محمدرضا سابقی- از کودک حسین (ع) گرفته تا برادرش و از خودش تا غلامش ، و از آن قاری قرآن تا آن معلم اطفال کوفه، تا آن مؤذن ، تا آن مرد خویشاوند یا بیگانه و تا آن مرد اشرافی و بزرگ و با حیثیت در جامعه خود و تا آن مرد عاری از همه فخرهای اجتماعی ، همه برادرانه در برابر شهادت ایستادند تا به همه مردان، زنان، کودکان و همه پیران و جوانان همیشه تاریخ بیاموزند که باید چگونه زندگی کنند . * * * *

 حسین ضعیفی که باید برای او گریست، نبود. آموزگار بزرگ شهادت اکنون برخاسته است تا به همه آنها که جهاد را تنها در توانستن مى ‏فهمند و به همه آنها که پیروزى بر خصم را تنها در غلبه ، بیاموزد که شهادت نه یک باختن ، که یک انتخاب است ؛ انتخابى که در آن ، مجاهد با قربانى کردن خویش در آستانه معبد آزادى و محراب عشق ، پیروز مى ‏شود و حسین « وارث آدم » که به بنى ‏آدم زیستن داد و « وارث پیامبران بزرگ » که به انسان چگونه باید زیست را آموختند . . .

 آنان که رفتند ، کاری حسینی کردند . آنان که ماندند باید کاری زینبی کنند وگرنه یزیدی اند. مقتدایان امام حسین‏ علیه السلام کسانى هستند که از مایه جان خویش در راه خدا نثار مى‏ کنند و به راستى حسین آموزگار بزرگ شهادت است که هنر خوب مردن را در جان بى ‏تاب انسان‏ هاى عاشق، تزریق می کند.