به مناسبت میلاد فرخنده و مسعود حضرت علی اکبر علیه السلام «هنگامۀِ عشق» تقدیم به لشکریان ظهور، مدافعان حرم آل الله

 از طرفِ قبلۀِ جان، کربلا  -  بوی بهشت آید و عطر ولا

نقش دل‌انگیز ولای علی  –  گشته به آیینۀِ جان منجلی

غلغله‌ای گشته به پا در جِنان  –  آینه‌بندان شده کون و مکان

بر لبِ بلبل ،غزلِ ارغوان  -  چشمۀِ عشق از لب زهرا روان

آوَرَد از عرش ملک ارمغان –  جشن و سرور است و شعف در جهان

بسته ملک بر پَرِ جان، نامه‌ای  –  عشق به پا کرده چه هنگامه‌ای

مصطفوی، فاطمه نقش و نگار -  نامۀِ عشق است که بنوشته یار

چشم حسین آمده روشن به نور -  خانۀِ لیلا شده مأوای شور

کون و مکان آمده آشفته باز  –  یوسفِ لیلا رسد از رَه به ناز

 نعره ملک بر سر منبر زند  -  سکه به نام علی‌اکبر زند

یاس نگاهش به طلب می‌کند  -  سرو سجودش به ادب می‌کند

زلف ترش طعنه به شب میزند  - طعم لبش دل ز رطب می‌زند

زنده محمد شده بازآمده  - آینه‌ای یا ز حجاز آمده

شهره به غوغای علی‌اکبری -  او که رخش جلوۀِ پیغمبری

آینۀِ روی محمد نماست  -  شاه‌نشین غزل کربلاست

زخم به تن خورده ز هر دیده او-  فاطمه را یوسف دزدیده او  

قبلۀِ شش‌گوشۀِ عشاق اوست – فاطمه را داغ‌ترین داغ اوست

از میِ رخسارۀِ او هرکه مست  - سر زِ تنش می‌بُرَد او جای دست

هرکه ببیند نفسش می‌رود - روح ز تن در هوسش می‌رود

خطبه خدا خوانده به نام علی -  همچو محمد شده ماهی جلی  

یوسف لیلا به جهان آمده  -  فاطمه را راحتِ جان آمده

عطر و شمیم نبوی می‌رسد  -  فاطمه را مصطفوی می‌رسد

آینه است این مگر الله را  –  بسته به رخساره ملک راه را

جلوۀِ دلدار تجلی‌گرش –  آینه‌ها همچو نگین در برش

کعبه به رقص آمده شوریده‌حال  - می‌کند آیینه خدا را خیال

فاطمه قنداقِ قمر را به دست -  از میِ میلاد علی گشته مست

 عطرِ خوشِ آبیِ محراب‌ها  –  مستِ طهوراییِ او آب‌ها

 فاطمه را ناب، غزل نامه‌ای -  همچو علی آمده اُسامه‌ای 

عرش سراپا شده غوغا و شور – مستِ طرب آمده غلمان و حور

فاطمه بگرفته سبو تا به دست -  ساقی و میخانه و مِی گشته مست

از نفسِ فاطمه شب‌خیز عشق - جان خدا آمده لبریز عشق

کیست مگر فاطمه الله را ؟ – سرمه‌کشِ چشم ملک آه را

او که شبیهش به دوعالم نه کَس – او که رَهَش تا به خدا یک‌نفس

او که خدا کرده ز خود او حَدَث -  فاطمه را فاطمه داند وَ بس

این بود آن سِرّ نهان در الست  - فاطمه عشق است و خدا عاشق است

عشق ندارد مگر این خاتمه - فاطمه و فاطمه و فاطمه

فاطمه آن ذکر سجود علی -  نقطۀِ پرگار وجود علی   

کس نتواند که از او دم زند- جز که سبو از قَدحِ غم زند

او که طُفیل غم او شد علی  - جلوۀِ عشق از رخ او منجلی

صبح ازل شد چو پدیدار هست – نقشِ غمِ فاطمه بر دل نشست

جان به فراسویِ غزل پر کشید - ساغر عشق علوی سر کشید

لب زِ طرب جان به ترنم گشود - فاطمه بر شیعه دَرِ خُم گشود

باده به جوش آمد و در خُم رسید – سر زد از آن باده هزاران شهید

شد حَدَث عالم چو زِ اشراق عشق  - فاطمه شد قبلۀِ عشاق عشق

تُنگِ بلور غزل ِغم شکست - عشق پدید آمد و در دل نشست

نقشِ نگینِ دلِ عشاق او - گم‌شده خورشیدِ به آفاق او

گرچه به جان مِدحَت زهرا نکوست - عید علی‌اکبر و میلاد اوست

می‌زند آیینه غزل را به کوس- کرده به تن لاله حریرِ عروس

یاس زِ رَه آِید و ساغر به دست – حور و ملک در پی او غم پرست

آمده از شورِ طرب، باده مست - مژده که میلاد علی‌اکبر است

غنچۀ دل در سحرِ آرزو  - جامه به تن می‌درد از شوقِ او

شاپرک آهسته دعا می‌کند- یاس نظر سوی خدا می‌کند

از لبِ گُل بادۀِ شبنم روان – ماذنه ها مست شمیم اذان

سازِعراقی بزن ای دف‌نواز – تا که به رقص و طرب آرد حجاز

مطرب مستان به طرب تار زن -  پردۀِ رؤیایی دلدار زن

اکبر عشاق ز ره می‌رسد -  فاطمه را نور نگه می‌رسد

همچو علی گشته به رحمت هما -  آینۀِ روی محمد نما 

طوطی شکرشکن باغ عشق – طاقت عشاق از او طاق عشق

شاهد رعنای حسینی جمال – یوسف لیلای محمد خصال

کرده ز شرم رخ او مه عرق - ریخته گُل در قدم او ورق

شاه‌نشین نظر انبیا - برده ملک خاک رهش توتیا

سرمۀِ چشمانِ بلورینِ یاس – ماهِ حسینیِ محمد قیاس

نکهت گیسوی ترش جان‌فزا  - برده دل و دین ز کف مرتضا

 دست ملک در طلب بویِ او -  شانه زنِ حلقۀِ گیسویِ او

آمده از شوقِ علی جان به لب - دل ز حسین آمده پرتاب و تب

مشک‌فشان باد صیا می‌رسد –  کوکبۀِ آل عبا می‌رسد

کرده ملک بر رخ ماهش حسد - سرو چمان علوی می‌رسد

شمس و قمر خاک رهش داده بوس – شب شده از زلف ترش آبنوس

 اشک خدا می‌چکد از چشم عشق – دل‌نگران حرمِ در دمشق

لالۀِ پرپر شده و جان به لب – می‌رسد از شهر شهیدان حلب

زیجِ بلا کرده شهادت رصد  -  قافلۀِ عشق ز ره می‌رسد  

می‌رسد از وادیِ زینب، دمشق  –  کُشتۀِ زهرا به دمِ تیغ عشق

با خودش آورده خبر قاصدک  –  قصۀِ آن یاس کبود فدک

  قصۀِ شیعه غم و درد علیست  –  شیعه علمدار نبرد علیست

قصۀِ ما غُصۀِ آن سیلی است  –  غُصۀِ آن یاسِ شده نیلی است

قصۀُ ما قصه مردانگیست  -  عاشقی و مستی و دیوانگیست

 قصۀِ عشق است و جنون، حال ما  -  کرب و بلا قبلۀِ آمال ما

به امید ظهور حضرت یار...

نیمه‌شب یازدهم  شعبان المعظم 1437 – منصور نظری