ایران؛ افتخار به گذشته، تعهد به حال و امید به آینده‌‌

فاش نیوز - ایران برای من صرفا یک جا یا یک محدوده‌ی جغرافیایی نیست. ایران برای من هویت است. من استاد شعرهای حافظ، ضربان دل تخت جمشید، طنین اذان ظهر در مسجد جامع اصفهان و لبخند پیرزنی که نان گرم را با تمام مهربانی‌اش تعارف می‌کند هستم.

من فرزند این سرزمینم. خاکش را بوسیده‌ام. نامش را با افتخار بر زبان رانده‌ام. تاریخش را با اشک و غرور خوانده‌ام و طلوع و غروبش را با امید به نظاره نشسته‌ام.

ایران یعنی هزاران سال تمدن. ایران یعنی مادری که فرزندانش به عشقش جنگیده‌اند، شهید شده‌اند و نام و نشانشان را جاودانه کرده‌اند.
ایران یعنی مقاومتی هشت‌سال در دفاع مقدس 

ایران یعنی کشوری که به همه‌ی دنیا ثابت کرد، مردمان غیورش تسلیم‌ ناپذیرند.  
ایران یعنی نوجوانی که نارنجک به کمر بست تا از شلمچه و فکه دفاع کند؛ یعنی خرمشهری که پس از اشغال، با غیرت پس‌گرفته شد.

من ایرانی‌ام؛ نه‌فقط برای اینکه اینجا به دنیا آمده‌ام و نه‌تنها چون به زبان فارسی سخن می‌گویم، بلکه چون ایمان دارم «چو ایران نباشد تن‌ من مباد»،

از ایران دفاع می‌کنم؛ زیرا خون شهیدان روی این خاک ریخته است. فرزندان این سرزمین زیر بمباران، مدرسه ساختند و درس خواندند. دشمن می‌خواهد ریشه ما را - ایرانی - است، بخشکاند. اما ما ایستاده‌ایم.
وطن معشوق من است؛ اگر عاشق کسی باشی که از او دفاع می‌کنی. من عاشق ایرانم.
عاشق زاینده رود، دماوند، خزر، خلیج فارس و کویر لوت، عاشق نوروز و یلدا، عاشق شعر حافظ و سادگی مردمش هستم.
دفاع من فقط اسلحه به‌دست گرفتن نیست.
اگر قلم داشته باشم، برای ایران می‌نویسم
اگر هنری داشته باشم، نثار ایران می‌کنم
اگر جانی دارم، در راه ایران فدا می‌کنم
این خاک محل آرامش پدران و مادران من است. این سرزمین آماج دشمنی‌ها بوده و تنها با اتحاد و همبستگی ما می‌تواند سر پا و برجا بماند. عشق به ایران عشق به تاریخ و نیاکانمان است.

عشق به وطن، افتخار به گذشته، تعهد به حال و امید به آینده‌‌مان است. ایران پاره‌ای از جان من است. و چه جان فدا کردن شرافتمندتر از جان دادن برای وطن؟ 

ما باید عهد ببندیم که تا آخرین لحظه‌ی زندگی مدافع این سرزمین هستیم و تا جان در بدن داریم، از ایران جانمان دفاع می‌کنیم و این عهد را بر خاک وطن با اشک و لبخند حک می‌کنیم.

||بتول شایسته(دوم تیرماه ۱۴۰۴)