رزمنده - تبصره ماده ۸۷ فقط و فقط برای رزمندگان بود که قبل از این قانون، دارای درصد از یگان اعزامی بودند ولی فاقد برگ بالینی که به صراحت بیان شده و حتی در صحن نیز به همین صورت بیان شده است. فقط نیاز به یک دستورالعمل اجرایی داشته است ولی آقایان برای اینکه این قانون اجرا نشود، چنان دستورالعملی پیچیدند که بعید میدانم انجام بگیرد! پس خیالتان راحت، سراغش را هم نگیرید، چرا؟ چون مجلس و دولت در حال تهیهی قانون برنامه هفتم هستند.
در حالی که طبق قانون برنامه ششم توسعه، دولت موظف بود حداکثر تا سال ۹۷ این برنامه را تمام کند. پس با یک حساب سر انگشتی موضوع منتفی است تا ببینیم داستان راستان این رزمندگان بدبخت در برنامهی هفتم چطور رغم میخورد! ولی کاش در آن زمان این غیور مردان که نگذاشتند یک سانت از این مرز و بوم را دشمن ببرد، میدانستند که بعد از چند دهه از جنگ، هرکس این سفرهای که صدها نفر خون دادند، صدها نفر دست و پا دادند و صدها نفر خانه و غیره برای آن دادند را هرکس به بهانهای به این طرف و آن طرف میکشانند بدون این که لحظهای درنگ کنند که این را چه کسی برای ما فراهم کرده!
کما اینکه معمار کبیر انقلاب به درستی این واقعیت را می دانستند و بارها بیان کردند که این رزمندگان نباید بعد از جنگ، در گیر و دارهای اداری دست و پا بزنند؛ از این بدتر این که داخل هر اداره که میروی، طرف خجالت می کشد که بگوید رزمنده زمان جنگ هستم! چون طرف جوان و هیچ گونه سنخیت با این گونه افراد ندارد و درکشان نمی کند و فقط درس کلاسیک خوانده و می گوید که خلایق هر چه لایق! آن وقت دستاندرکاران حوزه رزمندگان درست همان آب را به مراتب شدیدتر در آسیاب می ریزند و بدون رودربایستی هر روز با آبروی رزمندگان بازی کرده و قانون بی اعتبار ایجاد می کنند!
کسی نیست بگوید که شما همان قانون ماده ۸۷ را اجرا کنید تا این به سرمنزل مقصود برسد؟ یه کم به خود بیایید. می دانید چند خانواده رزمنده زمان جنگ است؟ چقدر جمعیت کشور است؟ خب با یک حساب سر انگشتی میتوان به راحتی با یک حمایت جدی فرهنگ ایثار و شهادت در کشور ایجاد کرد که از هزاران هزار کنگره و غیره بهتر می تواند تهاجم فرهنگی دشمن را باطل کند.