ثواب کردن هم به ما نیامده!

جواب دادم: «همونایی که توی سنگر آخری دم در بود.»با تعجب گفت: «دیوونه! گونی‌های دم سنگر کلر بود. باید از گونی‌های آخر سنگر تاید بر می‌داشتی.»آرام گفتم: «صداشو در نیار که ثواب کردنم به ما نیومده.»رفتم خوابیدم. فردا صبح با اینکه چند نفر از بچه‌ها متوجه خطای من شدند، اما به رویم نیاوردند.۱۷ سال از این ماجرا گذشت. یک روز در صف نانوایی ایستاده بودم. نفر پشتی با دست زد روی شانه‌ام و گفت: «غلامرضایی! لباس‌های من رو بده.»چشمانم گرد شد. پرسیدم: «کدوم لباس؟»با خنده گفت: «همون لباس‌هایی که هفده سال پیش، نصفه شب بردی با کلر داغونشون کردی.»منبع: کتاب «موقعیت ننه» به قلم رمضانعلی کاووسی