غلام صادقی- یکی از عیب های برخی مسئولین و خود ما این است . .که نسبت به دردها و رنجه ای شخصی که برایمان مطرح می کند بی تفاوت شده ایم. شاید بخواهیم کاری برایش انجام دهیم . ولی در نهایت با یک پاراف و زیر نویس از مسول تحت امر ش می خواهد. بررسی و مساعدت شود ویک طبقه پایین تر می آییم و نامه را تحویل داده  ویا اگر بطور اتوماسیون یا کامپیوتری آمده باشد. با دادن نام و یا شماره نامه منتظر می مانیم که چه خواهد شد؟ و پس از چندین دقیقه یا ساعت می فرمایند. خودمان نتیجه را به شما اطلاع خواهیم داد .... نمی خواهم بگویم که همه مراجعین نتیجه ای نمی گیرند. ولی حقیقت اینجاست. که درد دل خیلی ها برای ما عادی شده و انگیزه ای وجود ندارد. حال یا بخاطر بحث بودجه و یا بخاطر موارد قانونی که خود مسولین می فرمایند.

 هر مسئول در بنیاد باید یک قاضی باشد که توانایی ان را داشته باشد بر اساس تصمیم گیری و باز بودن دستش از جهات قانونی و عقلانیت رأی به رفع مشکلات این قشر فداکار باشد. اقشاری که متهم نیستند. ولی طلب کار هم نیستیم. این موارد حقی است که شما برای ما قایل شدید. پس چرا باید به دیده شک به بعضی از موارد و تصمیم گیری ها ویا سلیقه ای عمل کردن باعث رنجش مراجعین شد. بیایید طوری عمل کنیم وتصمیم گیری شود .که هم خدا راضی باشد. و هم این قشر ایثارگر شرمنده خانواده نباشند. برای شادی روح شهدا صلوات.