تاریخ : 1405,دوشنبه 25 آبان14:20
کد خبر : 128895 - سرویس خبری : مقاومت اسلامی

حیات مجاهدانه رهبر انقلاب به روایت حجت الاسلام حقانی؛

با خونم می‌نویسم که به دنبال رهبری نیستم


با خونم می‌نویسم که به دنبال رهبری نیستم

به نظر می‌رسد جز اینکه عنایتی از سوی حضرت (ع) شده باشد و عبای را خود حضرت (ع) روی دوش ایشان انداخته باشند، امر دیگری دخیل نباشد...

فاش نیوز - حجت‌الاسلام‌والمسلمین استاد محمدمهدی حقانی، هم‌رزم جانباز رهبر عزیز انقلاب، حضرت آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای (مدظله‌العالی) طی گفت‌وگویی به بیان خاطرات خود با رهبر معظم انقلاب پرداخته است که بخش‌هایی از آن به شرح زیر است: 
راجع‌به حاج‌آقا مجتبی هیچ‌کس هیچ اقدام و تلاشی برای رهبری ایشان نمی‌کرد. خود ایشان هم مطلقاً اجازه این کار را نمی‌دادند و علی‌رغم دیدارها و جلسات زیادی که داشتند، از دیدارهایی که امکان داشت در آن‌ها شائبهٔ این مسئله به وجود بیاید، به‌صورت جدی پرهیز می‌کردند؛ از جمله دیدار با نمایندگان مجلس خبرگان رهبری. خودشان می‌گفتند: بیایید من با خونم می‌نویسم که به دنبال این مسئله (رهبری آینده) نیستم که بعضی‌ها طرح می‌کنند.


                                                                                                           
در این شرایط و باتوجه‌به اینکه بیش از این اتفاقات نام ایشان در خود خبرگان هم مطرح نشده بود، به نظر می‌رسد جز اینکه عنایتی از سوی حضرت حجت(ع) شده باشد و عبای خود را حضرت (ع) روی دوش ایشان انداخته باشند، امر دیگری دخیل نباشد. مهم‌ترین مسئله و عمده در رابطه‌با ایشان این است والا از این‌سو، سابقه‌ای برای این مسئله و برنامه‌ریزی برای آن، وجود نداشته است.
در زندگی شخصی رهبر شهید بسیار زاهد بودند و همسر ایشان اگر زهدشان از آقا بیشتر نبود به‌اندازه آقا زاهد بودند. در این مسئله آقا مجتبی هم برجسته هستند. ایشان حتی پول چای را با دفتر حساب می‌کردند.


یکی از دوستانی که اخیراً در همین دفتری که الان دیگر نیست و از بین رفته، خدمت حاج‌آقا مصطفی رسیده بود، نقل می‌کرد که حاج‌آقا مصطفی مطالبی می‌گفتند و من می‌خواستم این مطالب را بنویسم. روی میز کاغذهای خیلی کوچکی بود، پرسیدم می‌توانم از این کاغذها استفاده کنم؟ گفتند آن‌ها را نمی‌دانم و یک کاغذی از جیبشان درآوردند و فرمودند: این حلال و طیب‌وطاهر است.
                                                                                                          
 این ماجرا در خاطرات آقا هست که رهبر شهید یک فرزندشان را وقتی کوچک بوده از دست می‌دهند، از این اتفاق ناراحت بودند که در خواب به ایشان می‌گویند که به‌جای این فرزند، پسری به تو می‌دهیم که مثل خودت است.
عملیات کربلای یک که برای آزادسازی مهران بود، در گردان "حبیب". عملیات کربلای ۴، کربلای ۵ و تکمیلی کربلای ۵. تقریباً یک سال در گردان حبیب به‌عنوان یک رزمنده عادی حضور داشتند. ایشان در دسته ادوات بودند. حاج حسن محققی هم فرمانده گردان حبیب بود که در جنگ دوازده‌روزه شهید شد.
در عملیات تکمیلی کربلای ۵ در طرف دشمن سنگرهای نونی شکلی بود که این سنگرها حالت دژ را داشتند. این‌ها به صورتی بودند که ماشین از روی آن‌ها رد می‌شد و وسط این دژ یک کانال بود. خاکریز و میدان مین هم بود. این دژها قابل فتح نبودند؛ چرا که اگر از وسط می‌رفتند میدان مین بود و اگر از روی دژ می‌رفتند، تپه‌هایی بود که بعثی‌ها با تیربار می‌زدند و کسی نمی‌توانست رد بشود و اگر از داخل کانال می‌رفتند، داخل آن نارنجک می‌انداختند. در آن عملیات نوزده گردان ما عملیات انجام داده بودند و نتوانسته بودند آن دژ را بشکنند. گردان حبیب، گردان بیستم بود که حاج‌آقا مجتبی هم در آن گردان بودند.
عملیات شد و در یک شب ۱۸۳ شهید دادیم. تعداد بسیار زیادی هم مجروح داشتیم و شاید در مجموع سی نفر تا صبح سالم ماندند. این را برای این عرض کردم که بگویم ایشان در یک محیط پرنازونعمت بزرگ نشده‌اند و در جنگ حاضر بودند و جانشان کف دستشان بوده است.
در جبهه مقاومت نیز حضور و ارتباط داشتند. زمانی که شهیدان سید حسن نصرالله و حاج‌قاسم به ایران می‌آمدند، با حاج‌آقا مجتبی جلسات مستمر داشتند و حتی یک‌وقت می‌گفتند که اگر آقا اجازه می‌دادند می‌خواستم به یمن بروم. واقعاً می‌خواستند بروند و این نشان می‌دهد که شأنی برای خودشان قائل نبودند.  
گفتنی است، استاد حقانی هم‌رزم جانباز آقا مجتبی، دوستی‌اش با ایشان را از همان دههٔ شصت و در ایام نوجوانی، ابتدا در مدرسه علوی و بعد از آن هم در جبهه و در گردان حبیب ابن مظاهر لشکر ۲۷ آغاز کرده است. دوستی‌ای که تا به امروز ادامه دارد. حجت‌الاسلام‌والمسلمین محمدمهدی حقانی، تولیت مدرسه علمیه آل یاسین و گردآورندهٔ مجموعهٔ ۱۰ جلدی منشور حوزه و روحانیت می‌باشد.