگیرند تا به محل کار برود. چون این مأموریتها خیلی وقتها پیش میآمد، برای خانواده عادی بود. همسرش او را راهی میکند برای رفتن به محل کار و ۲ روز بعد و در روز یکشنبه ۲۵ خرداد ۱۴۰۴ برمیگردد.
همسر شهید درباره آخرین دیدار میگوید: «برای همسرم در داخل شهر کاری پیش آمده بود و در این فرصت آمد تا هم وسایل و لباس ببرد و هم سری به ما بزند. من هم در این فاصله آجیل و خوراکی بستهبندی شده برایش گذاشتم. او در آخرین لحظات یک عکس با علی و حسین گرفت. فوری هم آماده شدیم و گفت: برویم دیدن پدر و مادرت؛ او زمان خداحافظی مادرم را طوری در آغوش گرفت که انگار میدانست آخرین دیدار است. بعد هم خیلی زود راهی محل کار شد.
عقیل یکشنبه رفت و دو روز بعد جنگندههای رژیم صهیونیستی اطراف اصفهان را بمباران کردند و عقیل با جمعی از دوستان از جمله وحید حجازیفر، حسین انواری، هادی ابراهیمی و محمد براتی شهید شدند.»
حسام در تجمعات شبانه
گذراندن روزهای بعد از شهادت عقیل اگرچه برای فاطمهخانم سخت میگذرد، اما در میان صحبتهایش ذکر الحمدلله از زبانش نمیافتد. این بانو بیان میکند: «من طی سالها میترسیدم کتاب خاطرات همسران شهدا را بخوانم یا مصاحبههایشان را ببینم. میترسیدم یک روزی همسر شهید شوم؛ اما انگار خواست خدا بود این سرنوشتم باشد. پسرانم علی و حسین نوجوان هستند و حسام ۴ ساله است. بعد از شهادت همسرم انگار این بچهها توان و انرژی به من دادند تا بتوانم روی پایم بایستم.»
|| فاطمه ملکی