نورالله محمدزاده (جانباز شیمیایی ۵۵ درصد) - کلکسیونی از درد و ترکش و شیمیایی هستم. خجالت می کشم بروم بنیاد و بگویم من جانبازم. از سال ۶۱ که ۱۷ سالم بوده جبهه بودم. در چهار عملیات، پنج بار مجروح شدم! در یک عملیات دو بار مجروح شدم، ۲۰ ماه در دوران تربیت معلم در جبهه بودم. در دوران دانش آموزی ۱۸ ماه جبهه بودم و در عملیات کربلای پنج ترکش خوردم. در والفجر سه در مهران مجددا ترکش خوردم. در فکه هم مجروح شدم که خیلی حاد نبود.

بیش از ۴۰ سال است از مجروحیت من می گذرد و کلکسیونی از درد و ترکش و شیمیایی هستم. یکبار که برای مداوا به تهران رفتم، کپسول اکسیژن را با خودم نبرده بودم؛ که در نزدیکی بیمارستان ساسان افتادم و دست و پاهایم دچار اسپاسم شد. تا یکی دو ساعت در این حالت بودم. عابرانی که رد می شدند، رویم پول می ریختند. فکر کردند من گدا و یا .... هستم.

خیلی از جانبازان سرافراز شیمیایی مشکل دارو و درمان دارند. اگر به خاطر داروها نبود هرگز به بنیاد نمی رفتم. خجالت می کشم بروم بنیاد و بگویم من جانبازم. حاضرم داورهایم را هم تهیه نکند(با بغض) اما اشتغال دو فرزندم درست شود.

کنایه برخی ها به خانواده های شهدا و جانبازان ما را اذیت می کند؛ می گویند هر چی دارید از خیر بنیاد شهید است؛ در حالی که اینگونه نیست. جانبازان شیمیایی روزهای سختی را گذرانده و می گذرانند؛ اما با افتخار پای نظام و آرمان های انقلاب هستیم.

من با خدا معامله کردم و علی رغم تمام مشکلات با عشق و علاقه در کنار ایشان هستم و هیچ توقعی نیز ندارم، تنها خواسته من از ایشان این است که ایشان در آخرت مرا شفاعت کنند