گوش و چشمی که وارث حسین(ع) شد!

فاش نیوز - دعای عرفهٔ سیدالشهداء رازآلود است. از خداوند می‌خواهد بر کسانی که به او ظلم می‌کنند یاری‌اش دهد (وانصرنی علی من ظلمنی) اما بلافاصله از خدا "دیدن ثار" و انتقام خود را می‌خواهد! (و أرنی فیه ثاری).
 بالاتر، "دیدن هدف خود" را می‌خواهد! و از دیدن‌ها، روشنی چشمش را می‌خواهد! (أرنی فیه ثاری و مآربی و أقر بذالک عینی).
 مگر کسی که پیروز شد، ثار و انتقام دارد؟!
 عجیب‌تر مگر کسی که به ظلم "کشته شد" می‌تواند ثار و انتقام خود را ببیند؟! و با آن چشمش روشن شود؟!
 بله او مطلع از شهادت خویش است و می‌داند یاری خدا برایش ذخیره می‌شود. انتقامش روزی از بنای ظلم گرفته می‌شود و "هدفش" - که اصلاح امت جدش و ایمنی مظلومان بود - روشن می‌شود.
 اما او چگونه اینها را می‌بیند و روشنی چشمش می‌شود؟
 ممکن است بگویی او شهید - بلکه سیدالشهداء - است و شهید زنده است می‌بیند و می‌شنود...
این سخن جای خود اما در این فقرات از شنیدن و دیدنی دیگر سخن است. فراز قبل از اینها امام ازخداخواسته گوش و چشمش را وارث او کند! (واجعل سمعی و بصری الوارثین منی).
 او سمع و بصری پشت سر جا گذاشته وارث او شده است. این گوش و چشم است که قرار است ثار و مآرب او را ببیند!
 نفرمود "اذن" و "عین" مرا به ارث بگذار! فرمود "شنیدنم" و "دیدنم" را وارثم کن!
 بگردید این دو وارث حسین (ع) را بیابید. این دو در دنیای ما و بازماندهٔ حسین (ع) اند و غیر از حیات برزخی آن سید شهیدان است.

 این سمع و بصر همان گوش و چشمان داغدار کربلا و چشم‌به‌راه ظهور است. همان‌ها که امام رضا (ع) فرمود: ان یوم الحسین (ع) اقرح جفوننا واسبل دموعنا: روز حسین، پلک‌های ما را زخم و اشکمان را سیلاب کرد!
 همان چشمان و گوش‌های روضه‌خوان منتظری است که حسین (ع) خود را کشتهٔ آنها نامید (انا قتیل العبره).
 اگر او کشتهٔ این چشمان زخمی از بکاء و چشم‌به‌راه است پس درست است که این چشم‌ها را وارث او بدانیم و معنا شود: واجعل سمعی و بصری الوارثین منی.
 برادرم و خواهرم تو می‌توانی سمع و بصر به ارث ماندهٔ حسین (ع) باشی اگر خود را بین "یوم الحسین" و "یوم‌القائم" ببینی و دیگر نبینی! تو می‌توانی روشنی چشم به سیدالشهداء دهی!

 روضه!
 قبل از اینکه گریه‌کنان منتظرش را وارث خود کند، دو کلام برایشان روضه خواند: متعنی بجوارحی!
 می‌دانی یعنی چه؟
 ناخنت را وقت مستحب که می‌چینی، ناخنت به تو بهره می‌دهد. بهرهٔ ایمان!
 در منا، مویت را که تیغ می‌کشی به تو بهره ایمان می‌دهد و به‌اندازه هر مو چقدر ثواب می‌بری. من و تو از چند عضومان و چقدر بیشتر از خسارت گناه، بهره ایمان می‌بریم؟!
 حسین (ع) در عرفه به خدایش گفت: از اعضایم بهره‌مندم کن!
 بقیه‌اش را در زیارت ناحیه مقدسه بخوان...

|| محسن قنبریان