محمدرضا سابقی - بنام خداوند جان و خرد

ای مدعی که می‌گذری بر کنار آب
ما را که غرقه‌ایم ندانی چه حالت است
جز یاد دوست هر چه کنی عمر ضایع است
جز سرِّ عشق هر چه بگویی بطالت است

سعدی

 سخنوری، منبر، موسیقی، فیلم، تأتر، نقاشی و در یک کلام "هنر"، زمانی ارزش دارد که در جهت اعتلای انسان، جامعه، جهان و بشریت باشد. هنر اگر رنگ و بوی خدایی نداشته باشد و انسان را وادار به تفکر و تعقل نکند، هرچه باشد مبتذل است. هنری که برانگیختگی ایجاد نکند، احساس مسئولیت نیافریند، انسان را به سمت کمال سوق ندهد و صرفا برای سرگرمی و لذت پدید آمده باشد بدترین نوع "مخدر" است. مخدری که انسان را خواب می کند، مسئولیت های اجتماعی و انشانی اش را به فراموشی می سپارد، قدرت و فرصت تعقل و تفکر را از وی سلب می کند و به جای تعالی به پوچی و روزمرگی و هرزگی می کشاند.

 چند فیلم و سریال در صدا و سیمای جمهوری اسلامی ساخته می شود که برانگیختگی ایجاد می کند؟ کدام برنامه ها با زبان هنر، و نه در قالب یک سخنرانی یا گفتگو وجود دارد که انسان را به یاد خدا و مسئولیت های بشری اش می اندازد؟ ابتذال که تنها پخش برنامه های خلاف شرع و پورنوگرافی نیست. ابتذال برنامه ای است که به مخاطب القاء می کند با دانستن یک مشت اطلاعات سطحی، به درد نخور و غیر ضروری به نام اطلاعات عمومی، با سواد شده است!

 ابتذال برنامه ای است که ذهن مخاطب را مهندسی کرده و به وی تلقین می کند چند داور بیسواد، که خود صرفا یک سلبریتی هستند، می توانند راجع به همه چیز، از ورزش و علم گرفته تا انواع هنرهای غیر سینمایی که در حیطه تخصص آنها نیست ابراز نظر کرده و قضاوت کنند. ابتذال یعنی بیست سال بدبخت و بیچاره ها و شکست خورده ها را چادری و متشخصین و متمولین و پیشرفت کرده ها را خوش پوش و شیک به تصویر کشیدن. ابتذال یعنی هر آنچه جامعه و مخاطب را از تعالی، رشد حقیقی ومسئولیت های دینی و اجتماعی، دور و به پوچی و بیهودگی و خمودگی و مصرف کالاهای فکری و فرهنگی نظام سرمایه داری و صهیونیست ها سوق می دهد.

 این تصور که هنر اسباب سرگرمی است و نباید ایدئولوژی را در آن دخیل کرد، نه تنها صحیح نیست، بلکه عامدانه مطرح می شود تا کسی به دنبال تزریق محتوای انسانیت و اسلام انقلابی به هنر نباشد و روش و سبک زندگی موردنظر شیاطین و محتوای غیرانسانی تمام آنچه را که هنر نام دارد را تسخیر کند. ظاهر کار سرگرمی است، اما نتیجهٔ آن تربیت نسل ها و کنترل توده ها است و کدام دانشگاه و کلاس و منبر پر مخاطب تر و تأثیر گذار تر از رسانه و مدیا...؟!