تاریخ : 1405,چهارشنبه 27 آبان15:03
کد خبر : 128970 - سرویس خبری : شهدا

قصه آخرین مأموریت خلبان پهپادی ارتش



فاش نیوز - مادرش سوره حمد را طرف راست محمد خواند و آیت‌الکرسی را طرف چپ. به خدا سپردش. مادرش به شب‌هایی فکر کرد که محمد خردسال بود و تب داشت؛ به لحظه‌ای که دلش شکست، دست به دعا برداشت و زمزمه کرد: یا ابوالفضل، این بچه نذر تو بشه، سرباز تو بشه.

دفاع‌پرس، بعضی پرواز‌ها به بازگشت ختم نمی‌شوند؛ به آسمان می‌رسند و نام خلبان‌شان را در دفتر افتخارات این سرزمین ثبت می‌کنند. سرگرد خلبان «شهید محمد رحیمیان»، در روز‌هایی که آسمان ایران زیر سایه جنگ بود، با وجود تب و بیماری به مأموریت رفت و تا آخرین لحظه در میدان دفاع از وطن ایستاد. این روایت، قصه آخرین مأموریت اوست؛ از دشت هویزه تا خانه‌ای که هنوز فرش آن پهن نشده بود و مادری که آخرین پیام پسرش را به یاد دارد.

شهید محمد رحیمیان

دوباره به حالت آماده‌باش درآمد. دشت هویزه در خوزستان پر از آب باران بود. چند روزی می‌شد که باران، آسمان هویزه را راه‌راه می‌کرد. محمد از همسرش خداحافظی کرده و گفته بود: تا دم صبح برمی‌گردم. فرمانده گروه پهپادی رو به محمد کرد:
_ تب داری، لرز داری، چرا اومدی؟

محمد چشمان ملتهب و داغش را دوخت به باند فرودگاه. شب هفتم فروردین از نیمه گذشته بود. سیاهی و ظلمات از بین شاخه‌های تک‌نخل کنار باند، معلق بود. باد زوزه می‌کشید. محمد چهارزانو زد. سوکت کنترل پهپاد را جا انداخت. از دست‌هایش هرم گرما می‌ریخت. تک‌سرفه‌ای کرد. همین چند روز پیش، طول و عرض جغرافیایی پایگاه نظامی آمریکا را با دقت محاسبه کرده بود. نقشه‌های پروازی را وارسی کرد و پهپاد آرش را روی نقطه هدف نشانه رفت. محمد رحیمیان، خلبان پهپاد، دکمه شلیک موشک را فشرد. چهار سرباز آمریکایی کشته شدند و فریاد «الله‌اکبر» محمد بیاتی، سیامک و جابر در سراسر دشت هویزه پیچید.

محمد چند بار پیاپی سرفه کرد. سرمای کم‌جان به‌جامانده از زمستان پرآشوب ۱۴۰۴ هنوز در روز‌های فروردین ۱۴۰۵ هم دست از سر منطقه برنداشته بود.

بیست‌وهشتمین روز جنگ بود که آمریکا و اسرائیل به ایران حمله کرده بودند. محمد روز‌های جنگ را حساب‌وکتاب می‌کرد و شب‌ها انگشت بر ماشه، آماده عملیات می‌شد.

محمد به صفحه رادار خیره ماند. مدار‌ها را چک کرد. پهپاد هشت ثانیه تا هدف فاصله داشت. صدای مهیب انفجار دشت را لرزاند. بوی تند سوختن تجهیزات همراه ستون دود و خاکستر و خاک به آسمان رفت. پنج ثانیه بعد دوباره زمین و زمان لرزید. محمد، سکندری خورد و دکمه شلیک موشک را چکاند. در انفجار بعدی محمد زمین خورد و به شهادت رسید. دود و آه از هویزه، نزدیک جایی که مزار شهدای گمنام بود بلند شد. باد، عطر خاک مزار شهدای گمنام را پیچاند میان شاخه‌های نخل.
 
خواب یک زن قدخمیده
همین دو شب پیش محمد به جابر طاهریان که حالا هم‌رزم شهید است گفته بود:
_ خواب یک زن قدخمیده را دیدم که دستانش را روی صورتم کشید.
جابر گفته بود:
_ اینجا محل و محله شهدای گمنامه، نکنه حضرت زهرا بوده؟
محمد تا لحظه شهادت به دستان گرم زن فکر کرده بود. حتی بعد از شهادت صورتش سالم سالم بود. وقتی پرچم ایران روی تابوتش نشست، تازه شستش خبردار شد چرا محمد خواب آن زن یا مادر را دیده است.
 
از زیارت مدینه تا رویای خلبانی
محمد ۱۵ سال داشت که برای زیارت سرزمین وحی راهی شد. در کوچه‌پس‌کوچه‌های مدینه قدم زد؛ همان‌جا که زیر لب می‌گفتند این محله حضرت فاطمه (س) است. در صحن مسجدالنبی گام برداشت و در صفا و مروه، مناسک حج را به‌جا آورد.

روز قبولی در آزمون‌های دانشگاه علوم و فنون هوایی شهید ستاری، باورش نمی‌شد که قرار است روزی خلبان شود. کنار درخت‌های سپیدار قدبرافراشته پادگان پا کوبید، مشق رزم دید و چند ماه بعد به گروه خلبانان پهپادی پیوست. اصفهان، کرمان و کرمانشاه برایش حکم ایرانگردی داشت تا مأموریت. هر جا می‌رفت، شطرنجش را می‌برد و شب‌های طولانی مأموریت را با مهره رخ، فیل و سرباز سپری می‌کرد. یک‌بار شب عاشورا زیر لب شعر نَیر تبریز را خوانده بود:

_‌ای فرس! با تو چه رخ داده؟ که خود باخته‌ای

مگر این‌گونه که ماتی، تو شه انداخته‌ای؟

یاد شب‌های عاشورایی می‌افتاد که همراه پسرعمه‌هایش تا مسجد ساعت اراک، شهر محل تولدش می‌رفت. تا ۱۸ سالگی اراک بود و بعد به خدمت ارتش و نیروی نزاجا درآمد. سال‌های بعد دهه محرم در موکب لب مرز برای خدمت زائران کربلا دوندگی می‌کرد و عرق می‌ریخت. هیچ‌گاه پایش به بین‌الحرمین باز نشد، اما هر سال در قالب اردو‌های راهیان نور، رسم زیارت را به‌جا می‌آورد. روز اول عید سر مزار شهدای گمنام می‌نشست و انگشتش را روی کلمه شهید می‌کشید. محمد فکر می‌کرد زندگی به دور از جنگ ابدی نیست. روی خاکریز‌های شلمچه پا می‌گذاشت و حساب می‌کرد چند متر تا مرز فاصله دارد. چه کسی مختصات مرز را باید نگه دارد؟ رشته‌اش ریاضی و حساب‌وکتاب بود و علاقه‌اش خلبانی.
 
خانه‌ای که فرش آن پهن نشد
پس از پایان دوره خلبانی، راهی اهواز شد. با حدیث، دختر خوزستانی آشنا شد و اولین قرار خانواده نزدیک خیابان نادری کنار زیارتگاه سیدعلی بهبهانی صورت گرفت. شرط محمد و مادرش، اهل و اهلی نماز بودن بود. محمد عقد کرد. کنار سفره پر از نقل و نبات، آینه و شمعدان و هر چیزی که آداب ایرانیان باشد. وسایل خانه چیده شد و فقط فرش پهن نشده بود که محمد رو به حدیث خانم گفته بود:

_ این چندتا مأموریت برم، برگردم، خودم تای فرش را باز می‌کنم.
 
آخرین دیدار با مادر
عصر روز ۱۸ دی محمد رفت اراک. نرسیده به خانه شماره تلفن مادرش را گرفت:

_ آبگوشت معروف رو آماده کن دارم میام.

سرمای زمستان همه‌جا رخنه کرده بود. محمد شب را در خانه پدر و مادر ماند. عقربه‌های سیاه ساعت روی هم چرخیدند. ۱۰ صبح روز ۱۹ دی‌ماه. همه وسایلش را در ماشین جا داد. مادرش قرآن را بالای سر گرفت. محمد سه بار از زیر قرآن رد شد و هر سه بار آن را بوسید. سپس سه بار به آستانه خانه پدری نگاه کرد.

مادرش سوره حمد را طرف راست محمد خواند و آیت‌الکرسی را طرف چپ. به خدا سپردش. مادرش به شب‌هایی فکر کرد که محمد خردسال بود و تب داشت؛ به لحظه‌ای که دلش شکست، دست به دعا برداشت و زمزمه کرد: یا ابوالفضل، این بچه نذر تو بشه، سرباز تو بشه.

پیام آخر
مادرش شب پیش از شهادت محمد به میدان شهر رفت؛ کنار پرچم ایستاد، چند بار هم دور میدان چرخید و سرانجام به خانه بازگشت.

آخرین پیام محمد، «سلام و صبح بخیر» بود. بی‌خبری، عذاب‌آور بود. شب تاریک و طولانی قصد پایان یافتن نداشت و سردرد و اضطراب مادر هم فروکش نمی‌کرد. سرانجام، آفتاب طلایی و سمج روز جمعه، هفتم فروردین ۱۴۰۵، به خانه تابید. تلفن مادر زنگ خورد. مادر با شتاب به سوی آن دوید؛ دست‌هایش می‌لرزید. صدای گریه حدیث‌خانم بود:

_ محمد شهید شده ...

و مادر فکر کرد مگر می‌شود دیگر محمد را نداشته باشد، مگر می‌شود جنگ میان خانه‌اش نشسته باشد، مگر و مگر ....
وقتی ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا به استقبال چهار تابوت کشته‌شدگان‌شان رفت، نمی‌دانست که چند رزمنده پهپادی نزاجا از اراک و کرمان و اهواز، حسابش را کف دستش گذاشته‌اند.

منبع: زهرا شکراللهی/ روزنامه جام‌جم