علی رحیمی- پدر من هم جانباز است و من هم لیسانسه و بیکار ! اصلا من کاری ندارم به چگونگی رفتن پدرم و دیگران به جبهه ! اصلا" به زور رفتن ! واسه غیرت نرفتن ! واسه ناموس نرفتن واسه خاک نرفتن! واسه اسلام و ایران نرفتن! حالا یه جوری رفتن! الان که جانباز شده اند و مجروح ! یا به قول اروپاییان بازمانده جنگی اند چه حقوقی دارند ! اصلا حقوقی هم نمی خوان نه مالی نه معنوی!
بابا زور داره پسره فلانی با دیپلم و شلوار آویزون استخدام بشه ! زور داره فلانی ماشین میلیونی واردات کنه ! زور داره .... به خدا حرف مردم آتیشمون زده ! وگرنه اگه از اول قول نمیدادن ! به خدا ما سربازی می رفتیم! کار می کردیم و .... آقا اصلا" این مردم یکیشون حاضره باباشون با یکی از ما ها قسمت کنه!
هفته ای یه روز باباش بیاد با ما بریم پارک بدویم! یا بریم دوچرخه سواری ! الان میشه ! بچه بودیم چی ؟؟؟ اونو با کدوم سهمیه میشه به من و امثال من بردگردوند؟؟! دلم می ترکید و دم نمیزدم ! 10 سالم بود عشق فوتبال ! با دوستم می رفتیم تو پارکا بازی ! از فوتبال باباش میگفت . از لایی زدن باباش به داییش! هنوزم یادمه ! منم گفتم بابام فوتبال دوس نداره ! آخه بابامو ندیده بود !نمیخواستم کم بیارم!
اما الان همه اون ترسا تموم شده! با افتخار میگم بابا یه مرده با غیرته که الان تنهاست ... تنهای تنها !همه دوستاش رفتن ! اونا باید خجالت بکشن نه ما!