به مناسبت عید سعید مبعث «نوشِ شراب عاشقی» تقدیم به علمداران سپاه ظهور، مدافعان حرم نبوی

جوشِ شرابِ سرمدی در قدحِ محمدی - مست ترانه کرده این قوسِ غزل، زِبَرجَدی

شاه قبیلۀِ عرب، می‌رسد از حرا به تب - ذکر جلیل یا علی، نقشِ جلاله را به لب

مصطفوی نگارِ حق، دلبر مه عذار حق - آید و با خود آورد، عطرِ خوشِ بهارِ حق

سوسن و سرو و یاسمن، رقصِ بهاره در چمن - می‌رسد از رهِ حرا، ماهِ منیرِ بت‌شکن

نرگسِ مست او زِ کف، دل به بهانه می‌بَرد - عطرِ خوشِ ترنُّمش، هوشِ ترانه می‌برد

 بارِ امانتِ خدا او نه یگانه می‌بَرد- تا به همیشه با علی شانه‌به‌شانه می‌برد

گوهر شب‌چراغ حق، فصل بهار باغ حق - چله‌نشین عاشقی در پِیِ اتفاقِ حق

 راز درون‌پرده را، در تبِ عشق دیده او – از لبِ لعلِ عاشقی، بادۀِ حق چِشیده او

قبلۀِ عشق و آرزو، کرده به خون‌دل وضو- مَحرمِ راز عاشقی، نِی به خدا کَسی جز او

قلزم بی‌کران عشق، سیدِ خاندانِ عشق - می‌رسد از حرایِ حق از لب او اذان عشق

چشمۀِ عشقِ سرمدی از لب او چو سر زدی - جاریِ سینه‌ها شُدی، رودِ شراب ایزدی

فصلِ بهارِ عاشقی، ره به ره آید از طرب – طُرّه اگر که وا کُند، شاهِ قبیلۀِ عرب

مه به سجود می‌رسد، حق به شهود می‌رسد -  نورِ نگاهِ عاشقِ یاسِ کبود می‌رسد

بارِ بلا به دوش او، نیشِ به مکه  نوش او –  زمزمۀِ محبتِ فاطمه تا به گوشِ او

فاطمه قبله‌گاه او، مَحرمِ اشک و آه او –  تا به همیشه غرقه خون، دیدۀِ دل به راه او

مرکزِ ثقل عالمین، خون‌جگرِ غمِ حسین -  فاطمه است و فاطمه، بانیِ عشق و شور و شِین

گَشت گلِ محمدی، ساقیِ عشقِ سَرمدی – فاطمه را به بومِ دل تا که زِ غم رقم زدی

شب به سحر به سجده سر، بسته ملک خبر به پَر– منزل وحیِ عاشقی، آمده اشرفِ بشر

میکده گشته کهکشان، شمس و قمر سبو کشان - آمده در حرای حق، بعثت احمدی نشان

 بادۀِ سبز احمدی کرده چو پُر پیاله را  - اشک ستاره می‌چکد دامن سرخ لاله را

 سرخوش و مست و دف‌زنان، مه به اشاره می‌رسد -  غرقۀِ رقصِ عاشقی، قومِ ستاره می‌رسد

از لب او چه دل‌نشین، نوشِ شرابِ آتشین - مستِ نِظاره بر خدا، ساقیِ در حرا نشین

ذره به ذره هرچه هست، آمده بی‌قرار و مست - خاتمۀِ پِیَمبری ساغر عاشقی به دست

داعیه‌دار نُه‌فلک، حلقه‌به‌گوش او ملک -  طرح شکوفه می‌زند باغ سپیده را فدک

 مه به کَفَش چو مُهره‌ای، قبلۀِ شمس و زُهره‌ای - او که زِ عشقِ فاطمه، گشته شَهیر و شُهره‌ای

قوم قمر بلاکِشان از مِیِ احمدی چشان - آمده شمسِ عاشقی، مرکز ثقل کهکشان

طوق جنون به گردنِ حور و ملک فِکنده او – دل زِ تمام عاشقان، کَرده خدا به بندِ او

بهر وجود فاطمه گشته عیان پیمبری - بر دَرِ عشقِ فاطمه حور و ملک به قنبری

مستِ شراب فاطمی از قدحِ دمشق او- حیدری و محمدی هر دو طفیل عشق او

فاطمه است فاطمه، ‌آینۀِ خدا جَلی – آن‌که طُفِیلِ هست او گَشته محمد و علی

بی‌غم عشق فاطمه، کار جهان به خاتمه - مرکز ثقل عاشقی، فاطمه است و فاطمه

چشمِ خُمار مریمش، اشکِ روانِ چون یَمَش - طعمِ پیمبری دهد نوشِ ز بادۀِ غمش

گر بِگشاید از رخ او، پرده به‌رسم دلبری - دل زِ کف خدا برد او به طریقِ حیدری

روضۀِ چشم خیس تو مأمن شیون و فغان -  فاطمه‌ای و فاطمه قبلۀِ جان عاشقان

ای به حجاز عاشقی پردۀِ دلبری زده  - حور و ملک به نام تو مُهرِ پیمبری زده

محو خیال روی تو سرزده آفتابِ عشق  - فاطمه گشته چون تو را خوردوخوراک و خوابِ عشق

طعم خوش شکر لبت، باده به جوش در تبت  - مهر و ولا و عاشقی داعیه‌دارِ مکتبت

ای که به شوق عاشقی نازِ تو را کِشد فلک -  گر که کُنی کرشمه‌ای جان دهد از خوشی ملک

حادثه کرده تب تو را، مُهرِ غزل به لب تو را - چله‌نشین در حرا، سلطنتِ عرب تو را

نور، به نوش خورده‌ای، هوشِ سروش بُرده‌ای - در خُمِ عشق سرمدی بادۀِ جوش‌خورده‌ای

خُم ز طرب ز شورِ تو، آمده جوشِ نورِ تو – طعم شراره می‌دهد مِی ز تب حضورِ تو

 کرده به ذکرِ ماورا، زمزمه در شب حرا - ناب‌ترین ترانه را قصۀِ عاشقانه را  

 خاتمۀِ پیمبری فاطمه را به دلبری -  حور و ملک به سجده سَر، بر دَرِ تو به قنبری

قوم مدافع حرم، داعیه‌دار عشق تو -  کُشتۀِ عشق زینبی در حَرَمِ دمشق تو

کُن تو دعای خیرشان تا که شود گُشایشی – مَحوِ از این جهان شود قوم پلیدِ داعشی

بس که ز خون عاشقان لاله شکفته در حلب  - تشنه‌لب ظهور حق، جان به لب آمد از طلب

خاتمۀِ رُسُل تو را جانِ عزیزِ فاطمه – درد و غمِ به شیعه را دِه به ظهور خاتمه

غلغله در جهان به پا، کُن به دعا تو مصطفا – تا که به عهد فاطمه، شیعه کند به جان وفا

ای شه قوم عاشقان تا به کجا غَمِ  فرج  - آل سعودی لعین تا به کجا امیرِ حج

کُن مددی که لشکر سبز ظهور حیدری –  فتح دوباره آورد مکه به شورِ صفدری

کن مددی که پیر ما، سید عاشقان علی – بیرق حق علم کند، بهر ظهور آن ولی

به امید ظهور حضرت یار...

16 اردیبهشت 1395 – منصور نظری