شهید گمنام- روزی که تصمیم گرفتی راه زندگی ات را از بقیه جدا کنی و کمی متفاوت تر! زندگی کنی، شاید نه می دانستی که انقدر راه سختی ست و نه انقدر شیرین!

به دلت افتاده بود و با عشق تصمیم گرفتی که بیایی و تا آخر هم بمانی!

آمدی و مانده ای و سختی و شیرینی را تجربه کرده ای!

گاهی چشمانت رنگ غروب شد و هوای دلت بارانی... سختی ها گاهی دلتنگت کرد ولی به شیرینی بودن در کنار عظمت نگاه خدا بخشیدی!

و گاهی سختی کشیدن عشقت و نفس های تبدارش، تبدارت کرد... با لرزشش لرزیدی... با نفس هایش نفست به شماره افتاد... و وقتی با چشم هایش با تو حرف میزد، تک تک کلماتش را فهمیدی و درک کردی.

 هر گاه دستت را برای تشکر گرفت و فشرد یا بوسید، همه دلتنگی هایت را یادت رفت... دلتنگی های ناشی از نگاه کردن به ذره ذره آب شدن خورشید، دلتنگی گاهی سختی ها و طعنه شنیدن ها ، محدودیت ها و بیماری ها و رنج ها و ...

اما هیچ کدام از این شرایط دشوار، تو را پشیمان نکرد از اینکه  پرستار یک قهرمان شده ای! ... تو را عاشق تر و محکم تر کرد و پایت هیچ گاه به عقب برنگشت و تو سال های سال است که زینب گونه از قهرمان بزرگ زندگی ات پرستاری می کنی.

به او آب می دهی و خودت لب تر می کنی، به او غذا می دهی و خودت بعد غذا می خوری، دستش را می گیری و حتی گاهی با بدن نحیفت بلندش می کنی... و خوب می دانی که اگر اینچنین باشی با عزیزان و مقربان خدا، خدا بال های فرشتگان را زیر پایت پهن می کند و شکوفه های بهشت را بر سرت می افشاند و بیش از بقیه همسرها دوستت می دارد.

خداوند به زینب (س) مقامی داده است ناگفتنی و ناشنیدنی و به یقین بسیار شیرین است که تو را با چنان مقام عظیمی مقایسه کنند و در جایگاهی همچون حضرتش قرار بگیری و پرستاری و تیمار و مراقبت از یک جانباز را به تو ببخشند که خودت خوب می دانی خداوند این مقام را به هر کسی نمی دهد.

حال همسرت می خواهد هر شرایطی داشته باشد... روشندل باشد، نخاعی یا قطع عضو... در هر صورت تو شیرینی این افتخار را با خود داری که پرستار یک دلاور باشی.

گوارای وجودت باد اجری که در دنیا و آخرت می بری ... ای پیرو پرستار دشت کربلا!