ستارگان صلیب و پرچم

فاش نیوز - عشقی که مرزها را درنوردید در آستانه‌ی میلاد حضرت مسیح(ع)، آن نوزادِ بیت‌لحمی که جهان را با نوای صلح‌آمیز «صلح بر شما باد» خطاب کرد، دل‌ها به یادِ آنان می‌تپد که صلیبِ ایمان‌شان را بر دوش، در جبهه‌هایِ دفاع از وطنِ کهنِ ایران برافراشتند.. آنان، فرزندانِ وفادارِ اقلیتِ مسیحیِ ایران - ارمنی‌ها و آشوری‌ها - که در هشت سالِ دفاع مقدس، همچونِ ستارگانی درخشان در آسمانِ تیره‌ی جنگ، به فیضِ شهادت نائل آمدند.

نودِ شهیدِ مسیحی، همچونِ نودِ گلِ سرخِ بهاری که بر خاکِ سوزانِ خوزستان و کردستان پرپر شدند، یادآورِ آن حقیقتِ جاودان‌ است که عشقِ به وطن، چونِ رودی خروشان، مرزِ بین دین و مذهب را نمی‌شناسد؛ مرزِ قومیت و آیین را درهم می‌شکند و در سیلابِ وحدتِ ملی، همه را به دریایِ سرخِ فداکاری می‌ریزد. تصور کنید: در گرمایِ سوزانِ تابستانِ ۱۳۵۹، زوریکِ باباییان، نخستینِ شهیدِ ارمنیِ دفاع مقدس، با دستانی که هنوز بویِ نانِ تازه‌یِ خانه‌یِ پدری را می‌داد، تفنگِ به دوش، به سویِ مرزهایِ غربیِ ایران شتافت. او، چونِ شمعی که در بادِ طوفانِ بعثیِ می‌سوزد، فریادِ "ایرانِ من، وطنِ من" را بر لب داشت، نهِ "صلحِ برِ تو باد" را به تنهایی، که آن صلحِ مسیحایی را در دفاعِ از خاکِ مادریِ خویشِ یافت. زوریکِ جوان، که در آغوشِ مادرِ ارمنی‌اش به دنیا آمده بود، در آغوشِ خاکِ ایرانِ اسلامی به خوابِ ابدی رفت؛ خوابی که چونِ بذریِ بارور، در دلِ هموطنانِ مسلمانِش، گلِ وحدتِ را رویاند. و او تنها نبود؛ وارطانِ آقاخانیان، با چشمانی چونِ آسمانِ تهرانِ پاییزی، در خطِ مقدمِ مهران ایستاد و ریموندِ شاه نظریان، همچونِ عقابیِ بال‌گشوده بر فرازِ دشت‌هایِ ایلام، بر سر دشمنِ غاصبِ تاخت. نوریکِ دانیلیان و ادیکِ نرسسیان، آلبرتِ الله‌دادیان و پایلاکِ آودیان - نام‌هایشان، چونِ نغمه‌هایِ کلیسایِ ارمنیِ تهران، در بادِ جبهه‌ها طنین‌انداز شد و فریادِ "ایرانِ سربلند" را به عرشِ آسمانِ پرچمِ سه‌رنگِ برد.

اینان، با وجودِ صلیبِ برِ سینه، پرچمِ ایرانِ را برِ دلِ خویشِ دوخته بودند؛ پرچمی که در بادِ وحدتِ ملی، چونِ بال‌هایِ فرشته‌ایِ نگهبانِ میهن، می‌‌وزید. عشقِ به وطن، در رگ‌هایشان چونِ خون گرمِ مسیحاییِ جاری بود، که نهِ باِ ایمانِ محدود می‌شد و نهِ باِ مذهبِ محصور. آنانِ که در کلیساهایِ کوچکِ تهران و اصفهان، سرودِ کریسمسِ را زمزمه می‌کردند، در سنگرهایِ خرمشهر و آبادان و دهلاویه و کردستان، سرودِ حماسه‌یِ دفاعِ را هم‌آوازِ با برادرانِ مسلمانِ خویشِ نغمه سرایی کردند.

و این عشقِ بی‌مرز، تنهاِ به مسیحیانِ ما محدودِ نشد؛ بلکه چونِ شعله‌ایِ افروخته در کوره‌یِ وطن‌پرستی، اقلیت‌هایِ دیگرِ دینیِ را نیز در بر گرفت. سی و دوِ شهیدِ زرتشتی، اهورامزداوارِ نگهبانانِ آتشِ اهوراییِ ایرانِ باستان، و یازدهِ شهیدِ کلیمی ،در جبهه‌ها ایستادند و از تمامیتِ ارضیِ میهنِ دفاعِ کردند. و نه تنها این عزیزان ،بلکه چهارصد و پنجاهِ شهیدِ از سایرِ ادیانِ الهی، چونِ موجِ اقیانوسیِ وحدت، برِ ساحلِ دفاعِ مقدسِ خروشیدند.

آمارِ بنیادِ شهیدِ وِ امور ایثارگران، چونِ آینه‌ایِ تابان، این همبستگیِ را بازتابِ می‌دهد: نهِ نودِ شهیدِ مسیحی، نهِ سی و دوِ زرتشتی، نهِ یازدهِ کلیمی - بلکهِ همه، چونِ نخ‌هایِ تارِ وُ پودِ پارچه‌یِ پرچمِ ایرانِ را در همِ تنیدند، تا غرورِ ملیِ را پاسِ بدارند. وِ این وحدتِ جاودان، نهِ‌تنهاِ درِ خاطره‌یِ دفاعِ مقدسِ محصورِ ماند؛ بلکهِ چونِ نغمه‌ایِ تکرارشونده درِ تاریخِ معاصرِ ایرانِ، درِ آستانه‌یِ هرِ تهدیدِ خارجیِ طنینِ می‌اندازد.

به یادِ آوریدِ جنگِ دوازده‌روزه‌یِ اخیرِ، که درِ آنِ، حتیِ آنانِ کهِ باِ حکومتِ زاویه‌ایِ داشتند، چونِ برگ‌هایِ درختیِ واحدِ درِ برابرِ طوفانِ دشمنِ خارجیِ، به همِ چسبیدند وِ دیوارِ انسانیِ وطن‌پرستیِ ساختند. درِ آنِ روزها، صلیب وِ هلالِ وِ ستاره‌ داوودِ وِ آتشِ زرتشتی، همهِ درِ یکِ افقِ همگراِ گردِ آمدند؛ افقیِ کهِ درِ آنِ، حسِ وطن‌پرستیِ فارغِ ازِ هرِگونهِ دینِ وِ مذهبِ وِ قومیتِ، چونِ خورشیدیِ تابانِ برمی‌خیزد وِ سایه‌یِ تفرقهِ راِ پراکندهِ می‌سازد.

آنِ جنگِ کوتاهِ، چونِ آینه‌ایِ کوچکِ ازِ دفاعِ مقدسِ، نشانِ دادِ کهِ عشقِ بهِ وطنِ، چونِ بادِ شمالِ، مرزِ نمی‌شناسد؛ این باد شمال مرزِ باورِ راِ درمی‌نورددِ وِ همهِ راِ بهِ سویِ یکِ هدفِ - حفظِ تمامیتِ ارضیِ وِ عزتِ ملیِ - می‌راند. درِ اینِ شبِ کریسمسِ، کهِ شمع‌هایِ کلیساهاِ چونِ ستارگانِ آسمانِ بیت‌لحمِ می‌درخشند، بیاییدِ یادِ اینِ شهیدانِ مسیحیِ راِ گرامیِ بداریمِ - آنانِ کهِ صلیبِ ایمانِ راِ باِ پرچمِ وطنِ درهمِ آمیختندِ وِ عشقیِ بی‌پایانِ راِ بهِ کامِ خاکِ مقدسِ ایرانِ ریختند. عشقِ بهِ وطنِ، چونِ مسیحِ مصلوبِ، فداکارِ استِ وِ رستگارکننده؛ چونِ زرتشتِ اهوراییِ، جاودانِ استِ وِ روشنگرانه؛ چونِ موسیِ کلیمی، نجات‌بخشِ استِ وِ وحدت‌آفرین. اینِ عشقِ، مرزِ نمی‌شناسدِ - نهِ مرزِ دینِ، نهِ مذهبِ، نهِ قومیتِ. آنِ، چونِ رودِ کارونِ خروشانِ، همهِ راِ درِ آغوشِ خویشِ می‌گیردِ وِ بهِ دریایِ ابدیتِ وطنِ می‌رساندِ. کریسمسِ مبارکِ، ایِ ایرانِ وحدتِ - کریسمسِ بهِ رنگِ پرچمِ سه‌رنگِ تو!

|| داود گودرزی (آزاده و جانباز)