حاج‌محب؛ نقطه وصلِ دل‌ها بود

فاش نیوز - به‌نام خدا؛ اخبار منتشر شده در روزنامه‌های عراق با عنوان «قتل مرد دین در استان سیستان و بلوچستان»، جانی دوباره به یادها بخشید! خبری که با شنیدن آن، قلب‌ها از اندوه لرزید. او کسی نبود جز حاج‌آقا محب مزاری (اعلی‌الله‌مقامه) (بابای هم‌رزمان عادل و عبدالرضا)، مردِ الهی و محبوبِ همگان که نه‌تنها رفیق و هم‌بندِ جان بررفته رزمندگان در دوران دفاع مقدس بود، بلکه در عرصه‌های عام‌المنفعه نیز نقشی محوری داشت. ایشان با تعهد و تعصب دینی، اهتمام ویژه‌ای در پروژه‌های خیرخواهانه، از جمله ساخت مدارس چهارده‌معصوم (علیهم‌السلام) در سطح استان، داشتند و همواره در مسیر خدمت به دین و جامعه گام بر می‌داشتند.

با شهادت مظلومانه این مردِ دین توسط سوداگران مرگ، غمی عمیق بر چهره‌ها و دل‌های همه نشست. حاج محب، نقطهٔ تلاقی و وصلِ قلب‌های ما بود، هر کجا که نیاز به تسلیتی بود یا نیاز به پیوندی میان اسرا، نام او جاری می‌شد. فقدان این یارِ امام زمان (عج) و محبوبِ دل‌ها، برای ما بسیار سخت و جان‌گداز بود. در آن روزهای سیاه، علاوه بر اندوه فراق، نگرانی برای عزیزانمان همچون عبدالرضا که در اسارت بود نیز بر دوش ما سنگینی می‌کرد؛ اما ایمان و اطمینانِ قلبی حاج محب بود که به ما آرامش می‌داد.

 روح آن مردِ خدا و از یارانِ صدیق امام ره، شاد و یادش گرامی باد.

 و اما برخی از ویژگی‌های اخلاقی و رفتاری این عالم جلیل‌القدر اعلی‌الله‌مقامه

 «ایثارگری و رفاقت در رزم»
ایشان تنها یک شخصیت اجتماعی نبود، بلکه رفیق صمیمی رزمندگان بود که در سخت‌ترین لحظات جنگ، در کنار آنها ایستاد و تزریق روحیه می‌کرد.

 «خدمتگزار مخلص (عام‌المنفعه)»
تمرکز ایشان بر امور خیریه و ساخت مراکز آموزشی مذهبی (مانند مدارس معصومین)، نشان‌دهنده نگاه بلند و مسئولیت‌پذیری ایشان نسبت به تربیت نسل‌ها بود.

 «نقطه وصل اجتماعی»
توانایی ایشان در ایجاد پیوند میان افراد و تبدیل‌شدن به
«نقطه وصلِ» قلب‌ها، از مهم‌ترین ویژگی‌های شخصیتی این عزیز بود.

 «ایمان و توکل»
برخورد ایشان در مواجهه با دشواری‌ها و اطمینانِ قلبی‌شان به وعده‌های الهی، نشان از عمق ایمان ایشان داشت.

 روحش شاد و یادش گرامی

|| علی‌رضا ضابطی‌ سیستان