23 بهمن 1404 / ۲۴ شعبان ۱۴۴۷
شناسه خبر : 122662
دوشنبه 17 آذر 1404 , 09:52
دوشنبه 17 آذر 1404 , 09:52
مــــــذاکره، عقـــــلانیت یا اضــــطرار؟
سیدرضا موسوی فاضل
واکاوی گسست نسلی در آرمانهای ۵۷
حمیرا حسینی یگانه
ترامپ و دوراهی پرمخاطره برای آمریکا
مهدی فضائلی
در حمایت از اقدام اخیر قوه قضائیه
جانباز نخاعی
زایش فکر
سیدمهدی حسینی
حضوری که دشمنان را مبهوت میکند
حمیدرضا مرادی
هیپنوتیزمگر!
سیدمهدی حسینی
بهترین گزینه؛ هشیاری ملی در میدان جنگ ترکیبی
سیدرضا موسوی فاضل
شبکه ملی اطلاعات تنگه احد امنیت ملی کشور
ابراهیم کارخانهای
سِرّ دلبران در حدیث دیگران
حسین شریعتمداری
مهمترین عامل ایمنی دانشآموزان در برابر آسیبهای اجتماعی
زینبالسادات رضویپور
از مأموریت راهبردی تا کارکرد ویترینی
یوسف مجتهد
در فاصلهای به اندازۀ ایمان
علیرضارجائی
تعجیل کن که آینهها صف کشیدهاند
محمد قولیمیاب(کوثر)
خجسته باد قدوم همیشه سبز بهار
بهروز ساقی
جان من فدای راه حق
امیرحسین نصراللهی
از آمدنش ارض و سما دلشاد است
محمد قولیمیاب(کوثر)
بیستمین سالگرد راویان بیبازگشت
فاش نیوز - در تقویم رسمی ایران، ۱۵ آذر روز خبرنگار نیست، اما برای نسل ما که آن روز را زندگی کردیم، این تاریخ بهاندازه ۱۷ مرداد مقدس است.۲۰ سال پیش، حوالی ظهر ۱۵ آذر ۱۳۸۴، پرواز C-130 حامل ۶۸ خبرنگار، پس از ۸ دقیقه صعود، در میان بلوکهای شهرک توحید به زمین نشست.
بیست سال پیش، در همین روز، یک هواپیمای هرکولس C-130 نیروی هوایی هواپیمای سی ۱۳۰ پس از چندین ساعت تأخیر به دلیل نقص فنی در ساعت ۱۳ و ۳۰ دقیقه از فرودگاه مهرآباد برخاست اما بعد از هشت دقیقه از زمان پرواز، در میان بلوکهای ۵۲ و ۵۴ شهرک توحید تهران به زمین نشست. تصویربرداری که قرار بود تصویر شلیک موشک کروز از ناو را بگیرد، خودش در قاب آتش ماند. صدابرداری که میخواست صدای غرش جنگندهها را ضبط کند، با صدای انفجار برای همیشه خاموش شد. خبرنگاری که متن گزارش افتتاحیهاش را در کیفش داشت، دیگر نتوانست حتی یک خط بخواند.
هر سال ۱۵ آذر، ساعت ۱۴:۰۲، صدای آژیر شهرک توحید دقیقاً یک دقیقه بلند میشود؛ نه برای تمرین، برای یادآوری ۱۵ آذر ۱۳۸۴.آن روز حوالی ظهر، آسمان تهران میزبان پروازی شد که مقصدش چابهار بود. این هواپیما حامل ۶۸ نفر از خبرنگاران، عکاسان و تصویربرداران رسانههای داخلی بود که با حدود ۵ ساعت تأخیر، فرودگاه مهرآباد را بهقصد پوشش خبری «رزمایش عاشقان ولایت» ترک کرد. پروازی که قرار بود راوی اقتدار ملت باشد، خود به یک حماسه ملی تبدیل شد.
لحظات پایانی: نقص فنی، اعلام اضطرار و سقوط اندوهبار
پرواز آغاز شد، اما پس از تنها ۸ دقیقه، ورق برگشت. به دلیل بروز نقص فنی در موتور شماره چهار، خلبان پرواز، بابک گوهری، اعلام حالت اضطراری کرد و مسیر بازگشت به فرودگاه مهرآباد در دستور کار قرار گرفت. در میانههای این بازگشت پرتنش، در فاصله چهار مایلی باند فرودگاه، فاجعهای رقم خورد. هواپیمای C-۱۳۰ در یک چرخش ناگهانی به سمت چپ، کنترل خود را از دست داد و در مجاورت بلوک ۵۲ شهرک توحید، واقع در سهراه آذری پایتخت، سقوط کرد. خبر اولیه کوتاه، اما اثر آن برای همیشه عمیق بود: «هواپیمای ترابری ارتش در تهران سقوط کرد.» اما ابعاد تلخ ماجرا زمانی برای اهالی رسانه آشکار شد که مشخص گردید، این هواپیمای نظامی -باری، ۹۴ سرنشین داشت که ۶۸ نفر از آنان، همسفران و همقلمان جبهه جهاد تبیین بودند. دود و آتش برخاسته از برخورد هواپیما با یک ساختمان ۱۰ طبقه مسکونی، آسمان غرب تهران را تیره کرد. اگرچه تلاش خلبان برای جلوگیری از برخورد کامل با بلوک ۵۲ شهرک توحید قابلتحسین بود، اما متأسفانه برخورد یکی از بالهای هواپیما، منجر به آتشسوزی مهیب و شهادت تمامی سرنشینان و تعدادی از ساکنان شهرک شد. این شهیدان میرفتند تا راویان «عاشقان ولایت» باشند، اما خود، در دفتر تاریخ معاصر، به «شهدای قلم و تصویر» شهرت پیدا کردند.
سفیران قلم؛ از روایت اقتدار تا اقتدار روایت
شهدای رسانهای پرواز C-۱۳۰، از آن روز دیگر سوژهیاب نبودند؛ بلکه خودشان سوژه عکاسان و تصویربرداران دیگر شدند. آنها که قرار بود با مرکب قلم، صدا و تصویرشان، اقتدار رزمایش را به تصویر بکشند، با خون خود، اقتدار روایت یک حماسه ابدی را امضا کردند.
تعهدِ یک خبرنگار: میراثی فراتر از خبر
در میان این شهدای والامقام، داستان زندگی و تعهد بسیاری از آنان، خود درسآموز است. مادر شهید علیرضا برادران در سوگ تکپسرش، خاطراتی را روایت میکند که مرز میان حرفه و زندگی فردی او را نشان میدهد. خصوصیتی برجسته و تأثیرگذار که مادر بر آن تأکید دارد، رعایت حقالناس است: «اجازه نمیداد صدایمان بلند شود و همسایهها ناراحت شوند. میگفت حقالناس میشود.» این نگاه عمیق به حقالناس، نه فقط در زندگی شخصی، بلکه در منش حرفهای یک خبرنگار نیز تجلی مییابد؛ چرا که بزرگترین حقالناس، حق مردم در دسترسی به حقیقت و خبر درست است. شهدای C-۱۳۰، با تعهدی که به رسالت خود داشتند، نشان دادند که در مسیر دستیابی به این حق، حتی از جان خود نیز دریغ نمیکنند.مادر شهید خبرنگار «صادق نیلی» بعد از شهادت پسرش از علاقه زیاد اقوام به پسرش میگفت : همه اقوام صادق را دوست داشتند به طوری که بعد از شهادتش قاب عکس او را خانههایشان گذاشتند. پسرم خیلی به صله رحم مقید بود و دلخوشی ما این است که او آخرت خوبی دارد. خوشحالم از اینکه صادق ولایتپذیر بود و حضرت آقا را دوست داشت.
فاجعهای که بیستمین سالگردش، یادآور مسئولیت است
امروز، در بیستمین سالگرد این پرواز بیبازگشت، یاد و خاطره شهیدان رسانه، سندی ماندگار از فداکاری، تعهد و مسئولیتپذیری در عرصه خبر و اطلاعرسانی است. آنها مصداق بارز این جمله بودند که رسانه، سنگر است. فاجعه C-۱۳۰، همچنان داغی تازه بر دل جامعه رسانهای است و یادآور این نکته که قلمها و دوربینها، سفیران حقیقتاند و این سفیران، حتی پس از پرواز ابدی، با میراثی از تعهد و ایثار، راه را برای نسلهای بعدی هموار میکنند.
منبع: خبرگزاری فارس
نظری بگذارید
فرمانده گردان نماز شبخوانها
سیدجعفر حسینی ودیق
شور و شوق جانفشانی
سیدجعفر حسینی ودیق
فکر میکردم خیالاتی شدهام...
سیدجعفر حسینی ودیق
غواصان زخمی کربلای چهار، خطشکنان کربلای پنج
سیدجعفر حسینی ودیق(خادم الشهداء)
رفقای نیمهراه!
سیدجعفر حسینی ودیق
