ژینامه- شاید پس از 26 سال از فاجعه ی بمباران شیمیایی قلعه جی

از تاریخی که روستای قلعه جی از توابع شهرستان مریوان همزمان با شهر شهید حلبچه مورد غضب دیکتاتور بعثی عراق واقع شد و بسیاری از زنان، مردان، پیران، جوانان و کودکانش به شهادت رسیده و یا مصدوم و مفقود شدند، بیش از 26 سال می گذرد. شاید به جرأت بتوان ادعا کرد که سکنه ی روستای قلعه جی و روستاهای اطراف مریوان و سروآباد از مظلومترین بازماندگان دوران جنگ 8 ساله ی ایران و عراق اند که با گذشت 26 سال از آن فاجعه ی دردناک هنوز احساس می کنند که مورد بی مهری مسئولین نظام جمهوری اسلامی هستند و خدماتی در خور هم وطن درجه یک و متناسب با مقاومت و رشادت های آنان در دوران دفاع مقدس دریافت نداشته اند.

تصور روزهایی که حتی یک نفر از ترس بمباران شیمیایی در آن روستاها مشاهده نمی شد و شب هایی که سکنه ی از کوه برگشته همراه با ترس و وحشت، شب را در خانه های سردشان به روز می رساندند، شاید برای نسل های پس از آن واقعه غیر ممکن یا خیلی سخت باشد. اما دریغ و اسف مردمان این منطقه و گله مندی آنان متوجه مسئولین دولتی و نهادهای حاکمیتی نظامی است که مردم با خون آبیاری اش کردند و به پایش سختی ها کشیدند؛ آنانی که به خوبی آن روزها را به یاد دارند و خوب می دانند که مردمان مقاوم کرد چگونه در کنار رزمندگان و فرزندان خود ماندند، زجر کشیدند و اجازه ندادند که دشمن بعثی عراقی به آب و خاکشان تعرض نماید.

بسیار مایه ی تأسف است بگوییم: روستای بزرگی همچون قلعه جی که بر مسیر جاده اصلی سنندج-مریوان قرار گرفته، تاکنون از آب آشامیدنی 24 ساعته، طرح توسعه هادی، درمانگاه، کتابخانه عمومی و راه دسترسی به اراضی خود در سمت غرب بی بهره است.

پدر و مادری که پس از آن حادثه از داشتن فرزند محروم شده اند همچنان چشم در راه اند تا کودک 11 ماهه ی مفقودشان برگردد و خانم بخشی پور مادر جانبازان شعبانی ها که قریب یک ماه در بیمارستان امیرالمومنین یزد بستری بوده است در بستر بیماری همچنان امیدوار است تا شاید پس از 26 سال از فاجعه ی بمباران شیمیایی قلعه جی و با داشتن مدارک بیمارستانی همزمان، درصد جانبازی اش را بدهند و به عنوان جانباز جنگ تحمیلی شناخته شود(!!!)