محمدکوهانستانی -  روز ۹فروردین ماه، ساعت ۹/۳۰ شب پادگان دوکوه رسیدیم.
مسؤل پذیرش آقای قلاوند بود. کارت جانبازی رابه اودادم گفتم :
جانبازمحمدکوهانستانی، قطع نخاع هستم وازاصفهان آمده ام.
گفت: مافقط آسایشگاه وحسینیه داریم واتاقی نداریم  به شما بدهیم.

گفتم: پادگان به این بزرگی برای یک میهمان نخاعی جایی ندارید؟

گفت : نه اینکه جانداشته باشیم، ساختمانی که برای خانواده ها بود بسته ایم.

گفت: مادرخدمت شما هستیم. گفت و رفت! ایقدر این برادر باوفا وخدمتگزاربود که بی انصاف برای رفع خستگی ما یک چایی هم تعارف نکرد!
ساعت نزدیک ۱۰ شب به امید خدا ازپادگان دوکوه حرکت کردیم.
درب خروجی پادگان چندتا ازاتوبوس های راهیان نورداشتند پذیرش می شدند و ما بانگاهی دوباره به پادگان وآن همه چراغ های روشن وآدم هایی که در رفت وآمد بودند و با این شعار:
"کجائید ای شهیدان خدائی ،بلانوشان دشت کربلای، کجائید ای سبک بالان عاشق..."
به سمت اندیمشگ حرکت کردیم.