الفتی- من استقامتم
من کوهِ درد را، بازی گرفته ام
من مردِ باورم
من شیرِ عرصه ام
من جنگ دیده ام
مثلِ تبارِ خود ، اهلِ شجاعتم!
دشمن ز نام من ، در اضطراب و ترس
گیج است و گم شده ست، او از نگاهِ من
اما کنارِ تو ، همچون پرنده ام ...
چرخش به سویِ من، عینِ لطافت است
اندیشه ها صفاست، در امتدادِ گل
اشکِ دلایلم
هوش و سخاوتم
اوجِ تبسّمم
بزمِ شهادتم !
پندارِ ما چو باغ، در مهرِ و بزم توست ...
سنگی چو صخره ام،
نیلوفری قشنگ اینجا نشسته است،
با حسِّ انتظار
مفهومِ اشکِ ماست، آهنگِ افتخار
نازی به پیچکی حسِّ وجودِ توست ...
من تابشِ توام تا عرصه یِ سکوت
با نامی از بهار ...
مست و مجاهدم تا انتهایِ راه
با رازهای خود،
مشمولِ غیرتم،
همچون کبوترم ...