کتاب «تیکه های آینه» داستانی است به قلم نصرت الله محمودزاده که انتشارات جنات فکه آن را منتشر کرده است. بخش هایی از این داستان را با هم مرور می کنیم.

پله‌ها را دو تا یکی بالا می‌روم. به یکی تنه می‌زنم. چپکی نگاهم می‌کند. می‌گذرم. انگار تو قیافه هر کس یک دنیا حرف نوشتن. این بار شاخ به شاخ می‌شوم. «مگه کوری؟ کجایی؟» راست می‌گوید. حواسم به ناصری بود، با این‌که اصلاً نمی‌شناسمش. یک طبقه‌ی دیگر که می‌روم، می‌پیچم تو راهرو. می‌رسم. نفس تازه می‌کنم و رودرروی تخت می‌ایستم. خودش است. آن ناصری که به من گفته بودند، همین است؟ در این حالت که حرفی برای زدن ندارد. مات نگاهش می‌کنم.

الان باید چهل سالش باشد. حواسم کجاست، درسته دیگه. اگر سال 65 هیجده ساله بوده، الان باید چهل ساله باشد. همه بچه‌های گردان فجر تو همین سن و سال بودند. سراغ هر کدامشان را که می‌گیرم، همین حال و روز را دارند. تو چهره‌اش می‌توانم حدس‌هایی بزنم. انگار رنج این بیست و دو سال، آن حادثه تلخ را از یادش برده است. بیمارستان چه جای دل‌گیری است. کاش نمی‌آمدم.
چه‌طور متوجه نشده بودم؟! من آن روز صبح به فاصله‌ی یک کیلومتر در همان جاده بودم. انگار همه‌ی ماجرا در آتش کربلای 5 ذوب شده بود. چه‌طور می‌توانستم تو دریای کربلای5 این قطره را پیدا کنم. حالا بعد این همه سال، خودشان به تنهایی یک دریا هستند. تو نگاه ناصری هم، این دریا را می‌بینم.
از شلوغی بیمارستان بدم می‌آید. کسی به فکر کسی نیست. عنایت‌الله ناصری را تنها تصور می‌کنم. از دور می‌بوسمش. اگر در انتظار مرگ باشد، چه؟ چرا پرت و پلا می‌گویم. خودش بیست و دو سال با مرگ جنگیده، حالا من آیه یأس می‌خوانم. نکند نگاه همه ما به شیمیایی‌ها همین طوره؟ چقدر ما بدیم.