سلام- من یک دختر تحصیلکرده هستم. پدرم جانباز نیست اما برای جانبازهای بالاخص اعصاب و روان خیلی احترام قائلم. از صمیم قلب هر روز سر نمازهام یادی از جانبازهای اعصاب و روان و خانواده هایشان می کنم.

 متاسفانه هیچ وقت نه جای شما بودم و نه جای خانواده هایتان که حداقل بتوانم همدردی کنم.

واقعاً برای خودم متاسفم. خیلی دلم می خواهد من هم مثل شما وظیفه خودم را انجام بدهم.

گاهی به این فکر می کنم دانش خودم را در اختیار فرزندان جانبازان بالاخص اعصاب و روان بگذارم اما نمی دونم چه طوری باید این کار را بکنم.

لطفاً راهنمایی ام کنید.