علیرضا برهانی نژاد- اینجانب جانباز قطع نخاع ٧٠ درصد هستم ...
فقط محض اطلاع جناب رئیس عرض میکنم ... دختر اینجانب سال گذشته در مدرسه ای که عنوان شاهد را یدک نمی کشید درس می خواند (دبیرستان فراست ) ، در این مدرسه اولیای محترم از جمله مدیر ، معاونین و معلمان محترم به قدری امورات فرزند حقیر را پیگیری می نمودند که موجب شرمندگی می شد ... که همینجا از زحمات این عزیزان صمیمانه تشکر و قدردانی می نمایم ... اما همزمان فرزند پسرم در دبستان شاهد رمضانی مشغول تحصیل بود که برخوردهای سرد و گاهاًتوهین آمیز موجب رنجش خاطر فرزند و همسرم می شد به نحوی که بارها حقیر به مدرسه وی مراجعه نمودم که حتی مدیر محترم مراعات وضعیت مرا نمی کرد و مجبور بودم با ویلچر خدمتشان برسم ... و اگر موردی پیش می آمد که پیاده شدن و حضور با ویلچر برایم مقدور نبود ایشان با منت که حتی به زبان می آورد که من مکلف نیستم از پشت میزم بلند شوم و به کنار ماشین اولیای دانش آموز بیایم ما را شگفت زده می کرد !
علی ایحال امسال لقای مدرسه شاهد را به عطایش بخشیدم و پسرم را هم در مدارس غیر شاهد ثبت نام کردم و خوشبختانه مدیر مدرسه ایرانیان نیز چنان با ما برخورد نمودند که نشان دهنده اهتمام عملی ایشان به خدمت نسبت به ایثارگران بود ....
آقای رئیس ما جانبازان از طلا گشتن پشیمان گشته ایم لطف فرموده ما را مس کنید ...
امیدوارم شما که همه مطالب مربوط به مدارس شاهد را مطالعه می فرمائید عرایض حقیر هم به نظرتان برسد و لااقل پیگیری فرمائید تا با جانباز و خانواده اش رفتار خفت بار نگردد ...