تاریخ : 1405,چهارشنبه 27 آبان12:42
کد خبر : 128951 - سرویس خبری : جانبازان

قرار گذاشتیم تاریخ تولدم را عوض کنم



فاش نیوز - ۲۶ آبان روز تولدش است اما با زهرا خانم قرار گذاشتند از سال دیگر ۱۳ اسفند را جشن بگیرند.
با همسرش قرار گذاشت از این به بعد تولدش را ۱۳ اسفند بگیرد؛ درست روزی که مردانه پای لانچر ایستاد و برای دفاع از حریم آسمان ایران، دست‌ها و پاهایش را از دست داد.
حسین محمدی از آن روز معروف شد به جانباز پای لانچر. بیشتر آدم‌ها به‌جای اینکه اسم و رسمش را بدانند با این عنوان او را می‌شناسند.
روز ۱۳ اسفند بود. حسین پای لانچر بود که موشک اصابت کرد و دست‌ها و پاهایش قطع شد. هنوز چند ساعت نگذشته بود که دخترش به دنیا آمد ولی حسین بعد از عمل جراحی از هوش‌رفته و تا دو روز در کما بود.
حسین می‌گوید: به‌محض اینکه به هوش آمدم گفتم خودم خبر جانبازی‌ام را به همسرم بدهم تا از کسی دیگر نشوند. با زهرا خانم تماس گرفتم و گفتم: نگران نباش. من حالم خوب است فقط زخمی شده‌ام و کمی دست و پایم زخم شده است.
نگران بودم که همسرم چطور با جانبازی‌ام کنار می‌آید ولی وقتی دیدمش هیجان‌زده شدم. زهرا خانم دسته‌گلی خریده بود و رویش نوشته بود: «تولد دوباره‌ات مبارک»
وقتی در بیمارستان بودم، دخترم را آوردند. نمی‌توانستم دخترم را در آغوش بگیرم ولی روی سینه‌ام گذاشتم.
از حسین می‌پرسم: اگر دخترتان بعداً از شما سؤال کند که چرا کاری کردید که جانباز شدید، چه جوابی برایش دارید؟ حسین بدون مکث جواب می‌دهد: اولین کاری که می‌کنم، عکس رهبر شهیدمان و عکس بچه‌های میناب را نشان دخترم می‌دهم و می‌گویم: دشمن جنگ را با جنایت خیلی بزرگ شروع کردند. رهبرمان را با فرزندانش به شهادت رساندند و بچه‌های دانش‌آموز مدرسه میناب را به شهادت رساندند. من نمی‌توانستم فقط بنشینم و دست روی دست بگذارم. باید کاری می‌کردم.
در بیمارستان که بودم، بچه‌های میناب کلیپی درست کرده بودند. عکس من و ماهان را کنار هم گذاشته بودند. من با آن کلیپ خیلی گریه کردم. شاید روزی ۲۰۰ بار آن فیلم را دیدم.
سؤال می‌کنم: به نظر شما رقیه خانم بعداً چه حسی نسبت به شما خواهد داشت؟
حسین جواب می‌دهد: حقیقتاً خودم نمی‌دانم که رقیه خانم در آینده با این وضعیت من کنار بیاید یا از اینکه جانباز شده‌ام و دست و پاهایم قطع شده ناراضی باشد. ولی با هر دختر شهید و جانبازی که تابه‌حال صحبت کرده‌ام متوجه شدم که دخترها به پدرشان افتخار می‌کنند. ان‌شاءالله که من هم درست رفتار کنم تا رقیه خانم هم به من افتخار کند.
سؤال می‌کنم: الان ۸ ماه از زمان جانبازی شما گذشته است، اگر بخواهید حرفی به همسرتان بزنید چه می‌گویید؟
حسین جواب می‌دهد: زهرا خانم در این مدت خیلی روزها سختی را می‌گذراند. هم شرایط من تغییر کرده است و هم دخترم به دنیا آمده است. من بارها به ایشان گفته‌ام که شاید اگر من بودم این اتفاق را قبول نمی‌کردم ولی همسرم با صبوری این شرایط را پذیرفت. زهرا خانم رفیق من بود و هم‌سنگرم. چون رفقا خیلی برای همدیگر مایه می‌گذارند.
دیشب هم زهرا خانم برای تولدم یک تابلوی بسیار زیبا هدیه کرد و با هم تصمیم گرفتیم که از این به بعد به‌جای ۲۶ آبان‌ماه، ۱۳ اسفند یعنی روزی که جانباز شدم را جشن بگیریم.
حرف تولد که می‌شود، سؤال می‌کنم: امسال تولد شما با تولد سالهای قبلتان چه فرقی داشت؟
حسین باذوق جواب می‌دهد: در تولد امسال من رقیه خانم به خانواده‌مان اضافه شده بود. امسال چندین مراسم تولد برای من گرفتند ولی یک جا اتفاقی افتاد که خیلی به جانم چسبید. قبل از اینکه جانباز شوم، شهید عباس دانشگر از شهدای مدافع حرم را به‌عنوان رفیق شهیدم انتخاب کرده بودم. شهید دانشگر بسیار ولایت‌پذیر بودند، هم از رهبر شهیدمان و هم فرمانده‌اش. یک قول خصوصی به او داده بودم که لیاقت نداشتم به آن عمل کنم. به این خاطر ناراحت بودم ولی در مراسمی که در معراج شهدای استان کرمانشاه برای شهدای گمنام گرفته بودند، دو شهید آورده بودند. یکی از آن‌ها ۲۱ سالش بود و روز قبل از تولدم با من تماس گرفتند تا برای مراسمش بروم. شرکت در مراسم این شهید برای من بهترین هدیه تولدم بود.

شاید سال‌ها بعد، رقیه از پدرش بپرسد: آن روز، وقتی موشک اصابت کرد و همه‌چیز در چند لحظه تغییر کرد، به چه فکر می‌کرد؟ حسین شاید نتواند همه آن لحظه‌ها را برای دخترش توضیح دهد؛ از صدای انفجار، از آسمانی که باید امن می‌ماند و از تصمیمی که دیگر راه بازگشتی برایش نگذاشت. هنوز وقتی از آن روز حرف می‌زند، در صدایش نشانی از پشیمانی نیست. دست‌ها و پاهایش را از دست داد، اما خودش از انتخابش عقب ننشست. شاید این تمام چیزی باشد که رقیه باید از پدرش به یادگار داشته باشد؛ مردی که جنگ، دست‌ها و پاهایش را از او گرفت، اما نتوانست او را از ایستادن پای دفاع از سرزمینش منصرف کند.

|| لعیا بغدادی


منبع : خبرگزاری فارس