پروین برهان شهرضائی- سروده ای تقدیم به همه ی شهدای جانباز  به خصوص شهید تازه پرکشیده احمد رضا شهبازی

گاه گاهی خانه ی ما می شود خط مقدم
می رسد از راه غصه می زند پاتک به ما غم
باز هم خمپاره ی صد می خورد بالای سنگر
غرق خون افتاده مهدی می دهد جان باز میثم!
باز بوی سیر و خردل سرفه می بُرد امانش
می زند فریاد ناصر دوره مان کردند کم کم
باز هم ترسیده لیلا می دود در را ببندد
می چکد بر روی دفتر اشک های داغ مریم
سرفه سرفه حمله حمله گریه و اصرار مادر
چشم هایش خیس وقرمز دست هایش سفت و محکم!
می دود این سو  به آن سو، قرص ها را پخش کرده
می زند سیلی به مادر نعره هایش گنگ و مبهم!
می کشد فریاد بس کن! می زند همسایه در را
می رود سر توی دیوار! می کند خون چفیه را نم
سرفه می برد امانش می چکد خون روی قالی
درد می پیچد به جانش  زیربارش قامتش خم
می شود آماده دارو  می دوم پشت نگاهش
می کنم تزریق آن را می رود از حال کم کم
بعد لیلا زخم ها را  باز می بندد  دوباره
رخت های خونی اش را می کند با گریه مریم
می کشیمش روی تختش با تنی تب دار و خسته
می نشیند روی لب ها بازهم یک آه و یک دم
می رود خورد متکا، اشک های داغ بابا
می شود ساکت دوباره خانه! یا خط مقدم!