تاریخ : 1405,چهارشنبه 27 آبان15:10
کد خبر : 128974 - سرویس خبری : شهدا

فرمانده‌ای که محبوب بود و عمل‌گرا



فاش نیوز - همراهان و همرزمان شهید «مهدی زین‌الدین» در روایت‌هایی جداگانه، از محبوبیت او در میان رزمندگان، مقید بودنش به فرمان امام و شهادتش در جاده سردشت سخن گفتند؛ فرمانده‌ای که به گفته آنان، محبوبیتش را از عمل به دست آورده بود.

دفاع‌پرس، سردار سرلشکر شهید «مهدی زین‌الدین» ۱۸ مهر ۱۳۳۸ در شهر خرم‌آباد چشم به جهان گشود. در کودکی قرآن را از مادرش فراگرفت و در دوران تحصیل، از شاگردان ممتاز کلاس بود. او هم‌زمان با تحصیل، در کتاب‌فروشی به پدرش کمک می‌کرد.

شهید مهدی زین الدین

سال‌ها بعد در رشته تجربی دیپلم گرفت و در کنکور سال ۱۳۵۶، رتبه چهارم پزشکی را کسب کرد. پس از حادثه ۱۹ دی ۱۳۵۶ به قم آمد و در مبارزات انقلاب نقش مؤثری ایفا کرد.

بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، «مهدی زین‌الدین» جزو نخستین کسانی بود که برای خدمت به محرومان به جهاد سازندگی پیوست. پس از تشکیل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی قم در سال ۱۳۵۸، به این نهاد مقدس پیوست و در قسمت پذیرش و سپس در واحد اطلاعات سپاه قم انجام وظیفه کرد.

با آغاز جنگ تحمیلی عراق علیه ایران، به میدان نبرد و دفاع از انقلاب اسلامی شتافت و در کنار فرماندهانی همچون سردار شهید «حسن باقری» (افشردی)، شهید «همت»، شهید «مهدی باکری» و سردارانی، چون «سید رحیم صفوی» در آزادسازی مناطق اشغالی از دست دشمن متجاوز، نقش اساسی ایفا کرد. وی در عملیات‌های مهم فتح‌المبین و بیت‌المقدس نیز مسئولیت واحد اطلاعات قرارگاه نصر را بر عهده داشت.

انتصاب به فرماندهی تیپ ۱۷ علی بن ابی‌طالب (ع)

روایت این بخش از زندگی شهید «مهدی زین‌الدین» در کتاب «اطلس لشکر ۱۷ علی بن ابی‌طالب (ع) در دوران دفاع مقدس»، نوشته «نادر زارع‌زاده»، چنین آمده است:

در مردادماه ۱۳۶۱، همزمان با عملیات رمضان، درحالی‌که ۲۳ بهار از عمر او می‌گذشت، فرمانده سپاه پاسداران، «مهدی زین‌الدین» را به دلیل لیاقت، ایمان، استعداد رزمی و شجاعت فراوانش، به‌عنوان فرمانده تیپ ۱۷ علی بن ابی‌طالب (ع) انتخاب کرد.

نقش وی در موفقیت یگان در عملیات محرم باعث شد در آبان ۱۳۶۱، جایگاه سازمانی تیپ ۱۷ به لشکر ارتقا یابد و در عملیات‌های بزرگ دفاع مقدس، به‌عنوان یگانی خط‌شکن و موفق، نقش مؤثر و تعیین‌کننده‌ای داشته باشد.

درخشش در خیبر

صبر و استقامت «مهدی زین‌الدین» و نبرد جانانه و به‌یادماندنی او و هم‌رزمانش در جزیره مجنون و در نهایت موفقیت در عملیات گسترده خیبر، مثال‌زدنی و فراموش‌نشدنی است.

او با ابتکار عمل در نحوه جنگ با تانک‌ها و نیرو‌های تکاور دشمن، فرماندهان نظامی را به تحسین و دشمن را به حیرت واداشت. رزمندگان اسلام در این نبرد بسیار سنگین و نابرابر، حدود یک ماه تا آخرین نفس جنگیدند و دشمن را به عقب راندند و بر اساس تأکید حضرت امام، جزایر مجنون را حفظ کردند.

او با بصیرت عمیق و معرفت کامل نسبت به جایگاه ولایت، با تمام وجود به امام خمینی عشق می‌ورزید و همچون رهبر خویش، جز به اسلام و عمل به تکلیف الهی نمی‌اندیشید.

شهادت

عصر روز ۲۷ آبان ۱۳۶۳، «مهدی زین‌الدین» به همراه تنها برادرش، «مجید زین‌الدین» (مسئول اطلاعات ـ عملیات تیپ ۲ لشکر)، پس از شناسایی منطقه عملیاتی و شرکت در جلسه قرارگاه، عازم سردشت در جنوب استان آذربایجان غربی می‌شوند که به شهادت می‌رسند.

فرمانده محبوب بسیجی‌ها، پس از چند سال مجاهدت و دفاع از اسلام و میهن و حضور مستمر در جبهه‌های نبرد و بار‌ها جراحت، برگ زرینی در تاریخ انقلاب اسلامی به یادگار گذاشت و سرانجام در جاده سردشت، در کمین ناجوانمردانه افراد ضدانقلاب گرفتار شد و به همراه برادرش مظلومانه شربت شهادت را نوشیدند.

ارادت به شهید زین‌الدین؛ روایت سردار «محمدعلی آسودی»

سردار «محمدعلی آسودی»، جانشین تبلیغات قرارگاه خاتم‌الانبیا (ص) در دوران دفاع مقدس، در کتاب «تاریخ شفاهی دفاع مقدس: هنر تبلیغات در جنگ»، به کوشش «بهروز اثباتی»، می‌گوید:

من از تاریخ ۲ /۱۱ /۱۳۶۱ تا ۷ /۵ /۱۳۶۲ در لشکر ۱۷ علی بن ابی‌طالب (ع) مسئول تبلیغات بودم و بعد به قرارگاه نجف اشرف رفتم. من به شهید بزرگوار «مهدی زین‌الدین» خیلی ارادت دارم و خیلی دوستش دارم. این‌طور هم نبود که ایشان خیلی هوای تبلیغات را داشته باشد، نه؛ این علاقه به خاطر شخصیت ایشان است. ایشان خیلی فرهنگی و مدبر بود و الان هم هر شب برای ایشان یک حمد و سه قل هوالله می‌خوانم. می‌خواهم به ایشان این پیام را بدهم که همچنان نیروی او هستم.

مقید به فرمان امام

فرماندهان ما واقعاً هدایتگر بودند. مثلاً شهید «مهدی زین‌الدین» در جلسه‌ای که در اواخر اسفندماه ۱۳۶۱ در جمع فرماندهان گردان‌ها و گروهان‌ها در پاسگاه زید برگزار شد، محور‌های مهمی بیان کردند. ایشان فرمودند: برادرانی از اول جنگ در منطقه هستند و با تمام گرفتاری‌ها صبر پیشه کرده‌اند؛ اما عده‌ای از برادران سپاهی هنوز به جبهه نیامده‌اند. این به علت عدم تقسیم صحیح نیرو‌ها است. برادرانی هم هستند که در قسمتی تخصص دارند و خلاف خواسته خودشان نمی‌توانند پشت جبهه را ترک کنند. در این وضعیت هم نمی‌توانیم با نیرو‌هایی که در جبهه به آنها نیاز باشد، تسویه‌حساب کنیم، چون وجود آنها واجب است. امام فرموده که ماندن در جبهه واجب کفایی است. باید صبر و تحمل کنید.

اشک مهدی برای بچه‌های شهیدش

بازسازی روحیه رزمندگان در جبهه‌ها مورد توجه ما بود و سعی می‌کردیم سخنرانی‌های اثرگذار بیشتری را در دستور کار قرار دهیم. ما سه استان پشتیبان داشتیم که یک لشکر را تأمین می‌کردند و در این بین، قم که یکی از استان‌های پشتیبان ما بود، توان معنوی خوبی برای ما فراهم می‌کرد. مثلاً از آقای قرائتی یا شیخ حسن تهرانی و آیت‌الله مشکینی بهره می‌بردیم.

مسئول ارتباطات تبلیغات لشکر (۱۷ علی بن ابی‌طالب) این امور را دنبال می‌کرد. البته در بیشتر موارد، خودم به قم تلفن می‌زدم و به مسئول تبلیغات منطقه ۱ می‌گفتم فلان شخصیت را برای ما اعزام کنند. فرماندهان، به‌ویژه فرمانده لشکر، موقعیت خوبی بین رزمندگان داشتند و مقبولیت آنها خیلی زیاد بود.

در حقیقت، چون فرماندهان اهل عمل بودند، محبوبیتشان هم زیاد بود. بعضاً سخنرانی فرمانده لشکر، از سخنرانی چند مسئول رده‌بالا اثرگذارتر بود. مراسمی هم با عنوان یادبود شهدای عملیات والفجر مقدماتی گرفتیم که آقای «مهدی زین‌الدین» سخنران آن برنامه بود. از آنجا که خودش در عملیات بود، با روحیه، انگیزه و تأثری خاص سخنرانی کرد. وقتی که نام شهدا را می‌برد، اشک می‌ریخت، چون بچه‌هایش را از دست داده بود.

یک دور چرخش موتور تا انفجار در میدان مین؛ روایت سردار «غلامرضا جعفری»

سردار «غلامرضا جعفری» در کتاب «تاریخ شفاهی دفاع مقدس»، به کوشش «یحیی نیازی»، می‌گوید: در جریان عملیات محرم، روزی «مهدی زین‌الدین» به من گفت با موتور برویم، موانع جلویی را هم برای شب بعد که می‌خواهیم عملیات کنیم، شناسایی کنیم.

من راننده موتور بودم و ایشان ترک موتور سوار شد. در حرکت، یک‌دفعه محکم پشت کمرم زد که حسابی دردم گرفت! سریع ترمز کردم. مچ دستم را گرفت و گفت مگر نمی‌بینی؟! دیدم در فاصله دو متری با میدان مین هستیم! سیم مین والمری کاملاً پیدا بود؛ یعنی چرخ موتور یک دور دیگر که می‌زد، هر دو به هوا رفته بودیم؛ دقت ایشان از من که باید جلو را بهتر می‌دیدم بیشتر بود.

تعبیر «منا» برای زین‌الدین؛ روایت سردار «احمد فتوحی»

سردار «احمد فتوحی»، فرمانده لشکر ۱۷ علی بن ابی‌طالب (ع) در دوران دفاع مقدس، در کتاب «بسیج در لشکر ۱۷ علی بن ابی‌طالب (ع): تاریخ شفاهی دفاع مقدس»، به کوشش «یحیی نیازی»، می‌گوید:

من بار‌ها گفته‌ام که در جنگ، بسیج و مردم، افرادی را که در مجموعه خودشان بودند، می‌پذیرفتند. من تعبیر «منا» را برایشان به کار می‌برم؛ یعنی کسانی که از خودشان بودند.

«منا» به این معنا که مردم و رزمندگان می‌دیدند فردی که بالای سرشان است و دارد برایشان تصمیم می‌گیرد، مثل خودشان زندگی می‌کند و در کنارشان است و با آداب و سنن و اخلاق و روحیات آنها آشنا و عجین است. وقتی فرمانده را این‌طور می‌دیدند، با او همراه می‌شدند.

من این‌طور تفسیر می‌کنم. مصادیق زیادی هم دارد؛ مثلاً ما وقتی می‌خواستیم به شهر برویم و دو سه روز بمانیم، گاهی آقا مهدی با ما می‌آمد. در سه‌راهی خرم‌آباد ـ بروجرد که می‌پیچیدیم به سمت بروجرد، قبل از اذان صبح می‌ایستادیم و او می‌گفت یک‌چیزی بخوریم که من وقتی قم هستم، روزه بگیرم، چون روزه بدهکارم.

ببینید، فرماندهی که محل سکونتش قم بود و برای سه چهار تا کار اداری باید به قم می‌رفت و فردای آن روز هم در جلسه‌ای در تهران شرکت می‌کرد، از بعدازظهر همان روز از فرصت استفاده می‌کرد و به زنجان و قزوین هم می‌رفت. حتی اگر می‌شد، به سمنان هم سری می‌زد و این مصداق کامل کلمه «منا» بود.

اگر در عملیاتی، کسی شهید، مجروح یا مفقودالاثر شده بود، می‌رفت و با خانواده او همدردی می‌کرد. یا اگر نیاز بود، می‌رفت و با فرماندهی صحبت می‌کرد و فردایش می‌دیدیم گره بازشده. به همین دلیل، بچه‌ها واقعاً احساس می‌کردند که او از خودشان است. در همه‌جا شانه‌به‌شانه بچه‌ها بود و این شعار نبود و در عمل اتفاق می‌افتاد.