علیرضا آل یمین - سیل مصیبت است، بلاست. سیل مرگ دارد، ویرانی دارد، آوارگی دارد و هزار درد و مصیبت دیگر.
وقتی دوستی، فامیلی، همسایهای از دنیا میرود، میرویم خانهشان محزون مینشینیم، سر سلامتی میدهیم و برای نزدیکانش آرزوی صبر میکنیم. موقع خداحافظی هم اشاره میکنیم که؛ اگر کاری چیزی داشتید در خدمتیم.
کولی بازی در نمیآوریم، زنجموره نمیکنیم، غر نمیزنیم، اهل خانه را نمیشورانیم، نمیسوزانیم.
یک هفتهای را با مردم سیل زدهی گلستان گذراندم. مردمی صبور، فهیم، نجیب و مهربان که گویی تکلیفشان را با سیل روشن کرده بودند. در طول روز که با مردم سیل زده و خیابانهای آب گرفته وخانههای نیمه ویران سر و کار داشتم همه چیز آرام بود. نان، غذا، نوار بهداشتی به اندازهی کافی بود. هر کس وظیفه خودش را میدانست و کارش را میکرد.
اما شب که پا به دنیای مجازی میگذاشتم سیلی فاجعه بارتر و ویرانگرتر از آنچه در طول روز دیده بودم جریان داشت. سیلی که نه تنها فروکش نمیکند بلکه هر روز و هر لحظه بر طغیانش افزوده میشود. دروغهای شاخدار، غرزدنهای بیپایان، تهمتهای بی اساس، جنگها و جنگولکهای سیاسی تهوعآور، عقدههای سربازکردهی متعفن و هزار بی اخلاقی سرسامآور دیگر که هیچ نفع و فایدهای هم برای سیلزدگان ندارد و فقط فریاد نفسانیات ماست.
این روزها وقت تسویه حسابهای سیاسی نیست. وقت غر زدن نیست. اینها حالِ مردم مصیبتزده را خرابتر میکند.
اگر کاری و کمکی از دستمان بر نمیآید حداقل آرام باشیم و دعا کنیم.