رضاامیری فارسانی- من حقیربارهاشب هاآن هم ساعات بامدادی نامه هایم رامی نویسم. الان دقیقا" بیست وهفت سال است که من آرزو داشتم یک شب بدون دغدغه وبدون استرس آهسته سرم را زمین بگذارم و بخوابم اماهنوز این اتفاق رخ نداده است و من هم چنان منتظر آن شبم.

 یادم هست سال 64 وقتی ساعت پست ونگهبانی من می رسید درکردستان بچه ها بخصوص پاسبخش گردان باید یک ساعت درگیر بود تا من ازخواب بیدارشوم واین کارشده بود طنزبرای بچه ها! اما حالا تمام دکترها جمع شدند و تمام داروها رابه نمایش گذاشتن ومن یک ساعت بدون استرس نبوده ام. حال چه کسی بایدبه اطباء کمیسیون حالی کنه! این مطلب رانمیدانم.

 خدایا مارا شرمنده تر از این در مقابل شهدا مکن

التماس دعا