«ابوذر»؛ قهرمانی که آرامش را از داعش گرفته بود

دفاع‌پرس- «صالح» مجاهد مدافع حرم؛ در میان رزمندگان سلحشور و سرافراز فاطمیون، با چهره‌ای برخورد کردم که از همان ابتدا محبتش به دلم نشست. هرچه بیشتر با او هم‌صحبت شدم، بیشتر مجذوبش شدم.

این چهره محبوب، سید اسحاق سجادی نام داشت که در سوریه به ابوذر معروف بود.

ابوذر نه‌تنها در عرصه نبرد سرآمد بود، بلکه در اخلاق، متانت، تواضع و ارتباط اجتماعی نیز بی‌نظیر بود. افزون بر ارتباط صمیمی با رزمندگان فاطمیون، با سایر رزمندگان جبهه مقاومت نیز رابطه‌ای صمیمی و نزدیک داشت. با دوستان حزب‌الله، حیدریون، زینبیون و دیگر رزمندگانجبهه مقاومت چنان انس و الفتی داشت که اگر چند روزی با ابوذر هم‌کلام نمی‌شدند، دلتنگی در چهره آنان مشهود بود.

ابوذر در حوزه اطلاعات و شناسایی تخصص داشت. اکثر عملیات‌های موفق فاطمیون در نبرد علیه دشمن خونریز و بی‌رحم داعش، مدیون تلاش‌ها، اطلاعات و شناسایی‌های ابوذر بود.

حتی در مصاحبه‌هایی که از اسیران داعش در بازجویی‌ها انجام می‌شد، نام ابوذر را بر زبان می‌آوردند و می‌پرسیدند: «ابوذر کیست؟»

چرا به دنبال نام و شخصیت او بودند؟

به اقرار خود آنان، نام ابوذر را در شنودهایشان شنیده بودند و از دلاوری‌ها، رشادت‌ها و نترس بودن او بسیار شنیده بودند.

در کارنامه جهادی ابوذر، ۲۸۹ عملیات موفق ثبت شده است. این فرمانده دلاور را هرگاه در میدان نبرد می‌دیدی و با او هم‌کلام می‌شدی، چنان رفتار می‌کرد و چنان سخن می‌گفت که گویی سال‌ها حضور در سخت‌ترین میدان‌های نبرد، هیچ خللی در روح بزرگ و استوارش وارد نکرده است.

ابوذر در بیش از ۱۰ سال حضور مستمر در جبهه مقاومت، بار‌ها زخم برداشت و جراحت‌های فراوانی را بر تن و جان خود تحمل کرد. او یادگار سال‌ها مجاهدت، ایثار و حضور بی‌وقفه در میدان‌های خطر بود. سرانجام نیز همان زخم‌ها و ترکش‌های سمیِ به‌جا‌مانده از سال‌های نبرد، این فرمانده شجاع را از پای درآورد و او را به خیل شهدا رساند.

اعتقاد او به خداوند کریم این‌گونه بود «وَأُفَوِّضُ أَمْرِی إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصِیرٌ بِالْعِبَادِ» و بار‌ها در کلامش می‌شنیدم که می‌گفت «إِنِّی تَوَکَّلْتُ عَلَى اللَّهِ رَبِّی».

به هر حال، این فرمانده بی‌نظیر و فداکار و پاسدار مکتب اسلام و قرآن، در ایام اربعین به زیارت مولایشان امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب علیه‌السلام و اباعبدالله الحسین علیه‌السلام مشرف شد و بی‌تردید از مولای خویش رهایی از رنج زمانه را طلب کرد؛ تا اینکه در همان ایام، در حرم معنوی و ملکوتی امام خویش، روحش به ملکوت اعلی پیوست و برای همیشه در آغوش مولایش آرام گرفت.