فاش نیوز - یک روز پیش از شهادت، مثل همیشه هنگام غروب به مادرش زنگ زد؛ احوال او را پرسید، سراغ خواهر و برادرش را گرفت و با خانواده صحبت کرد. مادر نمیدانست این تماس، آخرین فرصت شنیدن صدای پسرش است.

خبرگزاری فارس، چهارمحال و بختیاری| مادرها برای بدرقه فرزندشان رسمهای خودشان را دارند؛ یکی دعای سفر میخواند، دیگری پشت سرش آب میریزد و مادری هم قرآن را باز میکند تا فرزندش از زیر کلام خدا عبور کند. برای عذرا خانم مادر حاجمحمد، این رسم سالها تکرار شده؛ هر بار که پسرش عازم مأموریت میشد، قرآن را به دست میگرفت و او را با آیههایش بدرقه میکرد.
پسرم همیشه با قرآن بدرقه میشد
حاجمحمد هم به این رسم آشنا بود. عذرا معصومی مادر شهید پاکپور در گفتوگو با فارس از روزهایی میگوید که پسرش برای رفتن آماده میشد و او قرآن را باز میکرد. حتی در آخرین دیدارشان در مشهد نیز این رسم تکرار شد؛ مادر میخواست مثل همیشه پسرش را از زیر قرآن رد کند.سالها مأموریت و دوری، چیزی از رابطه مادر و فرزند کم نکرده بود. حاجمحمد هرچقدر درگیر مسئولیتهای نظامی و فرماندهی میشد، تماس با مادر را از یاد نمیبرد.
غروبهایی که با صدای حاجمحمد میگذشت
تماسهایش معمولاً یک روز در میان بود؛ هنگام غروب، وقتی از سر کار برمیگشت، زنگ میزد تا صدای مادر را بشنود و از حالش باخبر شود. گاهی هم سراغ دیگر اعضای خانواده را میگرفت.
این عادت تا روزهای پایانی زندگیاش ادامه داشت. یک روز پیش از شهادت، تلفن مادر دوباره زنگ خورد. حاجمحمد پشت خط بود؛ همان صدای گرم و آشنا، همان احوالپرسی همیشگی.
روایت آخرین تماس با مادر
مادر در روایت آن تماس میگوید پسرش پس از احوالپرسی، سراغ خواهرش را گرفت. گوشی دستبهدست شد و حاجمحمد با اعضای خانواده صحبت کرد. بعد پرسید محسن کجاست. مادر گفت بالاست و پرسید صدایش کند؟ پاسخ داد: «نه، نمیخواد.»
تماس ادامه پیدا کرد و او با دیگر اعضای خانواده، از جمله همسرش، صحبت کرد. هیچکس نمیدانست این مکالمه معمولی، آخرین گفتوگوی تلفنی حاجمحمد با خانواده خواهد بود.
آن شب، مادر و اعضای خانواده در خانه یکی از دخترانش دور هم جمع بودند. شام خوردند و استراحت کردند. سحر که بیدار شدند، نماز خواندند و داماد خانواده تلویزیون را روشن کرد.
خبر شهادت رهبر شهید از تلویزیون پخش میشد. خانواده ایستادند و گریه کردند. اما مادر هنوز از سرنوشت حاجمحمد خبر نداشت. در دلش آشوب بود؛ میگفت نام پسرش را در خبرها ندیده و نمیداند چه اتفاقی برای او افتاده است.
بعدتر محسن، پسر دیگر خانواده، خبر را به مادر رساند؛ حاجمحمد هم شهید شده بود. مادر در آن لحظه فقط خبر شهادت یک فرمانده را نشنید؛ پسرش را از دست داده بود؛ همان پسری که سالها با تماسهای غروب، نگرانیهای مادر را کم میکرد و هر بار پیش از رفتن، از زیر قرآن او میگذشت.
پارچه سفید و دستی که روی سر پسر کشیده شد
مادر از لحظه دیدار با پیکر فرزندش نیز روایت دردناکی دارد. میگوید در زمان خاکسپاری، هرچه تلاش کرد نتوانست چهره حاجمحمد را آنطور که میخواست ببیند. وقتی پیکر را آوردند، سر او زیر پارچه سفید بود. مادر دستش را روی سر پسر کشید و از لمس آن لحظه سخن گفت؛ لحظهای که برایش باورکردنی نبود.
«ننه محمد، دلم برات تنگ شده»
او در ادامه گفتوگو، وقتی از او خواستنم تصور کند حاجمحمد روبهرویش نشسته است، رو به فرزندش گفت: «محمدجون، ننه، دلم خیلی برات تنگ شده.»این جمله، پایان گفتوگوی مادر با دوربین است؛ اما دلتنگی او به پایان نمیرسد.
سالها تماسهای غروب، بدرقه با قرآن و چشمانتظاری برای بازگشت پسر، حالا به خاطراتی تبدیل شدهاند که مادر با آنها زندگی میکند.
حاجمحمد دیگر از مأموریت برنمیگردد؛ اما صدای آخرین تماسش هنوز در خاطر مادر مانده است.این روایت، بخشی از مجموعه مستند پنجقسمتی «موهبت الهی» به کارگردانی حمیدرضا بنایی است؛ مجموعهای که زندگی و کارنامه سردار سپهبد شهید محمد پاکپور را از دوران کودکی و روزهای انقلاب تا دفاع مقدس، سالهای فرماندهی و شهادت روایت میکند.
|| زهره حیدری