
فاش نیوز - «میدان یک قلمرو اجتماعی نسبتاً مستقل است که از یک منطق اجتماعی خاص تبعیت میکند. (۱)»؛ به همین دلیل تداوم حضور شبانهٔ ملتی بزرگ در میدان نیاز به تبیین علمی دارد.
هرچند دانشگاه قصد بازگشت از تعطیلات تاریخ و ورود به چنین گفتمانی را ندارد، اما میتوان عظمت و صلاحیتهای این رهیافت و روش را بهمثابه "گنجینهٔ تفسیری یا گفتمان با خوانش فرکلاف" نشان داد.
او با گوشهٔ چشمی به رهیافت و روش تبارشناسانهٔ فوکویی و مدلی از نظم گفتمانی، نگاشته؛ نکتهٔ اساسی این است که نظم گفتمانها گنجینههای تفسیری به شمار میآیند که منابعی انعطافپذیر در تعامل اجتماعی محسوب میشوند.
یک جنبهٔ زیبای چنین تعاملی این است که در آن زبان پرسش جای خود را به زبانفهم لرزه آور ملتی یکصدا میدهد.
حضوری که برای تعیین قواعد سیاست! علیرغم دستوپنجه نرم کردن با بحران لجامگسیختگی قیمتها و بیرحمانه شدن زندگانی! اما دغدغهٔ نیاز مادی را به نیاز فرهنگ نیامیخت و نظم "منطق میدان" را بانظم گفتمان پیوند زد: «فرهنگ، آن اهداف غایی را معین میکند که جامعه بر اساس آنها عمل میکند و ثبات سیستم و نظام را تضمین مینماید. (۲)»
این سرمایهٔ نمادین و هم رفتاری همدلانه یا "معجزهٔ شکوه میدان"یعنی: هر گنجینهٔ تفسیری منبع معرفت است که آدمی با استفاده از آن روایت واقعی سرشت و سرنوشت را میسازد، از همین رو سکوت تأسفبار دانشگاه نیز نشانگر فروشکستن تصویر حاکم در مطالعاتی است که صرفاً بر کاربرد گفتمان در عمل متمرکزند.
بهراستی این حضور غرورانگیز در بسیاری از بسترهای اجتماعی مختلف تأثیر دارد و در نتیجه صرفاً حرف نیست.
سرنخ:
۱. یورگنسن، فیلیپس؛ نظریه و روش در تحلیل گفتمان
۲. اسمیت؛ درآمدی بر نظریهٔ فرهنگی
|| سیدمهدی حسینی