سربازان عراقی همیشه به دنبال یافتن افرادی بودند تا از میان اسرا برای آنها از اسرای ایرانی خبر چینی کنند.این امر در تمامی اردوگاه ها اتفاق افتاده است و تعدادی معدودی از اسرا به دلایل گوناگون تن به این اعمال دادند. تاریخ مصرف این افراد برای عراقی ها متغیر بود عده ای چند ماه و برخی چند سال اما بودند کسانی که تا آخرین لحظات به خدمتگزاری خود ادامه دادند.
این خبرچین ها وظایف گوناگونی را به عهده داشتند، همانند:
شناسایی فرماندهان نظامی( افسران ارتش و فرماندهان سپاه که خود را به عنوان نیروی بسیج یا سرباز معرفی کرده بودند.)
جمع آوری خبر از فعالیت های روزانه اسرا
دادن خبر به عراقی ها از برگزاری کلاس های آموزشی، برنامه های ورزشی، برگزاری مراسمات مذهبی (نماز جماعت، خواندن دعا و…) جشن های ملی و مذهبی و فرهنگی…
شناسایی کسانی که مسولیت رهبری اردوگاه و دیگر اسرا را به عهده داشتند.
نتیجه این رفتارها همیشه به درگیری بین اسرا و آن ها ختم میشد. این تنش ها تا جایی ادامه پیدا میکرد که در نهایت اسرا تصمیم میگرفتند تا این فراد را تنبیه کنند و در معدود مواردی نیز این درگیری ها منجر به آسیب دیدن شدید یا حتی مرگ این افراد گردید. همانند واقعه ای که ر سال۱۳۶۶ دراردوگاه رمادی یک به وقوع پیوست. در آن زمان یکی از افراد خودفروخته که ید طولایی در خدمت به عراقی ها داشت به دست سه تن از اسرا کشته شد. در مورد دیگری گوش یکی از آنها توسط اسرا بریده شد.
در اینجا ذکر این نکته ضروری است که مسولیت تمامی این وقایع بر عهده مسولان عراقی میباشد.
همان گونه که در سطور بالا ذکر شد بسیاری از این افراد (ارشده منتخب عراقی ها یا خبرچین ها ) توسط دیگر اسرا تنبیه شدند و تعدادی نیز پس از بازگشت به ایران محاکمه و مجازات هایی بر ایشان در نظر گرفته شد. در سال های بعد، تعدادی از این پناهندگان که مرتکب قتل یا جنایت خاصی نشده بودند بااظهار ندامت به کشور بازگشتند. البته این افراد در لیست آزادگان قرار نگرفته و تنها به آنها این فرصت داده شد که به نزد خانواده های خود بازگردند