06 خرداد 1405 / ۱۰ ذو الحجة ۱۴۴۷
شناسه خبر : 124947
شنبه 26 ارديبهشت 1405 , 12:27
شنبه 26 ارديبهشت 1405 , 12:27
سناریوی گرهزدن توافق با ایران به توافق ابراهیم
حسامالدین برومند
سرمایه عظیم پساجنگ
غلامرضا صادقیان
بادهفروش از کجا شنید؟!
حسین شریعتمداری
جنگ ارادهها از خرمشهر تا خلیجفارس
حسن رشوند
گشایش تنگه هرمز خلع سلاح کشورمان است!
حسین شریعتمداری
چند نکته درباره مذاکره و تعیین تکلیف جنگ
محمد ایمانی
فرصت جنگ
علیرضا معشوری
کاسبان رسانهای؛ تدلیس فقط در معامله نیست
فاضل شایسته
طنین شرف در غوغای غنیمتخواران عافیتطلب
داود گودرزی
تنگه هرمز ربطی به آمریکا ندارد!
یدالله جوانی
برتر از فتح خرمشهر
عبدالله گنجی
قهرمان پارالمپیک: دست رزمندگان پای لانچر را میبوسم
فاش نیوز - قهرمان پارالمپیک گفت: رزمندگان پای لانچر جانشان را کف دستشان گذاشتند، من دست تک تک آنها را میبوسم و برایشان آرزوی سلامتی و پیروزی دارم.
خبرگزاری فارس از زنجان، یک موکب به نام ورزشکاران درست در میدان انقلاب جایی این شبها قرار شبانه زنجانیها آنجا رقم میخورد، جایی که مردم ایستادگی و خونخواهی رهبر شهید خود و حمایت از انقلاب و رهبر سوم انقلاب و حمایت و پشتیبانی از رزمندگان پای لانچر را در همین مکان فریاد میزنند.یکی از قهرمانانی که هر شب البته به صورت کاملا خانوادگی در این موکب حضور دارد، «اعظم خدایاری» قهرمان سالهای نه چندان دور پارالمپیک کشورمان است، کسی که سالها برای افتخار آفرینی برای کشورمان تلاش کرد و این شبها در یک میدان دیگر و در یکی از موکبهای میدان انقلاب میدانداری میکند.
اولین مدال تاریخ دوومیدانی پارالمپیک زنان ایران
خدایاری متولد اول تیرماه ۱۳۵۹زنجان از جمله ورزشکاران معلول کشورمان است که در رشته پارادوومیدانی فعالیت داشته و افتخارات فراوانی برای کشورمان به دست آورده که از جمله مهمترین آنها مدال نقره پرالمپیک آتن است، خودش میگوید، ابتدا ویلچر رانی میکرده ولی تغییر ماده داده و به ماده پرتاب دیسک روی آورده است.مدال نقره پاراآسیایی اینچئون در پرتاب دیسک، طلا در قهرمانی جهان امارات در رشته پرتاب دیسک، مدال طلای قهرمانی جهان هلند در پرتاب دیسک، برنزپارالمپیک آتن در پرتاب دیسک، نقره پرتاب وزنه و مدال طلای قهرمانی جهان نیوزلند در پرتاب دیسک از جمله افتخارات خدایاری در میادین بینالمللی در کنار دهها مدال ملی است.اوج افتخار اعظم خدایاری در بازیهای پارالمپیک آتن ۲۰۰۴ بود جایی ورزشکار ارزنده کشورمان و ملیپوش زنجانی نشان برنز پرتاب دیسک را از آن خود کرد، مدالی که اولین مدال تاریخ دوومیدانی پارالمپیک زنان ایران به حساب میآید. حالا در این شبها که مردم و ورزشکاران کشورمان در یک میدان حساس و مهم دیگر در حال مقالبه با دشمنان نظام و انقلاب هستند، پای صحبتهای این قهرمان بزرگ و ارزنده کشورمان نشستیم تا در مورد این روزها از او بشنویم.
وظیفه امروز ورزشکاران میدانداری است
سوال: سلام خانم خدایاری بفرمایید شما در این شرایط چه وظیفهای برای خودتان به عنوان یک ورزشکار میبینید؟
اعظم خدایاری: وظیفه ما در وهله اول این است که خودمان پای کار باشیم. من با خانوادهام – دخترم، پسرم و همسرم – شب اول جنگ، موکب زدیم کف خیابان، ما وظیفه داریم که هر کاری که از دستمان بربیاید برای دفاع از وطن انجام دهیم. حالا وظیفه ما به عنوان ورزشکار چیست؟ وظیفهمان این است هم خودمان در میدان باشیم و بمانیم و هم مردم را برای حضور در میدان و حمایت از کشور تشویق کنیم که پای کار باشند. از مسئولین هم فقط یک خواهش دارم، قدر این مردم عزیز را بدانند.
سوال: شما پرچم ایران را در میادین جهانی بالا بردهاید، آن لحظه چه احساسی دارد؟
اعظم خدایاری: واقعاً احساس غرور خاصی دارد که شاید افراد عادی نتوانند آن را درک کنند. من یک عمر تلاش کردم تا دل مردم عزیزم را با بالا بردن پرچم ایران شاد کنم. حالا هم هر وقت سرود ملیمان را میشنوم، بلافاصله از موکب بیرون میروم و دستم را روی سینه میگذارم. دوست دارم این کار همگانی شود؛ وقتی سرود ملی مان پخش میشود، همه بلند شوند و احترام بگذارند. ما در شرایط جنگی هستیم و همه باید پای کار باشیم، این روزها روزهایی نیست که کم کاری کنیم باید با همه توان کمک کنیم تا انشاالله نتیجه این جنگ به نفع کشورمان به اتمام برسد.
سکوت برخی ورزشکاران را درک نمیکنم
سوال: چرا برخی از سلبریتیها و ورزشکاران در این شرایط حضور ندارند و ساکت هستند؟
اعظم خدایاری: من نمیتوانم درک کنم چرا برخیها سکوت کردند و از این سکوتشان دلخورم. بعضیها حتی به من ایراد میگرفتند که چرا این کارها را میکنی. ولی من میگویم وقتی پای کشور در میان است، مشکلات را خودمان باید حل کنیم، نه اینکه یک نفر مثل ترامپ از بیرون به ما دستور بدهد. ترامپ همانطور که خودش بارها گفته چشمش به میادین نفتی و ثروت کشورمان است، ولی به حول قوه الهی، او هیچ وقت موفق نخواهد شد و نمیگذاریم یک وجب از خاکمان دست آنها بیفتد، غیرتی که مردم ایران دارند اجازه نمیدهد که دشمنان بر کشور مسلط شوند.
قهرمان واقعی رزمندگان هستند
سوال: مقایسه بین مدال آوردن در ورزش و ایستادگی رزمندگان در میدان نبرد چیست؟
اعظم خدایاری: اگر بخواهم صادقانه بگویم، قهرمان واقعی این رزمندگان هستند. ما در مقابل آنها هیچ هستیم. من جانم را دوست دارم، اما این رزمندگان جانشان را کف دستشان گذاشتند و آمدند. رزمندگان پای لانچر جانشان را کف دستشان گذاشتهاند، من دست تک تک آنها را میبوسم و برایشان آرزوی سلامتی و پیروزی دارم.
سوال: شما مدالهای زیادی گرفتید و باعث شدید پرچم خوش رنگ کشورمان بالا برود، کدام صحنه برایتان ماندگارتر بوده و هرگز فراموش نمیکنید؟
اعظم خدایاری: سال 2006 بود که پرچم ایران را بالا بردم و رکورد جهان را شکستم. آن موقع کشور هلند خیلی دوست داشت من برایشان مسابقه بدهم و مدال بگیرم، ولی من نتوانستم قبول کنم. برایم جای سوال بود که چرا وقتی میتوانم زیر پرچم کشورم کار کنم، بروم یک کشور غریب، ریشه من ایران است و نمیتوانم ریشهام را نادیده بگیرم.سوال: پیام شما به مردم این روزهای ایران چیست؟اعظم خدایاری: از صمیم قلب از تک تک این مردم تشکر میکنم. مردم ما در این شصت و چند شب، در هوای سرد و بارانی، بدون هیچ اعتراضی کف خیابانها و میادین هستند. مردم بینظیری داریم و من خیلی خوشحالم و غرور دارم که چطور با شوق برای پیروزی کشورمان قدم برمیدارند.
افتخار واقعی زندگی من خانوادهام است
سوال: از مدالها و افتخارات ورزشیتان بگویید.
اعظم خدایاری: من از سال 1376 ورزش را با ویلچررانی شروع کردم. بعد که دیدم این رشته در سطح جهان برگزار نمیشود، از سال 1381 رشته پرتاب را شروع کردم. حدود 20 سال در تیم ملی بودم. نزدیک 15 یا 16 مدال جهانی، پاراآسیایی، پارالمپیک و آسیایی دارم. ولی مهمترین مدالم، برنز پارالمپیک آتن بود. هنوز هم قبل و بعد از انقلاب، کسی در کلاس من نتوانسته در پرتاب دیسک مدال بگیرد.سوال: مهمترین افتخار زندگیتان چه بود؟
اعظم خدایاری: افتخار واقعی زندگی من، خانوادهام هستند. خدا را شکر که قناعت نصیبم کرد. میوههای زندگیام، دختر و پسرم، و در رأس آنها همسرم، مدالهای واقعی من هستند.
نظری بگذارید
