مردان غریب آسمانی

فاش نیوز - ا) امروز هفدهم مردادماه ۱۳۷۷ خورشیدی و اینجا ساختمان کنسولخانه‌ی اسمی و نمایندگی رسمی ج.ا.ایران در مرکز ولایت بلخ افغانستان است. همان محلی که بر اساس تمام اصول قانونی، بین المللی و منطقه‌ای «حفاظت شده» محسوب، هر گونه تعرض به آن محکوم و رسما در حکم حمله به آب و خاک کشور متبوعه منظور و هشت دیپلمات و نماینده‌ی سیاسی، خدمت دهنده و یاری کننده به مردمان افغانستان به‌همراه یک خبرنگارِ رسانه‌ای ج.ا.ایران توسط ماموران ظالمِ شِبه نظامیان گروهک طالبان با شناعت، شقاوت و شرارت هر چه تمام تر مظلومانه و غریبانه به عرش اعلی پَر کشیده و ولایت، ملت و امت را در غم از دست دادن شان عزادار و داغدار نموده‌اند.

۲) کاری به آنانیکه با ندانم‌ کاری، اصرار بر ماندگاری، تحلیل نادرست میدانی و اهمالِ سازمانی، زمینه‌ساز حضورِ دیپلمات‌های مظلوم کشور و عدم اجازه برای خروج آنان از نمایندگی را فراهم، به قول و قرارهای سران خبیث طالبانی اعتماد و در نتیجه موجب شهادت غریبانه‌ی ایشان را بوجود آوردند ندارم. لابد برای امروز و دیروزشان «توجیهی» ساخته و جهت فردایِ قیامت پیشِ روی‌شان «پاسخی» را تنظیم فرموده‌اند. در عین حال اما:

الف) چرا، با چه توجیه و به‌کدامین دلیل منطقی، قانونی و شرعی، علی رغم گذشت ۲۷ سال از آن اتفاق «ناگوار» و قتل عام «مظلوم وار» لکن هنوز هیچگونه گزارشی از عوامل مستقیم، موثر و پشت صحنه به افکار عمومی ارایه نگردیده و حتی از بازانتشار اسناد مربوطه جلوگیری بعمل می‌آید!؟ 

ب) اسامی و مشخصات فرماندهان، سردستگان و مامورانِ حاضر در صحنه و میدانِ مهاجمان، از پاکستان گرفته تا کابل و ولایت بلخ افغانستان در آن ایام و روزهای تسلط عناصر شقاوت پیشه‌ی طالبان «کاملا» مشخص بوده و هنوز هم هویت برخی‌هاشان در ترکیب همین باند جدید حاکم، مشهود است!. آیا می‌شود پرسید با چه استدلالی هنوز نسبت به پاسخگو کردن آنان اقدامی صورت نگرفته و حتی از «عذرخواهیِ» خشک و خالی نیز خودداری می‌نمایند!؟

ج) ضمن احترام به مقام همه‌ی شهدای مدافع حرم و وطن، از جمله ۸ نماینده‌ی رسمی و سیاسیِ کنسولگری ج.ا. بهمراه خبرنگار شهید اعزامی اما سزاوار آیا نبود هفدهم مردادماه به‌عنوان «روز دیپلمات» در تقویم نامگذاری تا بخاطر همین موضوع هم که شده حداقل «یادِ» برخی مسئولین محترم، «فعال»! می‌گردید و «تجلیلِ» درست و حسابی از آن عزیزان غیور و غریب! صورت می‌گرفت!؟. و آیا شایسته نیست مجددا روز «خبرنگار» که مناسبت چندانی نیز با این ایام نداشت، به تاریخ دیگری، همچون وقت شهادتِ بزرگ مرد «گزارش» و «خبر» شهید آوینی(ره) «منتقل» و این روز به صاحبان اصلی، که همان «دیپلمات»های شهیدمان باشند اختصاص یابد!؟

و اما خطاب به یاران، همکاران و نمایندگان شهید، شریف، شجاع و در عین حال غریبِ دستگاه دیپلماسیِ به آسمان پَرکشیده در مزارشریف عرض می‌کنیم:

شما سال‌ها با علم و اطلاع از تمام خطرات و مخاطرات موجود در عرصه و میدان، اما با هدف دفاع از مردمان محروم و مظلوم افغانستان، حفظ کرامت و خدمت رسانی به آنان و محافظت از منافع و منابع همکیشان، همزبانان و البته هموطنان، مردانه تلاش نموده، از آسایش و آرامش خود گذشته و تا پای جان ایستادگی کردید. تاریخِ این مرز و بوم اهورایی و عاشورایی قطعا از شمایان به‌عنوان «غیورنمایندگان» و «شیرفرزندانِ» ایران جان یاد نموده و قطعا نامتان در پیشانی سیاست خارجی نظام و دستگاه دیپلماسی کشور عزیزمان به یادگار ثبت و ضبط خواهد شد، حتی اگر برخی‌ها عامدانه و یا جاهلانه برای به فراموش سپردن این روز تلاش بی ثمرانه، مذبوحانه و ناجوان مردانه‌ای صورت دهند!

ما را ببخشید و فردای قیامت از سرِتقصیرات مان در گذرید. از اینکه برای گرفتن انتقام از عاملان، باعثان و آمرانِ شهادت مظلومانه و غریبانه تان در قطعه‌ای از سرزمین خودمان کوتاهی کردیم. رئسای جمهور، مدیران و مسئولان بلند پایه دولتی و ملی سالگرد بعرش پروازیدگی ارواح نازنین تان را به فراموشی سپرده و تنها با برگزاری نشست‌های آنچنانی، جلسات خشک و خالی و ارسال پیام های تبریک برای خبرنگارانی که ارتباط چندانی هم با آن واقعه ی غمناک سیاست خارجی و یادآوری این مظلومیت ها نداشته‌اند سپری می‌فرمایند.

ای کاش کسانی پیدا می‌شدند برای روشن شدن افکار عمومی و اذهان اعضای جامعه‌ی اسلامی به این چند ابهام پاسخ و علت اختصاص ندادند هفدهم مردادماه به «روز دیپلمات» را توضیح داده و به آقایان مسئولین و مامورین مربوطه در وزارت خارجه و سایر دستگاه‌های ذیربط، بابت «کم گذاری» در زنده نگهداشتن یاد و خاطره این ستارگان آسمان ولایت، امامت، ملت و دولت یادآوری می کردند!

|| امان‌الله دهقان فرد