از دیار شور و شعور حسینی آمده بود. همسر شهید مفقود الاثر فتح علی صالحی را می‌گویم که به جستجوی گمشده‌اش به معراج شهدا آمده بود.

می‌گفت: سی سال است که چشم به راه یار و همراه دیرینش مانده! و دعا می‌کرد که کاش روزی شهیدش برگردد تا از این انتظار سخت فارغ شود.

با شنیدن این حرف‌ها یاد کلام آقایمان افتادم. آنجا که فرمودند: چقدر سخت است یک خانواده مفقودالاثر داشته باشد! آن خانواده‌ای که نمی‌داند جوانش زنده است یا نه، برای آنها هر شب مثل شب عملیات است.

و ما چه می‌دانیم شب عملیات یعنی چه! چه می‌دانیم انتظار یعنی چه! چه می‌دانیم مفقودالاثر یعنی که!

فقط می‌توانم بگویم:

تا کی دل من چشم به در داشته باشد
ای کاش کسی از تو خبر داشته باشد!