گفت: راستش امروز صحنه ای دیدم که نمی توانم یک لحظه فراموشش کنم.

 

گفتم: چه صحنه ای؟

 

گفت: در فرصتی مرخصی برای سرکشی به خانه یکی از شهدا رفته بودم.

 

می دانستم که دختر کوچکی دارد. اسباب بازی برایش تهیه کرده بودم. وقتی به خانه آن شهید رفتم و در زدم، دخترک در خانه را باز کرد. تا مرا دید فهمید که یکی از دوستان پدرش هستم. بدون این که به اسباب بازی که توی دستم بود، نگاه بیندازد گفت: اگر بابام را آورده ای بیا تو، اگر نیاورده ای برو.

 

و در را به رویم بست.

 

این واقعه موجب تاثر حاجی شده بود. تا چند روز او را می دیدم که گرفته و ناراحت است. شاید به خاطر همین مسائل بود که حاضر نمی شد زیاد به خانواده و تنها دخترش سربزند، تا آنجا که دختر چهار ساله اش او را نمی شناخت.

 

شهید یدالله کلهر نیز مانند شهدای دیگر نماد شجاعت و اسقامت بود.