دشمن فهمیده بود که مسجد جامع قلب مقاومت است و باید به هر قیمتی این مقاومت شکسته شود. یک گلوله توپ، گنبد مسجد را شکافت و در شبستان فرود آمد. خیلی‌ها شهید و مجروح شدند. عراقی‌ها داشتند به مسجد نزدیک می‌شدند. باید مسجد خالی می‌شد و بچه‌ها می‌رفتند به یک جای امن‌تر. با این همه، باز هم چند نفر از زن‌ها و دختر‌ها ماندند، نمی‌رفتند. می‌گفتند هر وقت همه رفتند، ما هم می‌رویم. اسلحه می‌خواستند که بجنگند! خمپاره بعدی درست خورد وسط حیاط.

مسجد جامع طراوت گذشته را ندارد، شهروندان می‌گویند دیگر نه اما حالا مش «محمد» زنده است و نه کسی مثل «سید کاظم» دغدغه مسجد را دارد. حاج جعفر می‌گوید: از روزی که شهید عسکری‌فرد در دفاع از حرم شهید شد طراوت از فعالیت‌های فرهنگی مسجد جامع رفته است