سفسطهٔ تجملی از نوع آکادمیک!

فاش نیوز - بحث از آنجا شروع شد که مجید واشقانی یک نگاه کرد، گفت: باز شروع شد… یک زیباکلام جدید پیدا شد! بعد هم سیدجواد با اعتمادبه‌نفسِ خاص خودش فرمود: من در خانه قمه ندارم! حالا من مانده‌ام، این را گفت تا ما تشویقش کنیم یا احساس خطر کنیم؟

آخر برادر من، اینکه تو خونه‌ت قمه نداری هنر نیست، نعمت است! آن هم نعمتی که یک‌مشت جوان رعنا توی گرمای جبهه و سرمای مرزها دارند برایش جان می‌دهند. یعنی اگر آن سربازان نبودند که شب‌ و روز با چشم بیدار نگهبانی بدهند، تو الان به‌جای چایی قندپهلوی صبح جمعه، داشتی دنبال قمه می‌گشتی که از خودت و دخترت و زنت دفاع کنی!

گفتی راحتی…؟ تعجب ندارد. چون یکی آن طرف دارد می‌دود که تو این‌ور بتوانی راحت بگویی: من اهل خشونت نیستم. نه داداش، تو یک چیزیت شده، نه اینکه خشونت‌گریز باشی! استحاله تو از دست گذاشتن مردم روی وضع خانوادگی‌ات شروع شد.

از تو که تمام نقش‌های شهدا را بازی کردی و حتی شهید هم شدی، مردم انتظار داشتند. تو الان دچار واکنش‌های روانی شدی. می‌دانم خیلی اذیت شدی؛ اما این راهش نیست. برادر من! اتفاقاً من هم در وضعیت تو قرار دارم. باید خیلی مواظب خودم باشم و حالا که نتوانستم خانواده‌ام را سربه‌راه کنم، از راه آنها دوری کنم. این درد در خانه خیلی‌ها خیمه زده. خیلی از بزرگان انقلاب دارند درد ما را تجربه می‌کنند. ما نباید ببریم.

اگر جای امام خمینی بودی چه می‌کردی؟ امام، وقتی خبر دستگیری نوه‌اش را شنید، فرمود: او را مثل همۀ متهمان بیاورید! این درد از صدر تاریخ اسلام بوده. از صدر تاریخ انبیا بوده. پسر نوح با بدان بنشست، خاندان رسالتش گم شد. رسول اکرم (ص) که داماد کافر داشت.

ما باید از واکنش بزرگان دین درس بگیریم نه این که خودمان بیفتیم در سراشیبی سقوط! پس تو چرا برای دفاع از گمراهان خانواده‌ات، داری خودت را مدیون خون شهدا می‌کنی؟ حالا مردم به‌خاطر وضعت در استخر یک قضاوت کردند؛ این است جواب منطقی‌ات؟

معلوم است که ما همیشه زیر ذره‌بین مردم خواهیم ماند. با که لج می‌کنی؟ خداوکیلی به منطقت یک کم فکر کن. می‌گوید: من قمه ندارم؛ پس جهان باید صلح باشد. مثل آن است که من بگم چون توی خانه‌ام چتر ندارم، پس دیگر باران نمی‌بارد. قشنگ یک سفسطهٔ تجملی است، از نوع آکادمیک و تزیینی! یعنی اگر همین منطق رو بدن دست دشمن، از خنده خودش خلع سلاح می‌شود! عزیز من! چرا نمی‌گوییی: "آی آمریکا، ای اسرائیل چرا تو باید زرادخانه هسته‌ای داشته باشی؟ قصدت چیست؟ من از تو می‌ترسم. من به‌عنوان سلبریتی، از تو جواب قانع‌کننده می‌خواهم. تاریخ بشر در یک قرن گذشته نشان داده که تو با همین سلاح‌ها به کشورهای دیگر حمله کردی. حتی به دوستان خودت هم وفا نداری؟ ما دیدیم با اوکراین چه کردی! ما می‌بینیم که با ونزوئلا چه می‌کنی. پس انرژی هسته‌ای حق ماست".

در ثانی آقا سید، آن قمه‌ای که تو در خانه نداری، چون یکی دیگر دارد از جان ناقابل تو دفاع می کند. سلاح را توی دستش به عشق، عشق کردن تو با زن و بچه‌هایت گرفته. یکی که شاید تکلیف جغرافی و نمره انشاء و دیدن فیلم‌های تو، برایش مهم نبوده، ولی غیرت ایران و امنیت مردمش برایش مهم بوده! یعنی تو امنیتت را مدیون “قمه نداشتن” خودت نیستی.

حالا فرض کنیم شما در خانه قمه ندارید و این یک افتخار است! ولی وقتی صحبت از قهرمانانی می‌شود که با قمه از ناموس و خاک دفاع کردند، شما می‌آیید و می‌فرمایید: من قمه ندارم، پس مشکل از من نیست. این یعنی شما کل جنگ و امنیت ایران را خلاصه کرده‌اید در وضعیت اتاق‌ خواب خودتان! این دیگر موضع‌گیری سیاسی نیست؛ این تماشاخانه سیاسی است که در آن، قهرمانان واقعی را کنار می‌زنیم و سرگرم بحث بر سر جزئیات نامرتبط می‌شویم.

کسی که چنین حرفی می‌زند، یا از واقعیت دفاع مقدس فاصله گرفته، یا ترجیح می‌دهد در جناح آسایش‌طلبان بایستد، نه در جناح مدافعان شرافت.

می‌دانی وقتی رژیم بعث عراق به ایران حمله کرد، چند خانواده ایرانی در مناطق مرزی، به‌خاطر سلاح نداشتن نیروهای مسلح، مجبور شدند برای اینکه دخترانشان دست دشمن نیفتد، دختران خود را بکشند؟ فرق بین جنگ ۱۲روزه با اسرائیل و جنگ با رژیم بعث عراق را متوجه شدی؟

من فقط می‌خواهم بدانم چرا داری به جمهوری اسلامی جفا می‌کنی؟ تو قمه نداری، چون الان امنیتت را مدیون پاسداری و نگهبانی کسانی هستی که هیچ‌وقت اسمشان را نمی‌دانی؛ ولی نفس راحتت از آنهاست… خلاصه اینکه اگر بخواهی با این مدل استدلال‌ها بری مناظره، باید قبلش به حریف بگویند کمربند ایمنی ببندد؛ چون احتمال ترکیدن از خنده زیاد است!

راستش، دیشب خیلی سردم شد. در تاریکی شب، به این فکر کردم که چقدر خوب است الان دعا کنم به جان آن پلیس محله و سرباز مرزنشین؛ یاد آن عزیزانی که از کودکی می‌خواندیم: شب‌ها که ما می‌خوابیم، آقا پلیسه بیداره… اون دنبال شکاره… ما خواب خوش می‌بینیم...

اگر من امنیت دارم؛ چون برخلاف تصور همه، من به نیروهای انتظامی و حفاظتی پناه بردم؛ به بزرگی خون شهدایی که برای حفظ امنیت من جان دادند، متوسل شدم. قرار نیست که من برای حفظ امنیتم توی خانه قمه داشته باشم.

حرف آخر اینکه، ما اینجا نشسته‌ایم و با خیال راحت قهوه‌مان را می‌نوشیم و از امنیتِ فراهم شده حرف می‌زنیم؛ درحالی‌که یک جوان هفده‌ساله، جلوی هجوم دشمن تا بیخ دندان مسلح می‌ایستد. می‌گویی اوضاع خوب است و ما در امنیت کامل هستیم. خب معلوم است که خوب است! وقتی پسرِ تو و فلان مسئول، سربازی نمی‌رود و اگر برود، دو قدم بیشتر از شما فاصله نمی‌گیرد، قطعاً اوضاعتان خوب است! استدلال تو این است که تو قمه نداری، چون چیزی توی خانه نداری. دلم به‌خاطر استدلال تو سوخت.

خانه من خالی، خالی است. اما من باز هم به امنیت احتیاج دارم. باید پلیس‌ها برای امنیت من بیدار باشند. باید پلیس‌ها برای حفظ امنیت من سلاح مناسب داشته باشند. آخ... تو چه می‌دانی دارایی یعنی چه؟ چه دارایی‌هایی نیاز به حفظ امنیت دارند؟ اوضاع را از آن سربازِ بیست و چهار ساعت نگهبان سر مرزها بپرس. لابد خیلی بیکار است که رفته آنجا بایستد؛ احتمالاً برای اینکه دختر ما بتواند با خیال راحت‌تر در اینستاگرام و تلگرام بچرخد و «چند پیکسِل فیلتر عکس» سر لخت یا بدحجاب خودش را بگذارد؛ نه؟

وجدانت کجا رفته سید؟ برای یک ویزای دائم در ممالک اروپایی و آمریکایی و دل‌خوش‌کردن دشمن، ببین چطور انصاف زیر پا می‌گذاری؟ اگر امروز خانه‌هایمان هنوز پناهگاه امن است، دلیلش اینهاست.

پس بیایید این آرامشِ گران‌بها را ارج نهیم. بیایید، دلمان را جای دل مادران آن سربازها و نیروهای مسلح لب مرزها بگذاریم... دیدی در روز مادر، سربازها با شنیدن نام مادر چه اشکی ریختند؟ همین سربازها باعث شدند که من و تو نیازی به داشتن قمه نداشته باشیم.

|| ارسالی از مناطق مرزی!